It’s Not Too Late To Say “I Do” (20)

CHAPTER 20

RICHARD needed a perfect plan so he could marry Maya. Masaya na sila. He could say they were together again. Iyon nga lang, nag-set na ito ng limitasyon sa relasyon nila. They were committed to each other but they were never to talk about marriage ang anything that sounded it. Kaya ang labo ng relasyon nila. Ngunit naiintindihan naman niya ito. she was just badly traumatized because of him.

Sinabi pa nito minsan nang igiit niyang magpakasal sila, na kung sakaling gusto na talaga niyang magpakasal, she would be willing to let him go so he could marry someone else. Nasaktan siiya sa sinabi nito. How could he marry another woman when it was she that he loved?

Kung hindi nila pag-uusapan ang kasal ay okay sila. They were one big happy family. Palagi na siyang umuuwi sa Baguio. Wala namang sinasabi ang mga magulang nila sa setup nila.

Kung titingnan niya si Maya, parang okay lang dito ang lahat. Sa mata ng Diyos at ng mga tao mali ang ginagawa nilang pagsasama, ngunit wala pa siyang magawa sa ngayon. Marami na siyang planong naisip na sa huli ay ibinabasura niya. Mahihirapan siyang gawin ang mga iyon nang walang tulong.

Batid niyang walang gustong tumulong sa kanya. Sinabi ng mga magulang niyang tutulong lang daw ang mga itong planuhin ang kasal nila ni Maya kung iyon ang una. Ganoon din ang sinabi ni Charlie. Maging sina Dr. Go, Dra. Calandra at Dra. Buenaflor, ganoon din ang sinabi. Alam na ng mga ito ang nangyari sa kanila ni Maya. Even his own brother didn’t bother to help him out. Nilapitan na rin niya si Rafi.

“Im only tolerating your relationship with her because I can see she is happy ang my godchildred are happy. But I won’t help you plan a wedding she doesn’t want. Who knows? Baka mauntog ka na namanat maisipan mong huwag sumipot? I don’t want to be an accessory to what will hurt my friend,” Rafi said.

He needed help since he wanted a grand wedding for Maya. Iyon nga lang, wala itong alam na pinaplano na niya ang kasal. Alam niyang ang tanging rason kung bakit ayaw nitong magpakasal ay natatakot itong hindi siya sumipot uli. Kung anong pag-a-assure ang sabihin niya rito ay hindi niya ito makumbinsi na hindi na uli mangyayari iyon.

Napu-frustrate na siya sa mga tao sa paligid niya. He was worse than the boy who cried wolf. Ang mga all-time supporters lang niya ay ang mga anak. But what could kids do? Then he remembered one people, who could actually help him. Dinampot niya ang telepono para tawagan si Nikki.

“Nikki, have you really forgiven me for what I dis to Maya before? I mean, how you really forgiven me, enough to help me with my plans? Bungad niya sa kapatid nang sagutin nito ang tawag.

“Hmmmm……. Well…….”

“Nik-nik, pati ba naman ikaw?” aniya sa pet name niya rito.

“well, I liked Ate Maya so much and you know that. But anyway ano ba ‘yon?”

“Help me plan our wedding, pero syempre tayo lang muna ang makakaalam.”

Matagal bago ito sumagot. “I don’t know,” anito mayamaya.

Bumuntong-hininga siya. “Nik-nik, please. I’ll let you design her dress and that of the whole entourage.” Sana lang ay mag-work ang bribe niya rito.

“Really?” patiling tanong nito.

Napangiti siya. It’s working. “Yes,”

“no budget limit? Don’t worry, sa dress lang naman, wala akong paki sa iba,” ungot nito.

“Okay.”

“Deal!”

He smiled. Finally, one surprise wedding coming up.

Tbc….

It’s Not Too Late To Say “I Do” (19)

CHAPTER 19

SO WHAT was this all about? Why was he singing to her complete with an audio-visual presentation? Hindi nga niya alam na marunong itong kumanta. Hindi lang marunong, magaling pa.

“It’s been too long without 
Seeing her face light up
When I come home.
Been to many hours i’ve waited
Staring at the phone…

Sweet old songs I’m counting on you
Bring her back to me…
I’m tired of listening alone…

Maybe the old songs,
Will bring back the old times,
Maybe the old lines will sound new.
Maybe she’ll lay her head on my shoulder,
Maybe old feelings will some through…
Maybe we’ll start to cry,
And wonder why…we ever walked away

Maybe the old songs,
Will bring back the old times
And make her wanna stay…oh–ohhh

And make her wanna sta—y……”

 

The song was about second chances. Was Richard asking for a second chance? What for? For the kids?

Hindi niya alam kung ano ang gagawin, hanggang sa matapos ang kanta nito. Hindi pa ba sapat dito na pinatawad niya ito? dapat ay kiligin siya sa ginawa nito, subalit hindi niya madama iyon dahil alam niyang hindi iyon totoo at ginagawa lang nito iyon para sa mga bata.

“Maya, so much has transpired between us. Alam kong hindi lahat ng iyon ay maganda. At siguro mas nasa puso’t isip mo ngayon ang masamang alaala patungkol sa akin. But i’ll ask you something that will probably say it all.”

Noon lumabas ang triplets na pawang nakahalukipkip. Pumila ang mga ito sa isang linya at ibinaba ang mga kamay. They all wore dark shirts with glow in the dark prints.

Marry me again. Iyon ang nakalagay sa shirt ng triplets. Isang salita sa bawat isang bata. Napasinghap siya nang matanto iyon. It was something more than she expected. And as if on cue, the triplets turned their backs towards her.

Please, Please, Please. Muli, tig-isang salita ang tatlo.

Great. He was asking her to marry him without a declaration of love. She sighed. Ano pa nga ba ang inaasahan niya? She felt so frustrated. Anyway, hindi rin naman siya papaya.

“Pasok sa kuwarto!” madiin at pormal na sabi niya sa tatlong bata.

“But, Mom! We have to hear your answer first,” katwiran ni Marichie.

“Go to your room now!” sikmat niya.

Nakangusong sumunod ang mga ito.

“You didn’t have to do that to them, Maya,” pagtatanggol ng magaling na lalaki sa mga anak nila.

Inignora niya ang sinabi nito. “Clean up this mess. And go back to your quarters,” kalmadong utos niya sa tatlong yaya ng triplets na naroon sa isang tabi. Akmang tutungo na siya sa silid nang hagipin ni Richard ang braso niya.

“Wala ka man lang bang sasabihin sa akin tungkol dito?”

“No. Iyon ang masasabi ko,” sagot niya.

“What?”

“You asked me to marry you again, right? Well, my answer is a big “NO!,” pagdiriin niya.

“Akala ko, pinatawad mo na ako?”

“Oo, Bakit, ibig sabihin ba n’on ay magpapakasal na tayo?”

“Hindi. But we love each other. Let’s make it right this time. I know you’re probably thinking I’m doing this for the kids, but with or without them, I was bound to ask you to marry me again, Maya. I love you. Kahit kailan hindi nawala iyon.”

“Noong umalis ako, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko araw-araw na hindi kita mahal. Pero kahit ano’ng gawin ko, hindi ko mapaniwala ang puso ko sa sinasabi ng isip ko. Sa huli, inamin kong mahal kita at mali ang ginawa kong pag-alis, pero naisip kong hayaan ka na lang. I thought you deserved someone better, someone who would stand up and say he loves you without any second thought.

“Pero dumating din ang araw na hindi ko na kinayang wala ka dahil sa halip na mawala ang pagmamahal na iyon, lalo iyon tumindi. Lumaki nang lumaki ang pagmamahal ko sa ‘yo hanggang sa hindi na kaya ng puso ko na hindi ko maipadama sa ‘yo.” Punong-puno ng emosyon ang mukha nito habang sinasabi iyon.

“I looked for you, Maya. Hindi ko na mabilang ang mga lugar dito sa Pilipinas na pinuntahan ko makita ka lang. Hindi ko pinuntahan ang mga magulang mo dahil na rin siguro sa naduwag ako at naisip kong imposible na sabihin nila kung nasaan ka. Philippine Medical Association wouldn’t disclose any information about you. Hindi rin alam ni Rafi kung nasaan ka.”

“You went to Rafi?” nalilitong tanong niya.

Tumango ito.

“Alam niya kung nasaan ako. She knew everything. Ninang pa nga siya ng mga bata.”

“Well, she must really be that angry at me, for her to deny everything. It doesn’t matter. Naiintindihan ko sya.” Hesitantly, he moved towards her. Puno ng pag-aalinlangan ang mga mata nito. “Do you still love me? Please say you still do,” puno ng pagsamo na sabi nito.

Mahal pa rin niya ito. But was it worth telling him that? After a while, she decided it was worth it. She would give him another chance. Because that would be her chance as well, to be loved by him. “Yes.”

Ngumiti ito at niyakap siya nang mahigpit at matagal.

“Let’s get married as soon as possible,” bulong nito.

Kumalas siya rito. She looked at the man she loved so much, who had just told her how much he loved her. Mahal niya ito pero hanggang doon na lang iyon. “I love you. And I’m happy to know you loved me, too, because for years I thought I was the only one who left that way alone. Pero iyon na lang ang maibibigay ko. I can’t marry you. Let’s just love each other enough to last us a lifetime.” Sabi nya kay Richard.

Tbc……

It’s Not Too Late To Say “I Do” (18)

CHAPTER 18

PAUWI na si Maya galing sa ospital. It had been a terribly busy day. Gustong-gusto na niyang makapagpahinga at mayakap ang mga anak niya.

Ilang buwan nang pumapasok ang triplets sa school. Sa unang araw ng klase, ang mga anak na siguro niya ang may pinakamaraming naghatid—— sila ni Richard, 2 pares na Lolo’t lola at tatlong yaya. Ang mga magulang ni Richard ay sumadya pa talaga roon para maihatid ang mga apo sa unang pagtapak sa eskwelahan. Laking pasasalamat na lang niya at hindi nakarating sila Nikki, kasi may pasok din si Abby, si Luke naman ay nasa Singapore para sa training niya bilang aircraft engineer.

Ngayon na maayos na ang relasyon nila ni Richard, nag-uumapaw sa pagmamahal ang mga bata. At masaya siyang makitang masaya ang mga anak nila. Nang malaman ng mga magulang niyang pinatawad na niya si Richard ay walang naging komento ang mga itp. Maayos ang relasyon nilang lahat, parang may mutual understanding sila na huwag na alng pag-usapan ang mga nangyari. Hindi rin dumating ang sumbat na inaasahan niya mula sa mga magulang ni Richard dahil hindi niya ipinaalam sa mga ito ang pagbubuntis niya.

Ang distansyang ginusto niyang ilagay noom sa pagitan  nila ni Richard ay araw-araw na naging mahirap gawin. Palagi kasing naghahanap ng paraan ang triplets ara magkasama silang lima.  Minsan na ring nagtanong si Mitchie kung bakit iba ang apelyido ni Richard sa apelyido ng mga ito. sa mga kaklase raw ng mga ito ay magkakapareho. Sinabi na lang niyang iba ang sitwasyon nila. Minsan, hindi niya alam kung ang katalinuhan ni Mitchie ay isang biyaya  o isang sumpa. Kung anu-ano kasi ang itinatanong nito na naglalagay sa kanya sa alanganin.

Napangiti siya habang inaalala ang kanya-kanyang kalokohan ng triplets. Ang aliw ay biglang napalitan ng kaba nang makitang walang ilaw na nakasindi sa buong bahay.  Mag-aalas-otso na nga gabi kaya nakakapagtakang hindi nakasindi ni isang ilaw roon lalo pa at inaasahan niyang daratnan doon ang mga nak at mga kawaksi. Pilit niyang pinakalma ang sarili at hinagilap ang sariling susi nang makapag-park siya.

Taliwas sa inaakala, may mga ilaw siyang nakita sa loob ng bahay kaya lang ay malamlam ang mga iyon at tila nanggagaling sa maraming kandila. Isa na naman siguro iyon sa mga kalokohan ng triplets na hindi magawang  tanggihan ng mg yaya nila.

Nagulat si maya nang niglang makita ang mukha niya sa isang malaking screen na noon lang niya napansin. Hindi rin niya alam kung paano nagkaroon niyon doon. Kasunod niyon ay pumailanlang ang malamyos na himig ng isang pamilyar na kanta. On the other corner of the room Richard was playing the guitar strapped around him, while other people stood behind him with their respective instruments. Richard began to sing.

“Candles burning, 
Glasses are chilled
And soon, she’ll be by…

Hope and pray she’ll say that she’s willing
To give us another try…

And if all these plans i made
Don’t melt the lady’s heart,
I’ll put on the old forty-fives…

And maybe the old songs,
Will bring back the old times,
Maybe the old lines will sound new.
Maybe she’ll lay her head on my shoulder,
Maybe old feelings will some through…
Maybe we’ll start to cry,
And wonder why…we ever walked away….

Maybe the old songs,
Will bring back the old times
And make her wanna stay…oh–ohhh

                While Richard sang, many pictures, flashed on the wide screen. Most of the picture were from five years ago, when they were still young, happy, and in love. At least, she was in love them. In fact, she still was. Pero ito, hindi siya sigurado.

Tbc….

It’s Not Too Late To Say “I Do” (17)

CHAPTER 17

 MASAYANG pinagmasdan ni Maya ang triplets kasama si Richard na naglalaro ng Frisbee sa park. Nakaupo siya sa inilatag nilang tela sa damuhan. Iyon ang unang pagkakataon na inilabas ni Richard ang mga bata. Ayaw sana niyang sumama subalit napilit din siya ng mga bata at ni Richard. Nakakatuwang tingnan ang paglalaro ng mga ito. Hirap na hirap si Richard na yumuko at saluhin ang frisbee na galing sa mga anak nila.

“Nakakatuwa naman po ang mga alaga  namin, Ma’am. Ang saya nila,” komento ni Doris isa sa mga yaya ng triplets may kasama pa itong dalawang yaya si Sabel at si Lea. Nginitian lang niya ito.

Nagtatatakbong lumapit ang triplets sa kanila kasunod si Richard. Tuwang-tuwa ang tatlo na natalo si Richard sa pagtakbo, samantalang halatang hinayaan lang nitong maungusan ng mga anak nito.

“Yaya Doris, wiwi po ako,” ungot ni Marichie. Sinamahan naman ito ng yaya niya at sumama rin ang dalawang bata. Sa isang iglap ay tahimik na naman.

“Si Mitchie, mana sa ‘yo, ang kulit, tanong ng tanong hahahah….” Biglang saad ni Richard. Magkatabi sila nito. Their proximity to each other felt surreal.

Nakangiting sumang-ayon siya.

“Parang wala yata silang namana sa akin,” himutok nito.

“Anong wala? makulit ka din naman ah, ang pagiging masayahin ni Mariz, ang talino ni Marichie sa math, imposibleng sa akin nila nakuha ‘yon.” Kontra niya.

Malakas na tumawa ito. Iyon ang isa sa mga na-miss niya noong nawala ito, ang buhay na buhay na tawa nito. A laugh so contagious she wouldn’t care about tomorrow. Biglang tumahimik ito. tumingin ito sa kawalan at tila nahulog sa malalim na pag-iisip.

Sumulyap ito sa kanya. “Kung noon, ang pinagsisisihan ko lang ay ang mga idinulot kong sakit sa ‘yo, ngayon, habang lalo kong nakikilala ang mga anak natin, nadadagdagan ang pagsisisi ko, lalo na tuwing tinitingnan ko ang mga photo album nila and I would compare it to Sky’s photo album,” saad nito na ang tinutukoy ay ang limang taong gulang na pamangkin nito sa kapatid nitong si Nikki na ang asawa ay nagtatrabaho sa Singapore na si Nicolo. “Naiinggit ako kay Nikki dahil halos lahat ng litrato ng anak niya ay kasama ako, smiling like a proud father that he was. And I regret I wasn’t there on our children’s first. Their first smile, first word, first burf, first steps. I missed all of those.”

“Bata pa sila, Richard. Marami pa silang firsts na pwede mong masaksihan.  Marichie’s first piano recital, Mariz’s  first ballet dance recital and Mitchie’s first swimming competition.” Seryoso pero natatawang tugon niya.

Dati ay tinanong niya ang tatlo kung ano ang gustong maging ng mga ito. Si Marichie, gustong maging pianist, si Mariz, gustong maging Ballerina, pero si Mitchie, gustong maging mermaid. Kasi gusto raw nitong maging si Ariel, The Little Mermaid. Ikinuwento  niya iyon kay Richard.

Tumawa ito. “Ang batang iyon, sa dami ng pwedeng gustuhin, ‘yon pa,” nailing pero natatawang sabi nito.

“Sa  ‘yon ang gusto niya, eh. Makakalimutan din niya ‘yon,” natatawang ring sabi niya.

Mitchie really threw a fit at that time. Bakit daw hindi ito maging mermaid? Kulang na lang ay sabihin niya ritong hindi naman siya mermaid kaya hindi ito magiging mermaid kailanman.

“You’re speaking based on experience, I bet. Ano ang ginusto mong imposible dati?” amused na tanong ni Richard sa kanya.

“Ginusto kong maging si Tweety Bird, yung cartoon character sa TV nuon. Kasi gusto kong lumipad ng mataas na mataas para makuha ko yung lobo na nakawala nung birthday ko noon.”

Humalakhak ito nang malakas. “I knew it!” ngiting-ngiting bulalas nito.

“Kung makatawa ka ‘dyan wagas! Bakit po?” tanong ni Maya.

“Kaya pala Maya ang name mo kasi ikaw pala si Maya Bird!” natatawang tukso ni Richard.

“What? Hindi ah, sumbong kaya kita kay mommy, hindi duon kinuha ang pangalan ko! Nakasimangot na sagot niya.

“Maya Bird!” tukso niya kay Maya.

“Yan, yan ang namana sa ‘yo ni Mariz magaling mang-asar! Palagi niyang inaasar yung mga kapatid niya. Natatawang sabi nya kay Richard.

“Seriously, Me, I wanted to go to the moon. Because I thought it was made of cheese and milk. Problemadung-problemado nga ako noon kasi wala akong pera papuntang moon.”

“Mas malala ka pala, eh,” natatawang sagot ni Maya

Ngumiti ito nang masuyo. “Thank you so much, Maya. Sinabi sa akin ni Tito Miguel ang mga isinakripisyo mo para sa mga bata. A grander career, your life. Sabi niya, you were willing to die then just to save all three of them.”

Huminga siya nang malalim. She didn’t expect the sudden change of topic. “It wasn’t a sacrifice; it was just something that I was willing to give.” She believed that it was the highest form of altruism. But she would never call it “sacrifice.”

“I’m sorry.”

“What for?”

“For what I have done. Dapat hindi ako umalis. Maiintindihan ko kung sasabihin mong pinagsisihan mo lahat ng namagitan sa atin. I hope you’ll find it in your heart to forgive me one day,” he said while looking intently into her eyes.

Pinili niyang mag-iwas ng tingin. Noon dumating ang tatlo na nagtatakbuhan na naman. Nitong mga nagdaang linggo ay ikinagulat niya na wala na siyang makapang galit para kay Richard. Ibig sabihin ba niyon ay pinatawad na niya ito? She could see he was a wonderful father. He would look at their childred with all the love in his eyes. Kaya iniiwasan niyang makasama ito nang matagal dahil ayaw na niyang umasa na mayroon pang ikalawang pagkakataon para sa kanilang dalawa.

Matuling lumipas ang maghapon. Pagkauwi nila ay bagsak ang katawan ng tatlong bata kaya magkatulong nilang inihatid ang mga ito sa kwarto.

“it is amazing to see three different persons knowing that a part of them is you,” sambit nito habang pinagmamasdan  ang mga batang natutulog nang mahimbing.

Napangiti na lang siya. Batid niyang naninibago rin ito sa kaalamang may mga anak na ito. Unlike him, she had seven months to prepare herself. Habang ito naman, um-attend lang ng party ay biglang nalaman na may tatlong anak na ito.

“Richard, pinatawad na kita. This time, I mean it.” She said sincerely.

“Tong sinabi mo sa clinic mo?”

“Er…. I just said that to make you go away. But now, I’m genuinely giving you my forgiveness.”

Umaliwalas ang mukha nito. “Thank you.”

Now she understood what love can do to people. Love can make one selfish or selfless. But sometimes it was better to be selfless. That way, only one person got hurt in the process, yourself. Mas kaunti ang damages kumbaga. Ngunit ang makitang masaya ang mga taong mahal niya ay sapat na para maibsan ang sakit. She could take it for as long as Marichie, Mariz, Mitchie and Richard were happy.

Tbc…..

It’s Not Too Late To Say “I Do” (16)

CHAPTER 16

LAGLAG ang mga panga ng pamilya ni Richard nang sabihin niya sa mga ito ang tungkol sa mga anak nila ni Maya. Astonishment was all on their faces.

“You heard it right. May mga anak kami ni Maya. Triplets.” Ikinuwento niya sa mga ito kung paano niya nalaman ang lahat. Pagkatapos nilang mag-usap ni Maya ay agad siyang umalis, taking the earliest possible flight for Cebu.

“So when are we going to meet them? We have to meet them, too,” excited na sabi ng Mommy niya. Halatang tuwang-tuwa ito.

Napangiwi siya. Iyon ang malaki niyang suliranin ngayon. He knew he offended the hell out of Maya with what he said and now he was sure she meant war. “I sort of threatened her wit a lawsuit if she won’t let me see the kids. ‘Ayun, galit na galit.”

Napalingon silang lahat sa kapatid niyang si Nikki nang humagalpak ito ng tawa. “Mom, you really should stop making Kuya watch those soap operas with you.”

Palaging ginagawa iyon ng Mommy niya, siya naman na isang masunuring anak ay hinahayaan lang ito. Gusto kasi nito na may makakuwentuhan habang nanonood.

“Bro, tinakot mo si Ate Maya? This is real life, Kuya Richard,” sabad naman ni Luke,

“And admit it, kayang-kaya kang labanan ni Ate Maya in every way possible,” dagdag pa ni Nikki.

“That’s what she said,” aniya.

“Make this right between you and Maya. Alam kong miserable ‘yang buhay mo mula nang gawin mo ang kalokohan mo. At huwag mong kakalimutang dalhin dito ang mga apo ko.” his mother said while tapping his shoulder at agad itong nagpaalam.

“Oo nga, Kuya. Maipapasuot ko na kay Ate Maya ang mga damit na ginawa ko dati para sa kanya. Saka para may bagong model din ako!” masayang pagsang-ayon ni Nikki.

“Your mother is right, hijo,” his father said, talking for the first time since he broke the news.

Yes. That was what he needed to do. Make it right not just for his childred but for Maya.

PINAGMAMASDAN ni Maya ang mga anak na kasalukuyang naglalaro. Bihis na bihis ang mga ito. Mayamaya lang ay makikilala na ng mga ito si Richard. Isang linggo pagkatapos ng komprontasyon nila ay tumawag ito at nakikipagkita. Nagpaunlak siya dahil napag-isipan na rin niya ang mga bagay-bagay sa tulong ng kanyang mommy na ang sabi ay hindi habang panahon maitatago niya ang mga anak niya sa ama nito. Naisip niyang unfair para sa mga anak nila na madamay sa gulo nila ng ama ng mga ito.

Kaya kung ano man ang kasalanan ni Richard sa kanya, hindi niya dapat idamay ang mga bata. Her daughters deserved a father who would love them like her father loved her. Richard had so much love to give them. Kung hindi man nito maibigay iyon sa kanya, kahit man lang sa mga anak nila.

Mayamaya ay  kumatok si Manang Fe ang yaya ni Maya simula a nung bata pa siya, at sinabing naroon na si Richard. Bumaba na siya kasama ang mga bata.

“What’s like to have a daddy, Mom?”  naalala niyang tanong ni Mitchie nang sabihin niyang ipapakilala na niya sa mga ito ang daddy ng mga ito. At that moment sh knew sha made the right decision. It was ironic that she could confidently explain the pathophysiology of any desease to anyone but she couldn’t even answer her child’s question.

Lomobo ang puso niya pagkakita sa anyo ni Richard nang makita nito ang triplets. Sabik na halos maluha-luha ito. Ilang sandaling pinagmasdan lang nito ang tatlong bata sa kanyang tabi na milagrong naging tahimik din. The moment was epic.

“Richard, sina Marichie, Mariz and Mitchie,”untag niya rito. “Girls, ang daddy n’yo.”

What happened next just melted her heart. Tila hindi malaman ni Richard kung sino ang unang yayapusin. Sa huli ay sabay-sabay nitong niyakap ang tatlong bata. He hugged and kissed them as tears flowed freely from his eyes.

“D-daddy, why are your crying? You’re not excited to meet us?” Mitchie bravely asked.

“N-no, no, Baby.” Pinaghalong lungkot at saya ang bumakas sa mukha ni Richard. Siya man ay napaluha na rin.

“Pati ikaw Mommy?” sagot naman ni Mariz.

Natawa na lang si Maya habang naluluha sa tinuran ng mga anak nila. Hinayaan muna niya ang mag-aama. Napagkasunduan nilang hindi muna nito ilalabas ang triplets nang araw na iyon at hayaan munang mapalagay ang loob ng mga ito kay Richard. Kaya ayaw man niya, ay mananatili muna roon ang lalaki.

She tried her best to stay away from them. Mas mabuti na marahil habang maaga na malaman ng triplets na kahitnkompleto ang mga magulang ng mga ito, hindi sila maaring magkasama-sama pa. She didn’t want to give her kids the illusion of a complete family.

“Thank you, Maya,” wika ni Richard. Nasa labas siya ng bahay noon at nagpapahangin.

“Tulog na sila?” tanong niya.

Hinayaan niyang ito ang magpatulog sa triplets. Wala pang isang oras ay magkasundong-magkasundo na ito at ang mga bata.

Tumango ito. “Kailan ko sila puwedeng mabisita uli?”

“You can visit them every Saturday. You can have plan weekends with the pero hindi muna ngayon, at kung sakali, sabihan mo ako ng mas maaga.”

“Puwedeng Sunday na lang?”

“No. Sunday lang ang araw na wala akong trabaho. Kaya Sunday ko rin lang sila makakasama nang matagal.”

“Then we can spend it together,” nakangiting suhestiyon nito.

“We can’t. Mabuti na ‘yong mas maaga, maintindihan nila kung anong sitwasyon meron tayo. Let’s not give the kids the idea of a family that they can’t have. It will hurt them.” And me, she almost added.

Tila may sasabihin pa ito ngunit sa huli ay tumango na lang sa sinabi niya. Mayamaya ay nagpaalam na ito. Pinagmasdan niya ang papalayong kotse nito.

Bumungtong-hininga siya. Masakit na hanggang doon na lang sila. Darating ito para sa mga bata, aalis din pagsapit ng gabi. Kung hindi sana nagbago ang isip nito noon, marahil sa halip na nagmamaneho ito pauwi sa hotel ngayon ay nasa tabi niya ito at masaya silang magkasama. If only he hadn’t changed his mind. If only he chose her.

It’s Not Too Late To Say “I Do” (15)

CHAPTER 15

IYON NA marahil ang pinakamahabang takbo na ginawa ni Maya sa buhay niya. Suddenly, memories of the past haunted her. She saw herself desperately climbing up a flight of stairs in a wedding gown. She remembered how difficult it was but didn’t matter, just like it didn’t matter now. She just needed to get away. Alam niyang darating ang panahong malalaman ni Richard ang tungkol sa mga bata. But she didn’t expect it to be this soon. Now when she still wasn’t ready.

Binalaan na siya ng mommy niya na sooner or later ay malalaman sin ni Richard ang lahat. Darating din ang panahon na maghahanap ang mga anak niya ng ama. But she tried to avoid the issue. Kung magiging makasarili siya ay hindi na kailanman makikilala ni Richard ang mga anak nila. Ngunit tuwing tinitingnan niya ang mga inosenteng mukha ng mga anak nila ay naiisip niyang tawagan si Richard at ipaalam dito ang lahat. Kahit noon pa mang kapapanganak pa lang niya sa mga ito, ganoon na ang naiisip niyang gawin. Sa huli ay nangingibabaw ang sakit, galit at pride sa kanya.

“Maya, mag-usap tayo!” hiyaw ni Richard. Lalo niyang binilisan ang pagtakbo pero naabutan pa rin siya nito. Hinila siya nito sa braso. Muntik na siyang mawalan ng panimbang.

“Wala na tayong pag-uusapan!” sigaw niya rito.

“Wala? Iyong sinasabi nilang mga anak mo, hindi ba natin dapat pag-usapan iyon?”

“They’re not yours,” mariing kaila niya.

“Kilala kita, Maya. You are not the type who would jump from one bed to another. Besides, your reaction already gave you away.”

Tiningnan niya ito nang matalim. “Malay mo, I did just that after you left,” sarkastikong tugon niya.

Inihilamos nito ang kamay sa mukha marahil dala ng frustration. “Please, Maya, I’m begging you, just tell me the truth. I still deserve to know, don’t I?” puno ng pagsamo ang mga mata nito.

Pinili niyang huwag na lang itong sagutin.

“Why didn’t you tell me? You should’ve——“

“Bago ka manumbat, Richard, sana sinabi mo rin sa akin na wala kang balak ituloy ang kasal. Sana hindi ka na lang nag-propose at pinagmukha akong tanga sa harap ng maraming tao!” umiiyak na sumbat niya rito. Nais na sana niyang iwan ito roon ngunit mas mainam na magkalinawan na sila ngayon pa lang.

“I’m so sorry….. Pinagsisihan ko nang labis ang ginawa ko noon,” anito. “Tell me about them please,” pakiusap nito.

Bumuntong-hininga muna siya bago magsalita. “They’re three pretty little girls. Magkakamukha sila. They have your eyes and nose. They’re Marichie, Mariz and Mitchie.”

Ngumiti ito. She caught a glimpse of tears in his eyes. “Itinuloy mo ang plano natin……”

Noon ay napag-usapan nila na kapag nagkaanak sila ay pagsasamahin nila ang pangalan nilang dalawa at iyon ang ipapangalan sa mga bata.

Tumango siya. Maria Rachelle, Maria Romina and Maria Ritchie are their real names.”

Isang nakakabinging katahimikan ang namagitan sa kanila, tila nagpapakiramdaman lang sila. His expression turned from emotional to hard and almost becoming sour.

“I want to meet them,” anito kapagkuwan.

“No,” mariing pagtutol niya.

“I knew what I did to you back then is unforgivable but please don’t deprive me of my rights to my childred,” nakikiusap na sabi nito.

“I said ‘no,” matigas pa ring sabi niya.

Nagtagis ang mga bagang nito. “You’ve already deprived me of my right to know about my childred, Maya! Try hiding them from me and I sue you! “ hiyaw nito. Sa lakas ng sigaw nito at galit na mababakas sa mukha nito ay marahil dapat siyang matakot. But all she felt was anger and not even a tinge of fear.

“Nagagalit kang hindi ko sinabi sa ‘yo? Well, nagiwan ka sana ng contact number mo para natawagan kita while you were in some god-forsaken place enjoying yourself and while I was miserably picking up the pieces of my life!” sumbat niya. In his letter, he said he was going off on a trip to the Carebbean and that she shouldn’t contact him. Nilapitan niya ito at dinuro sa dibdib. “Now, you got the nerve to sue me for no telling you about my childred? Well, guess what? Go ahead! You can take this to every single court in this country, I won’t back down on you, Richard. And you won’t even get a single hug from my childred, let alone have a glimpse of them!” mabilis na tinalikuran  niya ito. He could sue her for all he want. She would make sure she would be the victor this time.

Tbc…..

It’s Not Too Late To Say “I Do” (14)

Chapter 14

HINDI MAPAKALI si Richard sa kinauupuan niya at halos hindi na niya maintindihan ang sinasabi ng mga kausap. Sabik na siyang makita si Maya pagkatapos ng huli nilang pagkikita sa klinika nito tatlong buwan na ang nakararaan. He was sure she would show up, Dr. Go said so. Nasa taunang Christmas ball siya ng St. Therese Hospital. Imbitado siya roon bilang isang panauhing pandangal. Marami nang mga bisita ngunit may mangilan-ngilan pa ring hindi pa dumarating lalo na ang mga galing pa sa duty. Isa na roon si Maya.

Kay tagal niyang hinintay na makita uliit kahit marahil ayaw nitong makita siya. Bawat araw na lumilipas ay lalo niya itong nami-miss. He hadn’t given up hope of her letting him come back into her life again one day. He wasn’t going to give up no matter what. Alam niyang naging gago at istupido siya ngunit naniniwala siyang may panahon pa para makabawi siya rito. Sana lang ay bigyan pa siya nito ng ikalawang pagkakataon.

Mayamaya ay nagkaingay sa isang dako ng pinagdarausan ng kasayahan. May mga bagong dating na pamilyar sa kanya at mayroon namang hindi. His eyes eagerly searched fo Maya. And then he held his breath when he saw her, looking so lovely and beautiful in her black gown. She looked simply, irresistibly gorgeous. Tila kumikislap ang makinis at maputing balat nito sa suot niya.

Hayagan niya itong tinitigan. Wala siyang pakialam kung makita kung makita man iyon ng iba.  Gumawi ang tingin nito sa kinaroroonan niya. Hindi pa rin niya inaalis ang pagkakatitig dito. Hindi rin ito nagbawi ng tingin. In the past she used to tell him not to stare at her. Para daw itong nasasailalim sa mahika tuwing tititigan niya ito. He laughed at that then, he also felt flattered to know that. Sana lang ay ganoon pa rin ang epekto niya rito. He suddenly remembered the first time they saw each other again during the medical mission. Their attraction to each other was as intense as ever.

Sa wakas ay pormal nang nag-umpisa ang kasiyahan. Maraming nakahandang programa at mukhang nag-e-enjoy naman ang lahat. Samantalang siya ay iisa lang ang makakapagkompleto ng gabi niya, si Maya. Kahit isang matipid na ngiti lang mula rito ay ikaliligaya na niya nang labis.

Mukhang dininig naman ang taimtim niyang panalangin dahil isinama si Maya ng isang doctor sa kanilang table, pormal man ito ay wala naman itong  ipinakitang animosity sa pakikitungo sa kanya. They talked about many things ang it felt great just to hear her thoughts again.

“By the way, how are the kids, Maya?” tanong ni Dra. Calandra. “Matagal ko nang hindi nakikita ang makukulit na ‘yon.”

Napabaling siya rito.

“Kids? Aling orphanage?” usisa naman ng isang bisita.

Tumawa si Dra. Calandra. “Hindi. Ang mga anak ni Maya ang tinutukoy ni Dra. Calandra. Triplets.”

Tila biglang nayanig ang mundo niya sa narinig. Kitang-kita niyang namutla si Maya. Gustuhin man niyang magtanong pero walang lumabas na tinig sa bibig niya. Maya had kids. They could be his. No, he was sure they’re his.

“Wow. You have triplets. Ang galing naman,” anang isa pang bisita.

Marahang tumawa si Maya. “Kamag-anak ko si Superman.” anito sa tinig na nahihimigan ang tensiyon.

“Ay, hindi masyado. Pinakaba mo nga kami noong manganak ka,” ani ni Dra. Buenaflor, isang obstetrician. Ito ang nagdala kay Maya sa mesa nila.

“Ano’ng nangyari?” hindi makatiis na tanong niya.

“Well, nagkaroon ng maraming complications along the way. We almost thought we were going to lose the four of them. Hanggang doon lang masasabi ko, alam n’yo na, doctor-patient confidentiality,” sagot ni Dra. Buenaflor.

Maya almost died with their babies. Lalo siyang pinagsisihan na wala siya roon para damayan ito. She needed him at that time but he was a coward. Kung sakaling namatay ito, malalaman pa kaya niya iyon?

He suddenly realized that no matter what his promise to Alex was, he didn’t love her anymore. Maybe he still loved her, but he loved Maya more. Alam na niya ang bagay na iyon noon ngunit hindi siya bumalik agad. Pinili niyang manatili sa ibang bansa at parusahan ang sarili sa kasalanan niya rito. He thought she didn’t deserve a jerk like him. Naduwag din siya na harapin ito noon. Iyon pala, mas dinagdagan niya ang kasalanan niya rito sa ginawang iyon.

“How old are the kids?” he asked.

“Four. Right, Maya?” pagkumpirma ni Dra. Buenaflor.

Tumango lang ito.

“How long are you planning to hide my kids from me, Maya?” mariing tanong niya rito.

Napasinghap ang mga kasama nila sa sinabi niya pero hindi niya alintana ang reaksiyon ng mga ito. He felt cheated and mad all of a sudden.

“Ikaw ang Daddy?” namamanghang tanong ni Dra. Buenaflor.

“Why don’t you tell them, Maya? Tell us your secrets,” patuyang udyok niya.

Marahas itong tumayo. “I’ve got nothing to tell you, Richard!” Bulyaw nito at patakbo itong umalis.

Everyone was shocked. Halos walang makapagsalita.

“Can you explain what just happened, Richard?” tanong ni Dr. Go.

“Next time, Tito. Maya and I have to talk.” Dalidali siyang umalis para sundan si Maya.

May anak siya. Hindi lang basta anak, mga anak. Triplets. Childred he knew nothing about it, not their name, not even their gender. Suddenly, he was crying. He probably look like a moron, running and crying at the same time. But he didn’t care. All he cared about now was Maya and their children.

Tbc…….

It’s Not Too Late To Say “I Do” (13)

Chapter 13

PALIHIM na tumakas si Maya mula sa mga kasamahang masayang nagkukuwentuhan. Inianunsiyo kanina ni Dr. Go na nagpahanda ito ng mga pagkain para sama-sama silang mmaghapunan doon. Minabuti niyang umalis na para makasama ang mga anak niya at para na rin sa sarili. She couldn’t risk being with Richard.

“Maya, wait up!” tawag ng mismong taong nais niyang iwasan.

Binilisan niya ang paglalakad patungo sa kanyang kotse pero naabutan pa rin siya nito. “Maya, mag-usap tayo.”

“I’m sorry. Nagmamadali ako, Engineer Lim.”

‘Let’s not be so formal with each other. I’m still Richard and I believe you’re still Maya I know.”

“Maybe, but to each other, iba na tayo. I should only be Doctor Dela Rosa to you ang you’ll be Engineer Lim to me. That is all there is now, and that is all it’s gonna be,” mariing sabi niya. Bago pa ito makatugon ay agad na siyang sumakay sa kotse at pinasibad iyon ng takbo. Malayang dumaloy ang mga luha sa kanyang pisngi. Matagal na mula noong huli niyang hayaan ang sarili na umiyak dahil kay Richard.

Ngayong nakita uli niya ito, labis ang emosyong nararamdaman niya. Nagungulilasiya sa taong labis na minahal at minamahal pa rin hanggang ngayon, panghihinayang sa mga bagay na sa isang iglap ay nawala, galit sa lahat ng kasinungalingan nito sa kanya, at inggit dahil hanggang ngayon ay nabubuhay pa rin ito sa alaala ni Alex samantalang ang mga alaala niya ay kay dali nitong isinantabi at ibinasura.

Mayamaya ay huminto siya sa gilid ng kalsada at nagnginginig na kamay ay tinawagan niya ang kanyang ina. “Mom, I saw Richard. Help me. I’m so scared and confused,”humihikbing bungad niya rito nang sagutin nito ang tawag niya. Isinalaysay niya rito ang buong pangyayari.

“Alam na  ba niya ang tungkol sa mga  bata?” tanong nito nang matapos siya sa pagkukuwento.

“I don’t think so, Mom.”

“Are you going to tell him?”

“I don’t know. He doesn’t deserve to know, Mom,” galit na sabi niya.

“It’s okay. Take your time, baby,” nakakaunawang sabi nito.

‘I hate him!” mariing sabi niya habang pinaghahampas ang manibela. “But I still love him so much, Mom. Why can’t I stop loving him? I just want to hate him,” humahagulgol na paghihinga niya ng saloobin.

Ang sakit na pilit niyang ikinukong, itinago, at kinalimutan sa mga nakalipas na taon ay parang ilog na rumagasa sa pag-agos sa isang iglap. Hinayaan niya ang pagbuhos ng kanyang emosyon. Baka sakaling maubos din iyon. At sana sa susunod na makaharap niya si Richard, wala na itong mababakas na sakit sa mukha niya.

SA ITINAGAL-TAGAL ng paghahanap ni Richard kay Maya ay nakita rin niya ito sa wakas at sa hindi pa sinasadyang pagkakataon. He didn’t actually expect her to be there. A place like Baguio was the last place on earth he expected to find her. Maya had always been a beach person; she thrived in it like it was her lifeline. Kaya hindi niya naisipang hanapin ito sa mga lugar na lubhang malayo sa dagat.

Masaya siyang nakita uli niya ito. Now he could procee to Step Two, and that was to ask for her forgiveness. Batid niyang mahihirapan siyang makamit ang kapatawaran nito, ngunit umaasa siyang isang araw ay ibibigay rin nito iyon sa kanya. Handa siyang gawin ang lahat mapatawad lang siya nito. Sinubukan niyang magtanong kay Dr. Go ang mga bagay tungkol kay Maya ngunit wala naman itong sinabing kahit anong labas sa propesyonal na impormasyon.

Kaibigan ng isang ninong niya si Dr. Miguel Go kaya nakakilala sila nito at naisipan niyang gawing beneficiary ng  AS Foundation ang St. Therese Hospital. Magtatatlong taon na rin siyang president ng foundation na pinagtulungan nilang itayo ni Charlie at ng mga kamag-anak ni Alex in memory of her. Isa sa mga advocacy nila ang mga medical mission para magkaroon ng libreng konsulta ang mga taong may sintomas na nararamdaman para sa isang malubhang sakit. Mas maagang malalaman ang sakit, mas malaki ang chance ng paggaling.

He couldn’t forget Maya’s reaction when Dra. Calandra mentioned the foundation’s name. Among all the smiles he saw, he could clearly identify that Maya’s smile was laced with bitterness. At that moment, she had the face of person who had accepted reality, a very bitter reality. Gusto niyang itama ang maling akala nito ngunit nawalan siya ng pagkakataon.

Every single day of his miserable life he condemmed himself for his foolishness and after his guilt came his regret. He regretted the day he hurt her so much.

He braced himself as he saw Maya walking along the hallway. Hinihintay niya ito sa labas ng klinika nito.

“Doc, may naghahanap po sa inyo,” marinig niya imporma rito ng sekretarya nito na si Doris na itinuro siya.

“What can I do for you. Engineer Lim?” pormal na tanong ni Maya sa kanya. Tila nakikipag-usap lang ito sa isang taong hindi nito personal na kakilala. Hindi niya maiwasang masaktan na indifference nito pero tiniis niya dahil nararapat lang iyon sa kanya.

“I have something to discuss with you.”

Lihim siyang nagpasalamat at pinapasok siya nito. Maganda ang loob, parang silid ng mga bata, bagay na bagay rito dahil isa na itong paediatrician. Painaupo siya nito sa isang silya sa harap ng mesa nito. Mukhang wala na itong balak magsalita kaya inunahan na niya ito.

“I’m sorry, Maya,” he sincerely said. Dalawang salita na noon pa dapat niya sinabi rito.

Mataman lang siyang pinagmasdan nito, walang mababakas ang kahit anong emosyon sa magandang mukha nito. That was the face that lured him to his personalparadise.

“it’ oakay. Matagal na kitang pinatawad.”

He didn’t expect that. Ang inaasahan niya ay ang maraming sumbat mula rito.

Tumikhim siya. “C-can you at least let me e-explain what happened?”

Ngumiti ito. “No need, Mr. Lim. You made you reasons very clear on your letter.”

Nanlumo siya sa sagot nito. It was as if she couldn’t care less. “Well, o-okay. Pero dapat bang ganito tayo kapormal sa isa’t-isa?”

“Yes, because as I’ve said, hanggang doon na lang tayo.” Tumayo ito, clearly dismissing him. “If you don’t mind, Mr. Lim, I have a three o’clock appointment.”

“S-sure.” Napabuntong-hininga na lang siya at tuluyang nagpaalam. This wasn’t the kind of conversation he expected to have and it drained the hell out of him. He had prepared himself for her anger but all he got instead was complete indifference. And it was more painful and difficult to handle.

Tbc…..

It’s Not Too Late To Say “I Do” (12)

Chapter 12 

  Five years later……

 

ABALA sa pagmamaneho si Maya pauwi sa bahay habang nagkakagulo sa loob ng van ang tatlo niyang anak—— sina Marichie, Mariz at Mitchie. They were triplets, her princesses.

Ang mga anak niya ang pinakamagandang nangyari sa buhay niya. Ang mga ito ang dahilan kung bakit pagpilit siyang bumangon at mabuhay uli kahit napakahirap.

Dalawang buwan pagkatapos ng hindi natuloy na kasal ay nalaman niyang buntis siya. Walang ibang ama kundi si Richard, maliban na lang kung nakakabuntis ang pag-iyak at pagkukulong sa kwarto na siyang tanging ginawa niya pagkatapos ng masaklap na pangyayaring iyon. Nang malaman niya ang kalagayan niya, sa halip na manlumo ay nag-isip siya ng panibagong buhay.

She informed her parents ang took off to a place where people wouldn’t think of finding her there—Baguio. Baguio was just way out of her personality. She was a beach person, and living in a place without a beach would be a torture.

Naisip din niyang mas malayo pa ang puntahang lugar, somewhere like Kalinga or Sagada. In the end, she settled with Baguio. Baka mas mahirapan siya sa pag-a-adjust kapag sa mas malayong lugar siya pumunta. Pinili rin niyang huwag na lang ipaalam kay Richard o sa pamilya nito ang pagbubuntis niya. For her, he had already forfeited his right.

“Mom, why don’t girls have penises?” biglang tanong ni Mitchie na ikinagulat niya. Hindi niya alam kung saan nito nakuha ang tanong na iyon. Sa tatlo ay ito ang pinaka sa halos lahat ng bagay—- pinakamakulit, pinakamatanong, at pinakamalikot mana sa akin sabi ni Mommy ganyan daw ako nung bata pa ako. .

“Kasi we’re girls!” patiling sagot ni Mariz sa tanong ni Mitchie. Ito naman ang tipong palaging masaya, tila walang pinoproblema.

“Eh, bakit nga?” tanong uli ni Mitchie.

Habang nagkakagulo ang mga ito, tila nawiwindang naman ang isip niya kung paano ipapaliwanag ang bagay na iyon. Nang biglang tumili si Marichie.

“Look!”

Nakuha ni Marichie ang atensyon ng dalawang kapatid. Masayang pinanood ng mga ito ang mga mascot ng Jolibee na sumasayaw sa kalsada. Gusto niyang pasalamatan si Marichie dahil inilihis nito ang atensyon ni Mitchie sa tanong nito. Si Marichie ang pinakanagmana kay Richard. May mga quirks ito na hindi karaniwan sa mga batang kaedad nito. Sa murang edad nito ay maayos ng magdrawing at maayos nitong nakukulayan ang mga coloring book nito habang ang mga kapatid nito ay madalas na lumalagpas sa linya at palagi siya nagdra-drawing ng mga bahay at matataas na building, naalala tuloy niya ang Hills Building. Napailing na lang siya.

She smiled listening to her kids’ discussion. It was amazing that as young as they were, they already had insightful opinions on the random things they saw. Tuwang-tuwa ang mga tao rito. Maraming “fans” ang mga ito sa mga kasamahan niya sa St. Therese Hopital kung saan siya ang resident doctor.

Hindi biro ang pinagdaanan niyang hirap sa ,ga bata—–mula panganganak hanggang sa pag-aalaga at kahit ngayon. Ngunit labis na kaligayahan pa rin ang dulot ng mga anak niya sa kanya. They gave her unexplainable happiness and fulfilment. Because of her kids, she forgot the word “regret.” She forgot that she regretted ever meeting Richard. How could she continue on regretting her association, despite the pain, brought her three angels?

Pagdating nila ng bahay ay  niyakap siya ng tatlo. Ang mga bagay na tulad niyon ay hindi niya ipagpapalit sa kahit ano kailanman.

KABADONG bumaba si Richard ng kotse habang papasok sa Cebu Doctors’ Hospital. Limang taon pagkatapos ng kanyang ginawa ay makikipagkita siya sa isang tao mula sa nakaraan na siguradong abot-langit ang galit sa kanya. Kahit ang mismong pamilya niya ay labis ang galit sa kanya sa ginawa niya at hindi siya kinausap sa loob ng dalawang taon. Mahirap patawarin ang kanyang kasalanan ngunit umaasa siyang balang-araw, makakamit niya iyon. Lalo na ang kapatawaran ni Maya, kaya hahanapin niya it okay Rafi. He had no idea where to find her.

“Maaari na kayong pumasok, Sir,” anang sekretary ni Rafi.

Nang pumasok siya sa opisina nito ay sinalubong siya nito ng malamig na tingin. “What can I do for you?” Even her voice was as cold as ice.

“Rafi, kamusta?”

“Good. Had fun touring the world?” sarkastikong tanong nito.

He let it pass because he deserved it. “Alam mong galit ka. I hurt you when I hurt Maya. But believe me, I want to correct my mistake now. Gusto kong hingin ang tawad niya at humingi ng isa pang pagkakataon.

“I’ve been looking for her.”

Natigilan ito. “Kung ganoon, mas mabuting magpatuloy ka na sa paghahanap dahil hindi ko alam ang kinaroroonan niya.”

‘Please, Rafi. You’re her bestfriend.”

“Yes. But many things have changed,” anito. Seryoso ang mukha nito, mababakas ang lungkot doon. Kaya naisip niyang marahil ay nagsasabi ito ng totoo.  Wala siyang nagawa kundi magpaalam.

Five years ago, he made a humongous mistake and now he was paying for it. Actually he had been paying for it for years. He tried to convince himself that what he did was the best option no matter how distorted his logic was. He had everything five years ago, a great life. Now, all he had were guilt, regret and an overwhelming love for a person he had hurt so much.

Lord, please let me find her…..

KASALUKUYANG nasa isang medical mission si Maya na sponsored ng St, Therese Hospital. Tatlong taon na niyang ginagawa iyon. Likas na mapagkawanggawa ang may-ari ng ospital na si Dra. Calandra kaya dalawang beses sa isang taon silang nagbibigay ng librend medical services sa mga nangangailangan sa probinsya. Kaya lang minsan ay kinukulang sila ng mga tauhan. Libre din kasi ang serbisyo nila kaya hindi sila pinipilit ng ospital na sumama roon. Tulad ngayon, maraming pasyente ang kailangang asikasuhin subalit kulang sila. Mas malawak na kasi ang saklaw nila na mga barangay ngayon. May nahanap kasi ang director ng ospital na si Dr. Go na foundation para maging kaakibat sa pinansyal na aspeto ng medical mission, and AS Foundation.

“Doctor Dela Rosa, magpahinga ka muna. Kanina ka pa walang break,” suhestiyon sa kanya ng kasamahang doctor.

“Okay, Can you cover for me?” Hindi na siya nagpakipot pa dahil gusto na rin niyang magpahinga muna. Malugod namang sumang-ayon ito. Tinungo niya ang tent nila kung saan maaring silang kumain at magpahinga. May nadatnan niyang ilang kasamahang nurse at doctor doon. Nakisali na rin siya sa kuwentuhan ng mga ito.

“Wow. Sino ‘yan?” tanong ng isang nurse.

Lahat sila ay napatingin sa direksyong tinitingnan ng nagsalita. It was odd because there was nothing unusual there, except for the presence of the hospital administrator and director and a familiar-looking man. Napako ang tingin niya rito. Pamilyar sa kanya ang tindig at built ng katawan nito. Sinikap niyang makita ang mukha nito ngunit nakatalikod ito mula sa kinaroroonan niya.

Susuko n asana siya at babalik na sa puwesto niya nang lumingon ang lalaki sa direksyon nila. Bigla ay tila natuyo ang kanyang lalamunan. Nagsimulang manlamig ang katawan niya. Kumabog nang malakas ang kanyang dibdib. It was Richard.

Nais niyang magtago ngunit huli na ang lahat. He was heading her direction together with her bosses; she definitely couldn’t walk out now. Hindi siya nito hinihiwalayan ng tingin. Ipinakilala ito ng director sa lahat ng naroon. It turned out Richard was the president of AS Foundation.

“Please to meet you, Engineer Lim,” pormal na wika niya rito pagkatapos silang ipakilala sa isa’t isa. Sinadya niya iyon para makuha nito na hindi niya mais malaman ng iba ang nakaraan nila.

Bumalik na siya sa ginagawa para iwasan ang nakakalunod na presensiya nito at para na rin makapag-isip. Bigla niyang naisip ang mga anak niya. Walang alam ang pamilya ni Richard sa pagbubuntis niya noon kaya malamang na wala rin itong ideya ngayon.

She tried so hard to concentrate on what she was doing but that was becoming an impossible task once she felt his intense stare. Sa wakas ay natapos na ang araw. Wala nang pasyente at nagpa-pack up na sila nang hingin ni Dra. Calandra ang atensyon ng lahat.

“Nais kong taos-pusong magpasalamat sa lahat ng naririto na nagbigay ng libreng serbisyo, mula samga doctor hanggang s mga nurse at sa iba pang naglaan ng kanilang panahon para sa ikatatagumpay ng medical mission na ito nang walang hininging kapalit. Maraming salamat sa inyo. Syempre rin ang aking pasasalamat kay Engineer Richard Lim na president ng Alexandra Santos Foundation, para sa tulong pinansyal para mas mapalawak ang serbisyong ito.” Maikling talumpati ni Dra. Calandra.

Isang masigabong palakpakan ang namayani habang siya ay mapait  na ngumiti. Richard had really been keeping his promise to Alex…….

Tbc…….

It’s Not Too Late To Say “I Do” (11)

Chapter 11

LUB-DUB! Lub-dub! Lub-dub! Sa lakas ng pintig ng puso ni Maya, pakiramdam niya ay naririnig na iyon sa loob ng bridal car kung saan siya naroon kasama ang kanyang driver. Panaka-naka ay nag-uusap sila nito ngunit kung saan-saan din dumadako ang kanyan isip dahil sa kaba.

Nasa tapat na sila ng simbahan subalit dahil wala pa raw ang groom ay hindi na muna siya pinababa habang ang mga magulang niya ay nauna nang umibis ng kotse para maasikaso ang mga bisita. Bawat segundong dumadaan ay patindi nang patindi ang kaba sa dibdib niya. Kinse minutes na marahil ang nakalilipas nang marinig niya ang mga katok sa bintana ng bridal car. It was Charlie, the best man. Pagkakatok ay pumasok ito sa loob at tumabi sa kanya. Halatang balisa ito.

“I’m really sorry, Maya.”

“Why?” nalilitong tanong niya.

Sa halip na sagutin siya ay may iniabot itong papel sa kanya. Nanginginig ang mga kamay na tinanggap niya iyon at binasa. Nakilala niya ang sult-kamay ni Richard. Isa iyonng mahabang liham. Habang binabasa niya iyon ay unti-unting nanikip ang kanyang dibdib. Isa lang ang botton line ng mensahe ng liham: HINDI ITO DARATING!

“Hindi na tuloy ang kasal. Please infrom them, Charli,” she said as calmly as she could, trying so hard to hide her breaking heart. “Tara na sa bahay, Manong,” aniya sa driver pagkababa ni Charlie sa sasakyan. Kahit halatang nalilito ang matandang driver ay sumunod ito. No words could accurately describe what she was feeling. Parang shocked pa ang buong sistema niya. She could neither cry nor scream in anger. Tulala lang siya. But deep inside, she was breaking apart bit by bit.

Laking gulat ng mga kawaksi nang bigla siyang dumaan sa harap ng mga ito. It was a miracle she was managed to climb up two flights of stairs in her three inches stilettos and elegantly long gown. Pagpasok niya sa kanyang kwarto ay humiga agad siya sa kama. Sunod-sunod na naglandas ang mga luha sa mga pisngi niya habang pilit niyang iniisip kung ano ang nagawa niyang kasalanan para gawin iyon ni Richard sa kanya. Her perfect dream wedding turned out to be a dreaded nightmare. Sa dami ng taong imbitado, siguradong laman siya ng usap-usapan sa mga sumunod na araw at linggo. Surprisingly, she couldn’t care about her shame, all she was aware of was the unbearable pain in her chest. Hindi niya hininging ligawan siya ni Richard at lalong hindi niya hininging alukin siya nito ng kasal. Ito ang nanligaw, ito rin ang nag-propose, ngunit siya ngayon ang nalalagay sa matinding kahihiyan.

I promised to love Alex forever. I can’t break my promise.   

Iyon ang mga huling kataga sa liham nito. Naisip tuloy niyang sa bawat halik, sa bawat yakap na pinagsaluhan nila, marahil ay si Alex ang laman ng isip nito. Sa ikalawang pagkakataong nagmahal siya ay mas matinding pagkabigo uli humantong. Nobody deserved this so much pain. Para siyang unti-unting pinapatay.

Mayamaya ay may narinig siyang mga kaluskos sa labas ng kanyang kuwarto ngunit hindi niya pinansin iyon. Nagpatuloy lang siya sa pag-iyak. Mayamaya ay narinig niya ang mga yabag palapit sa kanya. She could recognize the voices—– her mom and dad, Rafi and Charlie, Richard’s parents and siblings. Pilit siyang kinakausap ng mga ito pero wala siyang sinagot sa mga ito. She cried and cried. Parang hindi na matatapos ang pag-iyak niya. Ayaw tumigil ng mga mata niya sa pagluha. Iyon na siguro ang kapalit ng sobrang kaligayahan na naramdaman niya nang mga sumunod niya nang mga nagdaang buwan. She continued crying with closed eyes. Hindi na niya namalayan na nakatulog na pala siya sa kakaiyak.

Pagmulat niya ng mga mata ay isang bagong sikat na araw ang tumambad sa kanya. With all the energy she could summon, she slowly removed her outfit. Pumasok siya sa banyo at nag-shower. Habang naliligo ay lihim niyang idinarasal sa Diyos n asana anurin na ng tubig ang matinding sakit na nararamdaman niya. She was silently wished she would go numb. For in numbness, there would no pain.

Tbc…….

isinabay ko lang po sa bagyong Mario ang pagluha ni Maya.