It’s Not Too Late To Say “I Do” (10)

Chapter 10

INISANG-LAGOK ni Richard ang alak na nasa hawak niyang kopita. Drinking the night before his wedding was robably a very bad idea but he ended to calm his nerves. Kanina pa siya hindi mapakali, o mas tamang sabihing ilang araw na siyang hindi mapakali. Somehow he couldn’t  pinpoint what was bothering him. O marahil ayaw lang niyang aminin na nagdadalawang-isip na siya sa gagawing pagpapakasal. That scary fact had been bothering him for days. He never thought he would reach this point, turning seriously doubtful about his decisions.

Ang lahat ng iyon ay nag-umpisa nang hingin sa kanya ni Maya na makita ang unang gusaling gawa niya. Isang bagay iyon na hindi niya inaasahan at hindi napaghandaan kaya pinakiusapan niya si Charlie na ito na lang ang magpasyal kay Maya roon. Hanggang naroon ang mga ito, siya naman ay binabagyo ng emosyon at mga alaala ng nakaraan na kahit anong pigil niya ay kusang humuhulagpos sa dibdib niya.

Sa mga nakalipas na taon na nabuhay siya itinatago at iniiwasan ang masakit na nakaraan niya. Sa loob din ng mga taong iyon ay pilit niyang iwinaksi ang mga alaala ni Alex. Ngayon ay nag-uumapaw ang alaala nito sa kanyang isipan at kasabay ng lahat na iyon ay ang pag-alaala rin niya sa isang binitiwang pangakong pilit mang kinalimutan ng kanyang isip ay hindi pa rin mabura sa kanyang puso.

 

                “Promise me you’ll love me forever, Richard. Even after death, I’ll be in your heart forever,” sambit ni Alex. Kahit mahinang-mahina na ito ay pilit pa rin itong nagsalita.

                “Yes, I promise, baby,” pangako niya habang walang humpay sa pag-agos ang kanyang mga luha.

                Ngumiti ito. “Masaya akong mawawala dahil sa pangako mo, Richard. Babaunin ko iyon pag-alis ko,” paputol-putol na sabi nito.

                Napapikit siya nang higitin nito ang huling hininga. Tila hinintay lang nito na sumagot siya at iniwan na siya nito.

 

He kept his promise for years. He dated here and there but never had any serious emotional attachment with any of this women.

Until the day he met Maya. From the moment their eyes met, it was like she was a positive particle and he was negative, their attraction to each other was so natural, he couldn’t even go against it.

Noong una ay naisip niyang dahil napakaganda nito kaya hindi niya maalis ang tingin dito. Pangmodelo ang angkin nitong ganda, puno ito ng elegance at sophistication. Habang tinititigan niya ito ay tila lalong tumitingkad ang ganda nito. Lahat na yata rito ay maganda. But it was definitely more than that. Noon ay pahirapan ang pag-iwas niya sa mga alaala ni Alex pero nang makilala niya si Maya, tila kusang nakalimot ang isip niya sa alaala ng namatay na kasintahan. Maya made him very happy. Maybe that was why they lasted that long.

Now he was torn between his two great loves. Kahit ano ang gawin niya ay nagpupumilit sumiksik sa isip niya ang mga katagang binitiwan niya kay Alex. Her face, her smile, everything about her clouded every inch of his mind. Nangako siya rito na ito lang ang mamahalin niya pero ano ang ginawa niya? Pinasaya niya ito bago ito malagutan ng hininga dahil sa pangako niya rito. Pagkatapos ay hindi niya iyon tutuparin.

Suddenly, he grabbed a piece of paper and a pen and wrote the longest letter he had ever written, probably the harshest and meanest , too.

Tbc……

It’s Not Too Late To Say “I Do” (9)

Chapter 9

NAKANGITING pinagmamasdan ni Maya ang isang mataas at matayog na gusali. Ang gusaling iyon ang unang malaking proyekto nina Richard at Charlie mula nang maging inhinyero ang mga ito. Mahigit isang linggo na lang ay kasal na nila kaya naisipan niyang dumalaw muna sa Cebu sa pagsisimula ng isang buwang leave niya sa ospital. Kasama niya si Charlie sa halip na si Richard sapagkat may inaasikaso pa ang fiancé niya.

Nilibot nila ang buong gusali na isa na ngayong tanyag na commercial building. Maganda at hindi karaniwan ang desenyo ng gusali. Malapit na nilang matapos ang paglilibot nang may makita siya na dingding ng building. It was a plaque recognizing the work of the people who headed the construction of the building.

Engr. Richard Lim
Engr. Charlie Ramirez
Arch. Alexandra Santos

“Cool. Wala pa akong nakikilalang babaeng architect,” masayang komento niya habang binabasa ang mga pangalan na naroroon.

Marahang tawa lang ang itinugon ni Charlie.

“Magkakaibigan kayo?” usisa niya rito. Bigla ay parang nais niyang ang babaeng architect na iyon ang magdisenyo ng bahay na ipapatayo nila ni Richard.

“Who, Alex?” tanong nito. Tumango siya. “Yeah. Batchmates kaming tatlo nina Richard.” Saad nito. Hindi nakaligtas sa pandinig niya ang lungkot sa tinig nito nang sabihin iyon. Nagtataka man ay hindi na niya pinansin iyon.

“Great! Do you think I can meet her? Kasi parang gusto kong sa kanya magpadesenyo ng bahay namin ni Richard.”

Umiling ito. “You can’t,” anito at bigla na lang nagpatiuna sa paglalakad sa labis na pagtataka niya.
Samut-saring ideya ang naglalaro sa isip niya kung bakit ganoon ang naging reaksyon ni Charlie sa sinabi niya. Maaaring nagkaroon ng relasyon si Richard sa Alexandra na iyon dati at hindi naging maganda ang pagtatapos niyon. Dahil sa naisip ay lalong napukaw ang kuryosidad niya sa nakaraang pag-ibig ng kanyang mapapangasawa na hanggang ngayon ay hindi pa nito naikukuwento sa kanya.

“Charlie, may relasyon ba dati si Richard sa Architect n’yo?” mayamaya ay tanong niya rito.
Ilang saglit na nag-isip muna ito bago sumagot. “Yes,” tila wala sa sariling sagot nito. “I’m sorry, Maya, I shouldn’t have—-“

“It’s okay,” putol niya sa sinasabi nito.

Bumuntong-hininga na lang siya. Kahit nais niyang malaman kung ano ang nangyari sa dalawa hindi na siya nag-usisa. Tahimik silang bumalik ni Charlie sa opisina dahil may gagawin pa ito. Mag-isa siyang pumasok sa opisina ni Richard. Napasukan niya itong nakatulala at may hawak na kung ano na ipinapaikot nito sa kamay. “Sweetheart!” gulat na sambit nito nang marahil ay maramdaman ang presensya niya.

Isang masuyong halik sa mga labi ang ibinigay niya rito sabay kandong dito. Masigla itong nakipag-usap sa kanya ngunit napansin niya na distracted ito, nais niyang taningin ito, pero naisip niyang magsasabi rin ito kapag handa na ito.

Noon niya napansin ang isang maliit na bagay sa mesa nito. Dinampot niya iyon at pinagmasdang mabuti. Then she realized it was a miniature of the building she went to earlier. Nakakaaliw tingnan iyon. Ang ngiti niya ay biglang naglaho nang maalala ang naganap kanina lang. Napukaw uli ang kuryosidad niya. “Sweetheart, Charlie sort of admitted something to me earlier. And……. well, I learned that you were together with the architect who designed this building.”

“Ah, yes, he’s right,” alanganing sagot nito.

“Pwede ko bang marinig nag kwento n’yo?” naglalambing na tanong niya. “Just teensy bit—“

“Just because you’re my fiancé, Maya, doesn’t mean you have every right to dig up my past!” he said in the loudest, most demeaning voice he ever used on her.

Sa pagkagulat niya sa naging reaksyon nito ay napatayo siya mula sa pagkakakandong dito. She had the strong urge to cry ang throw a fit but she held herself together.

“A ‘no’ would’ve been enough, Richard,” wika niya sa kalmadong tinig. Dulot ng sama ng loob sa panininghal nito, tumalikod agad siya rito at dire-diretsong lumabas ng opisina bitbit ang kanyang bag.

Sa loob ng ilang oras ay nagpaikot-ikot lang siya sa mall na hinintuan niya pagkatapos niyang mag-walkout kay Richard. She tried to enjoy herself to forget she was hurt. Pabalik na siya ng hotel nang marinig niyang nagr-ring ang cell phone niya. Nang nakita niyang si Richard ang tumatawag, inignora niya iyon.

Naglalakad siya sa hallway patungo sa hotel room niya nang matanawan niya si Richard na nakatayo sa tapat ng room niya. Nais sana niyang umalis uli at iwan ito nguunit walang saysay iyon. Kaya lumapit na siya rito subalit hindi niya ito pinansin.

“C-can I come in?” nag-aalangang tanong nito nang mabuksan niya ang into. Isang tango lang ang isinagot niya. Dahil wala siyang balak magukas ng usapan ay hinayaan lang niya itong nakatayo sa isang tabi, while she tried to look busy and indifferent.

“Pasensya ka na sa inasal ko kanina.”

Kibit-balikat lang ang isinagot niya rito. She knew it was inappropriate but she couldn’t help it when an overwhelming pain was slowly eating her up.

Tumikhim ito. “Alex and I were collage sweethearts. We were together for almost six years.” Pagkukuwento nito. “Say something, Maya.”

“Hindi mo kailangang magkuwento. Kalimutan na natin ‘yon.”

“Gusto kong magkuwento. Mahihirapan siguro ako. But I’m ready now.”

“Okay,” nalilitong sabi niya saka siya umupo sa kama. Ito naman ay umupo sa sofa. They were almost in front of each other but were still few feet apart. Along with the dimmed lights, it would’ve been a romantic setting except they were about to talk about a past love affair. A love affair she sincerely hoped had no dark ghosts.

“Hills building was our first big project. Hindi lang natupad ang kanya-kanya naming pangarap nina Charlie at Alex na maging inhinyero at arkitekto, natupad din sa Hills project ang pangarap naming magkasama-samang tatlo sa iisang proyekto. Close na kaming tatlo mula elementary. But Alex and I were much closer since, aside from being friends, we also had an intimate relationship.” Matagal bago ito muling nagsalita. Tila binabalikan nito sa isip ang nakaraan. “Sobrang dedikasyon ang inilaan naming sa proyektong iyon. Hindi lang naming alintana ang pagod at puyat,” napapangiting sabi nito na tila sinasariwa ang saya na dala ng ala-alang binabalikan nito.

Habang tahimik ito, samut-saring emosyon ang bumukas sa mukha nito. May tuwa at may lungkot. Somehow, it hurt her seing that whatever happened years ago still caused him pain now.

“But Alex didn’t even get to see the building; she didn’t even get to step inside it.”

“Why?” tanong niya.

“Brain tumor. It was really late when it was diagnosed. It seemed everything happened in a snap. One moment we were laughing while cooking her favorite pancakes, the next thing i knew, I was looking at her through a glass window, with her on the bed, a bunch of machine keeping her alive.”

“I was the only one who refused to believe what the doctors said. I badly wanted her to live. I even reached the point where I wanted to offer my soul to devil just so Alex could live again. I asked her, almost begged her to live for us, for me. Sinabi ko sa kanyang dadalo pa kami sa inauguration ng Hills, itatayo pa naming ang longest flyover. But she said during one time na gumising siya. ‘How can I still do that? Kung mas mabilis pa sa pagguho ng ginigibang building ang pagguho ng katawan ko.’

Mapait itong ngumiti. “Minsan, kapag nagbiro ang tadhana, talagang sobrang saklap. I felt so cheated. She was just starting to really live life. Tapos, biglang oras na niya. Sometimes, i wish na sana ay may nakapagsabi man lang sa akin na ‘Time’s up. Mawawala na si Alex.’ But what can we do, right?”

Ilang sandali na namayani sa kanila ang katahimikan. Siya ang unang bumasag niyon. “I’m so sorry I made you go through that again.” saad niya. Hindi niya alam kung ano ang eksangtong nararamdaman niya. Was it guilt, sympathy or jealousy? Kaya pala ganoon na lang reaksyon nito nang manood sila ng A Walk To Remember. He had firsthand experience. Lumapit siya rito at niyakap ito nang mahigpit.

“I’m sorry nasigawan kita,” bulong nito.

“It’s okay. Late na, matulog na tayo.”

They cleaned up and crawled into bed silently ang hugged each other tightly. Now that his past was out in the open, all she could do was silently pray that Richard, like her, was over his past.

Tbc……

It’s Not Too Late To Say “I Do” (8)

Chapter 8

DALAWANG araw pagkatapos mag-propose ni Richard kay Maya ay sinabi na nila sa kanya-kanyang magulang ang desisyon nila. Her parents were shocked but they were only too happy about her news. Namanhikan agad si Richard at ang mga magulang nito. Isang buwan ang preparasyon nila para maihanda ang lahat ng kakailanganin nila para sa kanilang kasal.

Masaya siya na walang tumutol sa kanilang kasal. Everybody was even excited about it. She was enthusiastically welcomed into the Lim Family. Nakasundo agad niya ang kapatid na babae ni Richard na si Nikki na nag-aaral ng Fashion Design. Ang kapatid na lalaki naman nito na si Luke ay parang matagal na silang magkakilala kung kulitin siya. Ganoon din ang mga magulang nito, nakasundo rin agad niya ang mga iyon. Richard was also given the same treatment by her parents. Nakasundo agad ni Richard ang kanyang daddy na hindi basta-basta nagiging at ease agad sa ibang tao.

Abalang-abala sila sa preparasyon para sa kanilang kasal. Mula sa simbahan hanggang venue ng reception ay hands-on sila sa pag-aasikaso. They hired the best designers for her wedding gown and his suit. Tatlong wedding coordinators ang magkakatulong na nag-aayos sa mga detalye ng kanilang kasal. Kahit mabilisan ang preparasyon, she just knew it would be perfect.

Idaraos ang kasal sa probinsya nila sa San Nicolas, Mindoro. Ang mga hotel na malapit sa pagkakasalan sa kanila ay halos fully booked na. Marami silang panauhin na galing pa sa ibang lugar at laking pasasalamat nila na kahit short notice ay nagpaunlak ang mga ito. Their wedding was already the talk of the town.

They planned a traditional church wedding. Pareho sila ni Richard na mas gustong maikasal sa simbahan kaysa sa ibang nauusong venue. Gaganapin ang wedding reception sa isang beach resort na itataon sa paglubog ng araw. Mayroon ding inihanda ang wedding coordinator nila na isang presentasyon ng kwento ng kanilang pag-iibigan. Nailalarawang-diwa na ni Maya ang araw ng kanilang kasal. It would be romantic ang perfect.

Pagkatapos ng kasal ay aalis sila para sa kanilang honeymoon na isang European Cruise. Pagkatapos ng honeymoon ay wala pa silang eksaktong plano. Medyo may conflict dahil kailangan si Richard sa Cebu at siya naman aay nakabase pa sa Dumaguete. Sa kabila niyon, kampante siyang maise-settle nila anuman ang maging aberya. Right now, she just focused on her wedding, the start of her forever with the man she loved.

“I WANT a marathon,” pahayag ni Maya kay Richard habang nag-aalmusal sila. Last night they made wild and intense love. It had been a while since they had time alone because of all the preparations. Sinadya niyang hindi linawin ang sinabi para iba muna ang isipin nito. Itinatanong kasi nito ang gusto niyang premyo. They had a bet again, wall climbing this time. Laking tuwa niya nang siya ay manalo. Hindi nga lang niya alam kung sinadya nito o natalo talaga ito.

Pilyong ngumiti ito. “We just had a marathon last night, sweetheart.” Nanunuksong pinadaanan nito ng daliri ang balikat niya. “But I’d be happy to oblige,” tukso nito.

“A movie marathon, I mean,” natatawang paglilinaw na niya sa gusto niyang mangyari.

“Naughty girl. Okay, no sweat, babe. Kahit whole day pa tayo manood.”

“Okay. I’m renting click flick films.”

“What? No…..” tanggi nito. Mabilis kasi itong magsawa sa mga ganoong pelikula.

“I won, remember?” paalala niya.

Nakangusong tumango ito, parang paslit na pinagalitan. Natawa siya.

Buong maghapon ay nanood lang sila ng mga pelikula habang magkatabi sila sa coach. Ang iba sa kanilang pinanood ay napanood na niya. They watched movies ranging from Korean Films, Filipino drama, to American chick flicks.

Nagulat siya nang hindi man lang ito nagreklamo at hindi rin siya tinulugan nito na siyang inaasahan niya. On their last round, she chose her favourite movie for themto watch, ang “A Walk To Remember.” It was a novel-based movie written by Nicholas Sparks.

Sa buong durasyon ng pelikula ay walang imik si Richard, hindi tulad kanina na nagpapahayag ito ng opinion tungkol sa kwento. Napansin niya na tila balisa rin ito. Lalo niyang napansin ang tila uneasiness nito noong nasa parte nang nanghihina ang bidang babae. Nang tanungin niya ito kung may problema ito, umiling lang ito. Whatever it was, she let it go. Maybe he was just starting to get carried away.

“If I die, will you love e forever, Richard? She suddenly asked him when the movie ended. Tumingala siya rito. His face showed many emotions she couldn’t read. Hinintay niya ang tugon nito. But it didn’t come. Instead, he just lowered his head and kissed her.

Sa kung anong dahilan ay may naramdaman siyang kaba sa hindi nito pagtugon sa tanong niya. Pero iwinaksi niya iyon sa isip. Hindi lang marahil nito alam kung paano sasagutin ang tanong niya. Naisip din niya na hindi rin naman tamang hilingin niya rito kung sakali na mahalin pa rin siya nito kahit patay na siya dahil hindi na niya masusuklian ang pagmamahal na iyon. Mas gugustuhin niya na makatagpo ito ng babaeng magmamahal dito gaya ng pagmamahal na iniukol niya rito noong nabubuhay pa siya.

Napailing siya sa itinatakbo ng isip niya. Walang silbing pagnilayan niya ang bagay na iyon. She was optimistic that she would be spending the next fifty years or more with Richard.

Tbc……

It’s Not Too Late To Say “I Do” (7)

Chapter 7
“HOOOO!” malakas na hiyaw ni Maya, Dahan-dahang binitiwan niya ang accelerator ng motorsiklo na pinapaandar niya. She hit the brakes and then she stopped. Nakangiting tiningnan niya si Richard na sakay rin ng motorsiklo nito. He was a few feet behind he.

“Pay up, sport,” aniya nang makalapit ito.

“Don’t you have any fear at all? You race like there’s no tomorrow.”

Natawa siya. Nagkaroon sila ng pustahan. Whoever loses the race pays the winner ten grand and does whatever the winner wants for a day.
“I really wanted to win. Parang maging alipin kita.”

Tumatawang inihinto nito ang motorsiklo. Inihinto ein niya ang sa kanya. Lumapit ito sa kanya at niyakap siya at ipinaikot sa ere. “My girlfriend is a racer!!” sigaw nito.

“Hoy! May makarinig sa ‘yo,” saway niya.

“I bet tulog na ang lahat ng tao rito.” It was past two in the morning. Silang dalawa na lang ang naroon sa kalsada na napagkasunduan nilang maging finish line.
“It also means we must go now. Baka mapahamak pa tayo.”

“I can defend you, you know,” paglalambing nito.
“I know. And I’d love to see you in action, but I’m in the mood of being a damsel in distress right now.” Alam niyang black belter ito sa karate and arnis. Not only that, he was also a crack shot. Hindi lingid sa kaalaman niyang palagi itong may dalang lisensiyadong baril. But it was always better to be safe than sorry. Nagmaneho na sila pabalik sa apartment niya. Kararating lang nila ay agad na siya nitong binuhat at ipinatong sa hood ng naka-park na kotse niya. Isang malalim at mainit na halik ang iginawad nito sa kanya. Nang makabawi ay mainit na timugon siya sa halik nito. Matagal bago naghiwalay ang kanilang mga labi. They were both out of breath then the kiss ended.

“Mr. Lim, aren’t we impatient?” humihingal na tukso niya rito.

“Seeing you race like that got me so turned on.”

They were talking with their lips just a few centimetres apart.

Hmm…… So shall I say I seduced my way into winning the race?”

“You can say that,” anito habang pinauulanan ng mumunting halik ang mukha niya patungo sa kanyang leeg.
“Either way, you’re still paying up, sport.”

“I’m all yours, Doctora Dela Rosa.” He stared at her as if he was trying to seduce her with his sexy chinky eyes. “You’re a brilliant doctor and a talented artist. You surf, dive, wall ang mountain climb. What else don’t know about you, sweetheart?”

“That I’m a goddess?”

Ngumiti ito. “Then that makes me a god.”

“Well, take me to heaven with you.” After that, everything happend in a flash. Doors slammed, clothes got ripped off and he took her to heaven with him.

ECSTATIC. That was the best description Maya could give regarding what she was feeling these days. Parang lahat ng aspeto ng buhay niya ay nasa tamang lugar. Maayos ang kanyang career bilang doctor at artist. Pinag-iisipan na rin niyang mag-aral para maging isang espesyalista, kaya lang ay wala pa siyang napipiling specialization. Kasalukuyan niyang pinaghahandaan ang balak niyang exhibit. May nakausap na siyang may-ari ng isang art gallery na puwede niyang pagdausan ng exhibit niya. This time, she thought of a new concept. That event would not only showcase her paintings but also some of the sketches and photographs she had taken. It would be called “Domensions: Journey Through The Faces Of Life.”

Noon, akala niya ay hindi na siya makakalabas sa nakasanayan niyang subject. But she was able to flawlessly step out of her comfort zone. Dati, panay masasayang bagay lang ang inilalarawan ng kanyang gawa, ngayon ay iba na. In her new work, she was able to express totally different emotions—-from happiness to sorrow, love to hate, indifference to appreciation.
Higit sa lahat, hindi lang sa kanyang blossoming career nagmumula ang kanyang kaligayahan. Nagkaayos na sila ng kanyang mga magulang. She even came home one weekend and had a long a long serious talk with them. Ipinaliwanag niyang lumayo man siya, hindi nangangahulugang tinalikuran na niya ang responsibilidad sa pamilya. She just need some time away, to explore the world, get to know herself ang enjoy life—learn ang earn like ordinary people and not as the future boss.

“I don’t want to turn forty and ask myself if “Was I ever happy?,’Or look at young people dive, climb ar race and say, ‘I wish I could’ve done that when I was younger and when I didn’t have arthritis. ‘I don’t want any regrets. It is way better to regret what you’ve done than do nothing and lie bed later, asking ‘What If?’” paliwanag niya sa mga ito.

Sa mahaba niyang litanyang iyon, tumayo ang kanyang ama at niyakap siya nang mahigpit. They understood her now. And they gave her their support, too. Ang lahat ng iyon ay utang niya kay Richard. He taught her to come out of her shell. Their relationship was stronger than ever. She didn’t expect they would last his long but they were running on eight months now. And it had been blissful since day one. Sure, there were times when they fought and argued about pretty things, but they always would kissed and made up in the end.

When her one-woman exhibit opened, she never expected it to be taht successful. Many appreciated her masterpieces but the one that got the most attention was her painting “Paradise.” Some offered high prices for it but Richard adamantly refused to have her sell it.

Ngayon ay kasalukuyan nilang idinaraos ang thanksgiving cocktail paty niya para sa success ng kanyang exhibit. Hindi pa man natatapos ang kasayahan ay hinila na siya ng kasintahan. May pagdadalhan daw ito sa kanya. Ayaw nitong sabihin sa kanya kung saan siya nito dadalhin. Sorpresa raw. Maghahatinggabi na nang makarating sila sa pinagdalhan nito sa kanya—ang Lake Balanan Resort sa Siaton, Negros Oriental. Pagdating doon ay piniringan siya nito. At dahil hirap siya sa paglalakad gawa ng piring sa mga mata niya, binuhat na lang siya nito. Mayamaya ay maingat na inilapag siya nito. Gumigiwang iyon kaya nahinuha niya na isinakay siya nito sa isang Bangka. After a few minutes, she heard a sweet love song playing on the background. Nagsimulang kumabog ang kanyang dibdib. Naramdaman niya nang tanggalin nito ang piring niya sa mga mata.
“Open your eyes now, sweetheart,” masuyong sabi nito.

Kumurap-kurap siya. Nahigit niya ang hininga nang mapagmasdan niya ang paligid.

They were in the middle of the lake which was beautifully lit. Maraming ilaw ang nakakalat at lumulutang sa lawa, kaya kahit hatinggabi na ay maliwanag pa rin. Ang Bangka nila ay napapalibutan ng white lilies. Sa di-klayuan ay may isang grupong tumutugtog ng violin.

“How did you do all this?” naluluhang tanong niya. Manghang-mangha siya. It was so sweet ang romantic.

Ngumiti lang ito. “Kahit ano gagawin ko para sa iyo.”

She lovingly smiled at the sweet man in front of her. Then he suddenly became serious. Inabot nito ang kamay niya at masuyong hinaplos iyon.

“Thank you for coming into my life, Maya. For the the past months, I just can’t stop thanking God at how blessed I am. You’ve turned my world upside down, I’m just so glad to have you,” pahayag nito habang nakatingin sa mga mata niya. Staring back at him just made her knees feel week and her heart flutter . “I would have done this on bended knees, Sweetheart, but you see how difficult it is to do that here.”

Kumabog lalo ang dibdib niya.

May inilabas itong maliit na kahon. “Will you marry me, Maya? Be my wife and let’s spend a lifetime together.”

Inside the box was a beautiful engagement ring. For a while she thought of his proposal. Richard was the best thing that happened to her and it would be wonderful to be with him forever.

“Will you marry me, Maya?”ulit ni Richard.

She smiled and said “yes, yes!”

“Yes?” Richard heaved a sigh of relief and got up. He sat beside Maya and placed the ring on her finger. It fit perfectly.Richard pulled her into an embrace. Maya wrapped her arms around him and held tight as well. “I love you so much, Maya. I’m the happiest man on earth right now,” Richard said, looking at her tenderly.

Tbc…..

It’s Not Too Late To Say “I Do” (6)

Chapter 6

DAHAN-DAHANG dumilat si Maya. Napangiti siya nang masamyo ang amoy ni Richard sa unan. Kinapa niya ang kanyang tabi ngunit bakante iyon. Malamang na maaga itong nagising.

Last night was one of their weekend escapades. Their lovemaking was intense, as it always had been since their first. Remembering their encounter made her tingle, but aside from the tingly sensation, she also felt overwhelming warmth like no other. Medyo nanghihinayang lang siya na hindi si Richard ang nauna sa kanya. Ngunit naisip niyang hindi na mahalaga iyon, isa iyon sa mga naging pagkakamali niya sa buhay. Ipinilig niya ang kanyang ulo. She wouldn’t cloud her happiness with her dark past.

“Good morning, sweetheart! Breakfast in bed,” nakangiting bungad ni Richard pagpasok nito sa kanyang silid. May dala itong tray na puno ng pagkain. He walked barefoot with only his boxers on. Talk about gosgeous.

“Thanks. Magbibihis muna ako.” Bumangon siya at nagsimulang magtungo sa banyo.

“Huwag na,” pilyong sagot nito habang inilalapag ang tray. Irap ang isinagot niya.

Pagbalik niya galing sa banyo ay tumabi siya rito. Natakam siya sa nakahaing tapsilog at brewed coffee. “Ang sarap niyan, ah.”

“A delicious breakfast for a delicious lady.” Masuyong hinalikan siya nito sa labi. “Eat. Ako’ng nagluto niyan.”

“Ows? Baka in-order mo lang ‘to sa Luna J,” biro niya.

Ang Luna J tapsilogan ay isang sikat na kainan sa Dumaguete. Sikat ang kainang iyon dahil bukod sa mura ay kakaiba rin iyon. Alas-sais ng hapon iyon nagbubukas at nagsasara ng umaga ng sunod na araw. Iba’t-ibang “silog” dishes ang mabibili roon.

“Hindi, ‘no,” sagot nito. Kumain na sila.

“Baboy syndrome,” aniya nang sumandal siya sa headboard pagkatapos nilang pagsaluhan ang masarap nna agahan. Iyon ang tawag nila ni Rafi sa “sakit” ng tao na kapag natapos kumain ay inaantok o humihilata agad.

“Ang sexy mo namang baboy.” tumatawang komento nito. “Pero pwede tayong mag-exercise kung gusto mo.”

Inirapan niya ito. Base sa pilyong pagkakangisi nito ay tiyak niyang ibang klaseng ehersisyo ang tinutukoy nito.

“Oo nga pala, nabangit na ba ni Rafi sa ‘yo na nagkita kami minsan sa opisina? Kasama niya si Charlie. I think I almost gave her a heart attack when I told her about the painting. Akala ko, alam na niya ang tungkol sa atin.”

“Yeah, nakapag-usap na kami, We’re okay.”

Tumango-tango ito. “nagulat din ako nang sabihin ni Rafi na matagal ka nang hindi nagpipinta. Hindi mo nasabi ‘yon sa akin. Bakit matagal kang hindi nagpinta?”

Parang nanlamig ang buo niyang katawan. For a while, she thought of evading the subject. Ngunit siguro oras na rin para tuluyan niyang kalimutan ang nangyari. At karapatan din nitong malaman bilang nobyo niya ang tungkol sa kanyang nakaraan. Humugot muna siya ng malalim na hininga bago nagsimulang magkwento. “I stopped because it triggered bad memories which elicited painful emotions,” pagsisimula niya.
Iniangat nito ang kanyang mukha at mataman siyang tiningnan. “Why would such beautiful talent bring sadness to you?”
“Years ago, I met James in an art exhibit. He was an artist, too. We clicked and become an item. Unlike me, he wanted to pusue painting professionally. His passion ang determination were overwhelming, that’s why he almost lost his mind each time he was rejected the international art institution he applied to.

“Naaalala ko noon, nagwala siya sa condo niya dahil sa comment ng isang judge sa sinalihan niyang screening ng international art competition. Anang judge, “Your talent isn’t world-class.” Modesty aside, I’m ten times better than him. Then it turned out, he wasn’t only an obsessed crappy artist, he was also a two-timing bastard, as Rafi called him.

“Noong minsang magpaalam ako sa kanya na sa parents ko muna ako mag-i-stay nang isnag linggo dahil naglalambing sa akin si Mommy, sabi niya tamang-tama raw kasi mawawala rin siya. He would be going on one of his art expeditions at ilang araw din daw siyang hindi uuwi sa condo. Tatawagan na lang daw niya ako kapag nakauwi na siya. That time, isang linggo na siyang sa condo ko umuuwi dahil nagkaproblema siya sa inuupahan niyang condo.
“Then two days na akong nasa bahay ng parents ko nang maalala akong kunin sa condo ko. I got back to my condo. Just imagine my shocked was in when I found him in bed with another woman. I just stood there for a while, watching them. They were totally unaware of my presence. Finally, I had the courage to say, “Doon lang muna ako sa labas hanggang sa matapos kayo,” Ganoon na lang ang gulat nila. Ang kapal ng mukha niya! Hindi man lang niya naisip na condo ko iyon at anytime ay pwede akong pumunta roon. But maybe he was too horny to even think about it,” galit na pag-alala niya.

“Ano’ng nangyari? What did that bastard say?” tanong nito.

“He tried to explain. He gave me that ‘it was nothing’ crap.” She scoffed at the memory. “Sex is never nothing. Sure, it can be purely physical. It’s partly true that the human species’ ultimate goal is to perpetuate its kind. But come on, we’re humans. We feel and think more complex things. So sex is never just about sex. Do you see my point?”

Tumango lang ito, probably urging her to go on. Nagpatuloy siya sa pagsasalita. “That same day I left my place, I tried to live life. But when I finally decided to go back there. I found out that most of my painting were missing, including one masterpiece. One day, nalaman ko na lang na for sale ang mga iyon. Iba na ang mga title at signature na ni James ang nakalagda sa painting. I moved on but a part of me was stolen along with my paintings.”

“Bakit hindi mo hinabol?” nakakunot-noong tanong nito.

Mapait na umiling siya. “I didn’t have enough proof that those were mine. Kaming dalawa pa lang ang nakakaalam sa paintings na iyon since we were preparing for a joint art exhibit. And……. I wanted so much to move on, I didn’t want to have anything to do with him anymore.”

Remembering the past less draining than trying to recount it. Naramdaman niya ang mahigpit na yakap nito na tila kino-comfort siya.

“I’m glad you’re painting again. But I’m more glad to be in on that piece of art,” sabi nito.
Bumaba ang mukha nito sa kanya at masuyo siyang hinalikan. Ang masuyong ay naging mainit at maalab. She just forgot every pain James gave her. Richard was all she needed to take away those ugly memories ang pain.

Tbc…..

It’s Not Too Late To Say “I Do” (5)

Chapter 5
SA MGA sumunod na linggo, constant ang komunikasyon nina Maya at Richard. Tatlong linggo na ang nakararaan mula noong mag-date sila sa Wangfu Chinese Restaurant at nakapag-date na rin uli sila pagkatapos niyon.
Nitong mga nagdaang weekend, palagi itong nasa siyudad. Nang nagdaang araw ay tumawag ito sa kanya at niyaya siya na mag-malling pero nang sunduin siya nito nang araw na iyon ay bigla niyang naisipang mag-picnic sa beach kaya dito sila napadpad sa halip na dumiretso sa mall. Isa iyon sa mga pinagkakasunduan nilang dalawa, mga spur-of-the-moment decision. Minsan, kahit si Rafi ay hindi masakyan ang ugali niyang iyon.
Hindi pa malinaw sa kanya kung ano ang estado nila ng binata dahil hindi pa nila napag-uusapan iyon. Sure, they’ve hugged and kissed, many times, for that matter, but nothing went beyond a mind-blowing make-out session. Maybe they were more than friends and a little less than lovers, perhaps somewhere in between.
Hindi man niya alam ang eksangtong relasyon nila, isang bagay ang natitiyak niya, masaya siya. The happiness she felt was something more than her lughter and smile or even the radiant glow of her face. It was something that seeped into her heart. Tila naglaho ang hinanakit siya sa mundo. She was even able to call her dad. Dalawang taon silang hindi nag-usap dahil sa pag-alis niya sa kanila. Nang tumawag siya sa kanila ay tila walang dalawang taon na pumagitan s kanila ng daddy niya. That felt good.
“Hey, beautiful. Ang lalim ng iniisip natin, ah. Ako bay an?” wika ni Richard mula sa gilid niya.
Hindi niya namalayang nakabalik na ito mula sa paghahanap ng pagkaing idadagdag sa baon nila. “You wish.”
Parang bata na lumabi ito sa kanya natawa siya. Umupo ito sa tabi niya. They just utilized the back of his pick-up truck and parked in almost near the shore.
“You are one spontaneous, outgoing, and unpredictable lady,” masuyong wika nito habang hinahaplos nito ang gilid ng mukha niya. She couldn’t help but look into his dark, soulful eyes.” And that’s just part of what I love about you.,” dugtong nito.
Inilapit nito ang mukha nito sa kanyang mukha. She felt his warm sensual lips against her own lips, Minsan ay natatakot na siya sa nararamdaman niya. Parang wala na siyang makitang mali rito. Tila kahit ano pa ang gawin nito ay magiging tama iyon sa mga mata niya. It scared her but it didn’t feel wrong. In fact, everything felt right and in place, especially when she was in his arms.
Humihingal na naghiwalay ang kanilang mga labing kapwa nakangiti. Together they waited for what they were there for—–the sunset. Habang naghihintay ay umunan siya sa kandungan nito. Unti-unti nang nagbabago ang kulay ng kalangitan, hudyat na matatapos na naman ang isang masayang araw.
It’s beautiful.” Sambit niya habang nakamasid sa langit. The sky was already a mixture of colors——-blue and something near red-orange. It was magnificent to watch.
“Yes. I’m lucky, I’m looking at two of God’s most beautiful creation right now,” he said.
Nang tingalain niya ito ay nakita niyang nakatitig ito sa kanya. Ngumiti siya. Iyon na marahil ang pinaka-romantic na date sa buong buhay niya. She was watching the sunset with an awesome guy beside her. Hindi lang niya basta katabi ito, hawak nito ang isang kamay niya habang nakaunan siya sito.
“Kailan mo ako sasagutin, Maya?” biglang tanong nito.
Nabigla at nalito siya sa itinanong nito. Napabangon siya. Hindi niya inisip na nanliligaw ito. She didn’t think they were already a couple but she also wasn’t expecting this from him, “Nanliligaw ka ba?” pagsasatinig niya sa tanong sa isip niya.
“of course, Maya, naman. We’ve hugged and kissed, do you think kaibigan lang ang tigin ko sa ‘yo?”
“Hindi ka naman nagtatanong,” tumatawang pangangatwiran niya.
Sumeryoso ito at ginanap ang kamay niya. “If I aked you now, will you say ‘yes?” tanong nito.
Napaisip siya. Will she say “yes?” Sinagot ng puso niya ang tanong. Of course, she wanted to say “yes”.
I could give fifty reasons why you should say “yes.” or even a hundred,” dagdag nito nang mapansin marahil na nag-iisip siya.
Mataman niyang pinagmasdan ito. Puno ng sinseridad ang mga mata nito. Ngumiti siya. “I won’t need your hundred reasons and not even fifty of them. I only want to ask you one thing. Napag-alaman kong wala kang sineseryosong babae. Will i be one of them?” Tiningnan nya ito sa mga mata habang hinihintay ang sagot nito.
Sinalubong nito ang tingin niya. “No, you won’t because you’re different from the rest of them. You are special.”
“Then, yes,” nakangiting sagot niya.
Nagulat siya nang bigla na lang itong tumayo at parang batang nagtatalon. “Yes! Yes!” paulit-ulit na sigaw nito.
Bago pa siya makahuma ay bigla siyang binuhat nito at ipinaikut-ikot sa ere. Tawa siya ng tawa. Mayamaya ay ibinababa siya nito at hinapit s baywang. Kapwa humihingal na tinitigan nila ang isa’t-isa. Before his hips finally descended on hers, she caught a glimpse of the beautiful sunset from her periphernal vision. It was picture perfect.

“ARE WE still best friends, Maya?” biglang tanong sa kanya ni Rafi.
“Oo naman. Nag-away ba tayo?”
Nagtataka siya kung ano ang pumasok sa isip nito sa halos isang buwang hindi sila nakakapag-usap. Naturingang nasa iisang ospital sila nagtatrabaho pero dahil sa pagiging abala nila pareho at sa hindi magkatugmang schedule ng duty nila sa ospital, halos hindi sila nagpapanagpo. Bukod doon ay abala siya sa love life niya tuwing free time niya. The past month with Richard had been superb.
“Kung ganoon, bakit hindi mo nabanggit sa akin na nagpipinta ka na uli? Kung hindi pa ako napunta sa office ni Richard, hindi ko malalaman. He said that was a gift from you on your first monthsary. Imagine my shock when he said that! Wala nga akong alam na may boyfriend ka na, tapos malalaman ko pang isang buwan nap ala kayo wala man lang ako kaalam-alam,” may bahid ng pagtatampo na sabi nito.
Bigla siyang na-guilty. Since the day everything between Richard and her became official, she wasn’t able to spend much time with Rafi because of theirschedule. Pinili rin niyang huwag sabihin dito sa text o tawag dahil gusto niyang personal na sabihin iyon dito. Sa huli ay tuluyan nang nawaglit iyon sa isip niya.
“I’m sorry I wasn’t able to tell you. Now, I can’t justify my action, or rather my inaction, but I swear I didn’t mean it. Masyado tayong naging busy the past weeks, nakalimutan ko, Rafi. I didn’t text or call you because I wanted to tell you personally. Eh, ngayon lang tayo nagkita uli,” paliwanag niya.
Ngumiti ito bilang assurance na naiintindihan na siya nito. “Kayo ‘yong nasa painting, ‘no?” tukso nito. Rafi was the type of person who held n grudges, and even if she did, she would immediately let go of it once she saw the person’s sincerity in asking forgiveness.
“Yes,” ngiting-ngiti na sagot niya.
Isang napakagandang painting ang naging resulta ng lahat ng pagmamahal na nasa puso niya. She painted the day they were officially together. The sunset, the beach, their kiss. She named the painting “Paradise.”
“I’m so happy for you. Now you have to make up for your mistake. Tell me everything. How was the kiss?” kinikilig na tanong nito.
Nangingiting napailing na lang siya sa kakulitan nito. Ikinuwento niya rito ang lahat. She was more than willing to share the happiness she felt with her best friend.

Tbc……

It’s Not Too Late To Say “I Do” (4)

Chapter 4

KINABUKASAN ay naging abala si Maya sa trabaho. Walang gaanong pasyente pero marami siyang kailangan asikasuhin na mga medical report ng mga pasyente. Mabuti na lang at hindi siya napuyat nang nagdaang gabi sa kakaisip kay Richard. Noon lang uli siya nakaranas ng ganoong pakiramdam na tila lumulutang siya sa mga ulap sa sobrang kilig at excitement. It was more than what she felt with James on their first date.
“Good morning, delivery for Doctor Maya Dela Rosa.”
Pglingon niya ay nakita niya ang isang delivery boy ng isang flower shop. May dalai tong isang bungkos ng mga bulaklak. Nagpakilala siya at tinanggap ang delivery. Pagtalikod ng delivery boy ay kinuha agad niya ang card na kalakip niyon. Napangiti siya nang malamang galing iyon kay Richard. Binasa niya ang note sa card.
I used to marvel every time at the beauty of the boulevard. Yesterday, with you, I disn’t notice a single bit of it. All my senses were attuned to you. Tuesday……
Lumipad ang pagkakangiti niya pagkatapos mabasa ang nilalaman ng card. Inilapag niya ang bouquet sa gilid ng office table niya dahil wala naman siyang vase doon. Ipinagpatuloy na niya ang naantalang ginagawa.
Abala siya sa ginagawa nang biglang may nagsalita——-o mas tamang sabihin sumigaw—–sa tapat niya. Napapitlag siya, sabay tingala sa taong nambulabog sa pagtatrabaho niya. It was none other than Rafi.
“Bakit ka ba nanggugulat?” naiinis na sikmat niya rito.
Hindi nito pinansin ang iritasyon sa mukha niya. Ngiting-ngiti pa ito. “I heard the news. Nasaan na ang flowers mo?”
She rolled her eyes. Mabilis talagang kumalat ang balita.
Pumalatak ito nang makita ang mga bulaklak. “kahit kalian talaga, ‘di ka marunong mag-alaga ng bulaklak. Malalanta ang mga ito.”
“Saan sa tingin mo pwede kong ilagay ‘yan dito?” Hindi na ito nagkomento. Itinuon na uli niya ang atensyon sa trabaho. Ang akala niya ay umalis na ito pero nang mapasulyap siya s kinaroroonan ng kanyang bag ay nakita niyang abala ito sa paghahalungkat doon. Malamang na hinahanap nito ang card ng bulaklak.
“Ayun!” wika nito na animo naka-jackpot sa lotto. Paglingon nito at nakitang nakatingin siya rito ay ngumiti ito nang pagkatamis-tamis. Bale-wala lang sa kanya ang ginawang paghahalungkat ni Rafi. They knew each other well. Besides, her friend wouldn’t have done taht if she knew it wasn’t fineby her.
Binasa nito ang note sa card. Ngiting-ngiti at kilig na kilig na tiningnan siya nito pagkatapos. “Tuesday night. So, nabitin kayo kahapon? Round two——-err—–second date?”
Hindi niya ito sinagot. “Sige na. Sibat na at busy ako!” pagtataboy niya rito.
Nakaingos na tumalikod ito. Ilang dipa mula sa pinto ay humarap uli ito sa kanya. “I’m happy to see that glow back in your eyes again. I guess I owe Charlie fr tagging his friend along.”
Sa wakas ay tuluyan na rin itong umalis. Napaisip siya sa naging komento ni Rafi. Had she really been sad for too long? Malaki ang ipinagbago niya mula nang masaktan siya kay James. Although he wasn’t her first boyfriend, he was her first in a lot of things. She gave her heart ng soul to him only to find out he fooled her big-time.
Ang kaalamang pinagtaksilan siya ng kasintahan ay masakit na ngunit doble ang sakit na ipinadanas nito sa kanya nang mismong sa kama niya nito ginawa ang pagtataksil. Ni hindi ito makakapagkaila dahil nahuli niya ito sa akto. And to add insult to injury, pinagna-kawan pa siya nito. Ilang piraso ng paintings niya ang nawala sa kanya. Ang mga iyon sana ang isasama niya sa plano nilang dalawa na joint exhibit.
After those events in her life, she couldn’t just find the will to paint again. It was as if a part of her——-her identityhad been stolen, too. Nakontento na lang siya sa pag-sketch kapag sinusumpong siya ng kagustuhang gumuhit.
Ingay ng gulong ng gurney at nagkakaingay na hospital attendants patungo sa emergency room ang pumutol sa paglalakbay-diwa niya sa nakaraan. Mabilis na lumabas na siya ng opisina para asikasuhin ang dumating na pasyente.

SUMAPIT ang Martes. Habang nag-aayos si Maya sa harap ng vanity mirror, naalala niya ang napag-usapan nila ni Rafi nang umagang iyon. It was a word of warning for her to stop seeing Richard. Ayon dito, naikwento ni Charlie nang nagdaang gabi lang na sa loob ng maraming ataon ay walang sineryosong girlfriend si Richard. Knowing that, kung nasa tamang pag-iisip siya ay malamang na tinawagan na niya si Richard at ikinansela na niya ang kanilang lakad. Involving herself with his type was a big risk to take. But somehow it was also a risk she couldn’t avoid. Ramdam na ramdam niya ang matinding atraksyon nila sa isa’t-isa. But she was pretty sure it went beyond the physical. They were good together, so why won’t she allow that? This was her gamble.
Tumunog ang doorbell. Nang tingnan niya ang wall clock ay eksaktong alas-siyete na ng gabi. Tamang-tama lang ang dating ni Richard. She dabbed her favorite perform on and healed to the door to see the person she’d been yearning to see since this morning.
Isang nakangiting Richard ang bumungad sa kanya nang buksan niya ang pinto. When she saw him, she had to hold her breath to hide a gleeful sign. He was more than dazzling. Nakasuot ito ng light blue polo—–her favourite color——at blak slacks. Simple man ang gayak nito. Kung hindi pa ito nagsalita ay baka hindi pa maalis ang pagkakatitig niya rito.
“Good evening,” nakngiting bati nito sa kanya, sabay abot ng isang bouquet ng flowers.
Pinapasok niya ito at nagpaalam siya saglit dito para iayos sa vase ang dala nitong mga bulaklak. Pagbalik niya ay sinalubong siya nitong matamis na ngiti at isang nakaliliyong titig. “wow! You look lovely by the way,” anito.
“Thanks. You, too.”
“I look lovely?” he asked while grinning teasingly.
“You look handsome rather,” she said gaggling. Tumawa ito. Isa iyon sa mga bagay na ikinatutuwa niya rito. Palatawa at palabiro ito. It was like the simplest thing could bring about wondrous joys.
Dinala siya nito sa isa sa mga paborito niyang restaurants sa siyudad, ang Wangfu Chinese Restaurant. Maganda ang ambiance ng lugar, komportable para sa isang first date. Pagkatapos makuha ng waiter ang order nila ay saglit silang nagkatitigan. It was funny, because it seemed like only their eyes spoke.
“You really are lovely, Maya,” sambit nito.
“Simula na ba ng bolahan?” tudyo niya rito.
Marahang tumawa ito. “Do you really think binobola lang kita? Remember the first time we met? I was already entranced by your beauty back then, na kahit siguro hindi ko kakilala si Charlie ay malamang na diretsong naglakad ang mga paa ko papunta sa inyo.”
How could she ever forget that when she felt the same thing back then. “It’s flattering to hear that, Richard,” sabi na lang niya.
Marami silang pinag-usapan habang kumakain. Every minute she spent with him, she got to know him better. He was passionate about his craft. He knew many things but wasn’t a know-it-all.
“It’s been a wonderful evening. I had a great dinner and a wonderful date,” anito habang inihahatid siya sa tapat ng pinto ng bahay niya.
“Ako rin,” matapat na sagot niya. It was hard to deny that when she had been laughing ang smiling the entire time they were together.
Nang mabuksan niya ang pinto ay inalok niya itong mag-coffee subalit tumanggi ito dahil gabi na raw at maaga pa ang duty niya bukas. Bahagya niyang ikinadismaya iyon.
“Iba ang gusto ko,” nangingislap ang mga mata sa kapilyuhang sabi nito.
“Ano?”
“A kiss.” Nakatitig ito nang mataman sa kanya. Pinasadahan nito ng daliri ang mukha niya. “Would it be too erly for me to kiss you, Maya?” he asked huskily.
“Yes.” Halatang nadismaya ito sa sagot niya, akala siguro ay sagot niya iyon sa tanong kaya nilinaw niya. “Yes, you can kiss me,” dugtong niya.
Sukat doon ay ngumiti ito. Dahan-dahang inilapit nito ang mukha nito sa mukha niya. The moment their lips met, her world just stopped turning. Although it was rather a simple kiss, it was still as spine-tingling as a torried kiss. Pinasadahan ng dila nito ang ibabang labi niya at marahang sinipsip iyon. Before she knew it, the kiss was over.
He smiled at her. Pinilit niyang ngumiti rin dito upang maitago na masyado siyang na-high sa iginawad nitong halik sa kanya. Masuyong dinama ng hinlalaki nito ang basa niyang mga labi. “That’s something for you to think of me tonight and every night after this,” masuyong wika nito. Niyapos siya nito. I’ll see you on Saturday. Take care,” bulong nito malapit sa kanyang tainga.
“Take care, too.” Mahinang paalam niya.
Nakangiting tumango ito at tumalikod na. Kumaway pa ito bago tuluyang sumakay sa kotse nito.
She was left there standing with her knees too week to move.

Tbc….

It’s Not Too Late To Say “I Do” (3)

Chapter 3
“MAYA, ano itong nabalitaan ko na nakikipag-date ka raw uli?” bungad sa kanya ng mommy niya na si Dra. Teresita Dela Rosa nang sagutin niya ang tawag nito.
“Mom, saan nyo naman nasagap ang balitang ‘yan?” Napilitan na siyang bumangon dahil mukhang magiging mahabang usapan iyon. Inilagay niya sa loudspeaker ang cell phone at pumunta sa banyo para maghilamos.
“I have my sources, Maya.”
“Yes, A bunch of detectives you hired to spy on me. What’s new, Mom?”
“Sino na naman ‘yang umaaligid sa ‘yo?” tanong uli nito.
Her mother’s comment almost made her laugh. Hindi nga siya lumalabas nang hindi kasama si Rafi.
“Walang umaali-aligid sa akin, Mom. Your minions probably saw me with a guy but I wasn’t alone with him. It wsn’t even a date and even it it were so, what’s wrong with that? As fas as I know, matagal na akong lagpas sa minor age.” Lumabas na siya ng banyo at nagtungo sa kusina para magtimpla ng kape.
“Dont you think already I know that? The moment you got your medical license, you took off to a godforsaken place because you were already independent,” sambit nito.
Huminga muna siya nang malalim bago sumagot. “Mom, tungkol saan ba talaga ito? Is this about my love life or my career? And, Mom, Dumaguete is hardly a forsaken place. It’s paadise. Kung pupunta ka rito, you’ll see why I choose to live here,” pagtatanggol niya sa lugar.
“I don’t want another James Ventura in your life, Maya.”
“Bakit hindi n’yo na lang ako ipasok sa kumbento kung ganyang ayaw pala ninyo akong makipag-ugnayan sa kahit sinong lalaki?” Naiinis na sabi niya sa kanyang ina.
“That’s not the point. Mag-iingat ka lang, Maya, okay? Ayokong masaktan ka uli,” wika ng Mommy niya sa malumanay nang tinig.
“I’ll be fine, Mom. Don’t worry.”
She felt guilty that she look her mother’s concern as an invasion of her privacy. Alam niyang nasaktan din ito nang masaktan siya dahil kay James. It also hurt her to know she was hurting her parents by doing what she wanted. But she knew she’d be miserable if she succumbed to their wishes every time.
“Your Dad wants to know when you’ll be coming back.”
Bumuntong-hininga siya. “Not anytime soon, Mom.”
“Sasabihin ko sa kanya. You take care, princess, okay?” anito.
Nagtaka siya. Hindi siya nito tinatawag na “Princess.” Marahil ay mensahe iyon mula sa kanyang ama dahil ito ang tumatawag sa kanya ng “princess.”
“Take care, too, I love you, mom. Tell Dad I love him, too.” Nagpaalam na sila sa isa’t isa.
Pagkatapos na pagkatapos niyang tapusin ang tawag ay nag-ring uli iyon. Hindi naka-register sa phonebook niya ang numerong tumatawag.
“Hello?” nakakunot-noong sagot niya sa tawag.
“Kamusta ka na? I’ve been trying to contact you,” bungad agad ng nasa kabilang linya na lalong ikinakunot ng noo niya.
“I believe I don’t know you, so who is this?”
Tumawa ito. Her heart beat faster as she recognized the voice.
“It’s Richard. Kamusta?”
Hindi niya mapigilang mapangiti nang kumpirmahinn nito ang hinala niya. Finally, nagparamdam din ito.
“Good, How about you?”
“I’m fine. I was wondering, w-were you by any chance talking to your boyfriend a while back? Kasi medyo mahaba ang usapan n’yo, eh.”
Ikinagulat man niya ang tanong nito ay sumagot pa rin siya. “No. Si Mommy ang kauap ko,” nangingiting sagot niya rito.
“Not the prodigal daughter anymore?” nanunudyong tanong nito.
Napangiti siya. She didn’t really get chummy easily with a person she barely knew but she was guessed he was an exception. “I was never a prodigal daughter,” kontra niya rito. “Teka lang, Mister. Saan mo nakuha ang number ko?” Kahit may ideya na siya kung kanino nito nakuha ang numero niya, nais pa rin niyang malaman iyon mula rito.
“I have my sources.” Nai-imagine na niyang nangingiti ito mula sa kabilang linya.
“Great. Now you sound like my mom.” Komento niya.
Humalakhak ito. “That’s a bad thing, huh? Nakuha k okay Charlie ang number mo.”
“Ano’ng maipaglilingkod ko sa iyo, Mr. Lim?”
“Itinatanong pa ba ‘yon?” nanunudyo ang tono ng boses na sabi nito.
“Mister, doctor ako, hindi manghuhula,” pagmamaang-maangan niya.
“I’m asking you out. This time walang mga mang-aasar,” direktang sagot nito.
Natawa siya. Noon kasing lumabas sila ay panay ang pang-aasar nina Rafi at Charlie sa kanilang dalawa. Kesyo parang nakalimutan na raw nila ni Richard na kasama nila ang mga ito. Tila raw may sarili silang mundo at love at first sight daw yata ang tumama sa kanila ni Richard.
“Let me check. Kasi baka I’ll be on round-the clock duty,” pakipot na sagot niya.
Nag-usap pa sila saglit bago ito nagpaalam. Sa buong durasyon ng pag-aagahan niya ay parang tangang panay ang ngiti niya. She was surprised to realize that letting a man come into her life again actually made her smile. After James, she just shut out all opportunities of falling in love again. Siguro malaki ang naging impluwensya sa kanya ng mga sinabi ni Rafi. O pwede ring sadyang malakas ang nararamdaman niyang atraksyon para kay Richard.

NANG araw na iyon ay naisipan ni Maya na mamasyal dala ang kanyang sketch pad. Naglalakad siya sa lansangan ng siyudad nang maagaw ang atensyon niya ng dalawang grupo na naglalaro ng Frisbee sa loob ng campus sa Silliman University. It was such a sight to behld, a bunch of half-naked guys running and jumping as if trying to defy gravity under the heat of the sun.
She decided to sketch that. Pumasok siya sa campus gamit ang kanyang ID sa ospital. Naghanap siya ng mauupuan na may magandang anggulo mula sa mag naglalaro. Mabuti na lang at may bakanteng bench pa roon.
She marvelled at the beauty of the campus surrounded by decades-old acacia trees, ang to think this was only part of the entire campus. With the luscious trees, warm smiles from people around and the breezy wind from the sea nearby, life here was heartwarming, indeed.
Mayamaya ay pinag-aralan na niya ang kanyang subject. Kapagkuwan ay nagsimula na siyang mag-sketch. Mahirap i-sketch ang mga moving object kaya natsa-challenge siya roon. It was important though that she familiarize herself with her subjects keenly.
“I did’nt expect you to be here.”
On instinct, isinara agad niya ang sketch pad pagkarinig sa tinig. It wasn’t her habit to show people her unfinished work. Lumingon siya at nakita niya si Richard. Nakangiti ito. Her heart skip a beat at the handsome sight of him.
“Hi. What’s up?” nakangiting bati niya.
“I just visited someone. May I?” paghingi nito ng permiso para umupo sa bakanteng lugar sa tabi niya. Tumango siya. “Patingin,” anito habang nakatingin sa hawak niyang sketch pad.
She hesitated. She only showed her work to a very few close people. She believed each was a window to her soul.
“Please,” pakiusap nito nang hindi siya nagpaunlak. And as if she was under some kind of spell as she looked into his soulful eyes, she opened her sketch pad and handed it over to him. Pinagmasdan nitong maigi ang gawa niya. Panaka-nakang tumitingin ito sa paligid nila, tila ikinokompara ang sketch sa pinagkopyahan niya. Mayamaya ay lumapad ang pagkakangiti nito.
“Wow! I bet you aced your laboratory activities in med school. With your talent, you can make your own human anatomy atlas.”
Natawa siya. Iyon ang unang pagkakataon na nakatanggap siya ng ganoong klase ng komento sa mga iginuhit niya. People would usually ask how could she be a doctor when she could do all that? Iba si Richard. Somehow, na-appreciate nya ang compliment nito.
“Akina nga ‘yan.” Akmang kukunin na niya rito ang sketch pad pero inilayo nito iyon sa kanya. Pinagmasdan uli nito ang sketch.. ilang Segundo rin nitong tiningnan iyon bago muling nagsalita.
“Alam mo ‘yong sinasabi nila about books and their authors?” anito na nakatingin pa rin sa sketch niya.
Umiling siya.
Tiningnan siya nito. “It’s been said that books written by authors reveal more about them than the subjects they write about. I’m wondering if that theory can also be applied to artists.”
“What?” natatawang sabi niya kahit alam niya kung ano ang tinutukoy nito.
“I’m wondering if I’ll get to know you through your work.”
“So, ano na ang nalaman mo tungkol sa akin?” pang-i-indulge niya kahit umusbong ang bahagyang kaba sa ibdib niya. Hindi niya alam kung magugus-tuhan niya kapag nabasa nito ang nasasaloob niya.
“That you value freedom as much as you value life.”
Natigilan siya sa sinabi nito. He was right, freedom and life were two of the things she value most.
“Paano mo naman nasabi ‘yan?” tanong niya rito.
He explained that it was because he noticed almost all of her subjects were alive and moving. And all of them depicted freedom.
“Engineer ka, Math supposed to be your thing, not Psychology,” nangingiting komento niya nang matapos ito sa pagsasalita.
“I’m a civil engineer, sweetheart. I also design. And when I do, I design not only from my head,” anito at itinuro ang sentido saka idinagdag, “but also from my heart,” anito at itinuro naman ng kaliwang kamay ang kanang dibdib nito.
Tumawa siya. “Sweetheart,” panggagaya niya sa endearment na ginamit nito. “Your heart is not there,” she said pointing at his right chest. Kinuha niya ang isang kamay nito at inilapit sa kaliwang dibdib nito. “It’s there. The heart is at the center slightly tilted to the left,” nakangiting paliwanag niya rito.
“Oh. Good thing engineers don’t build human bodies. I would’ve sucked at that.”
Nagtakatawanan sila. They talked more at random about the nice weather and the trees.
“I don’t understand why they play that thing. It’s like playing fetch,” mayamaya ay komento nito na ang tinutukoy nito ay ang mga naglalaro ng frisbee.
“Frisbee ‘yan, hijo. Derek Ramsay plays it. Sa international competiton pa.”
“It’s still like fetch,” giit nito.
“Bakit? Have you played fetch, iyong ikaw ang magfe-fetch?” tukso niya.
“Yes, feels like it. Aso ako noong past life ko, eh.”
Tumawa siya. “Stay Scooby,” biro niya rito.
Sinakyan naman nito iyon. Itinaas nito ang dalawang kamay na parang sa aso at inilabas ang dila. Then he imitated the sound dogs make when they’re breathing heavily.
Bahagya niyang binatukas ito. “Loko ka talaga,” natatawang sabi niya.
Tumawa rin ito.
“Tara, sa boulevard tayo. Kain tayo. May treat, sky’s the limit,” yaya nito sa kanya mayamaya.
“Persian Palate?” tanong niya na ang tinutukoy ay ang isa sa mga sikat na restaurant along the boulevard.
“Hindi. Balut at tempura,” nakangising sagot nito.
Along the boulevard, there were different vendors selling balut, tempura, squid rolls. People could also choose to eat there while sitting in plastic chairs and makeshift tables or order take-out food. Para iyong kainan sa sidewalk. Despite the simplicity, the view was still breathtaking. Iyon ang pinakagusto niya sa siyudad. Dumaguete was a flourishing city in the Visayas, pero hindi nawala ang simplicity ng pamumuhay roon. Iyong tipong puwede siyang maglakad-lakad sa siyudad na hindi siya gaanong nahahapo sa init. Pwede rin siyang mag-beach kahit walang gaanong preparasyon.
Pagkatapos nilang kainin ang pagkadada-daming in-order nito ay napagpasyahan nilang maglakad-lakad muna. They were having a lively exchange of thoughts while walking when he suddenly turned silent. Nilingon niya ito. Nakita niyang nakangiting sinusulyapan siya nito. Kung ibang tao siguro ay maiisipan niyang lumuluwag na ang turnilyo nito sa utak. But he did’nt look stupid at all. She even found him adorable.
“Sabog ka rin, ano? Bigla ka na lang tatahimik, tapos, ngingiti-ngiti ka lang diyan,” puna niya rito.
Humalakhak ito. It’s just amazing how down-to-earth you are when most of the people in your business don’t know that about you. Tinitingala ka talaga nila.”
Nakakunot-noong tiningnan niya ito.
Tila nakuha naman nito ang ibig sabihin ng tingin niya. Nagpaliwanag ito. “May mga nakausap ako sa kanila. Remember, firm namin ang gumagawa ng isang construction project n’yo.”
Ngumiti na lang siya. “I could say the same about you. At sigurado, tinitingala ka rin sa kaharian mo,” tudyo niya rito.
“Shhhhh…. baka ma-kidnap tayo,” pabirong bulong nito.
Nagtawanan sila.
Nagpatuloy sila sa paglalakad. Hanggang sa ilang kanto na lang ay ang apartment na niya. Saka pa lang niya naalala ang kotse nito.
“Ang kotse mo pala?” tanong niya.
Tumawa ito. “Hayun, naka-park along Silliman Avenue.” Sumeryoso ito. “Pesensiya ka na, ha, pinaglakad kita. I figured I’d be with you longer if we just walked together.”
“Okay lang. Sanay naman ako, eh,” nakangiting sagot niya. Simple lang ang mga salitang binitiwan nito pero sobrang na-touch siya. Pakiramdam niya ay unti-unti na siyang nahuhulog dito. It’s too early, Maya, wika niya sa sarili.
Nang nasa tapat na sila ng pinto ng apartment niya ay ilang sandaling tinitingan siya nito. Ngpaalam ito kung pwede silang mag-date sa Martes ng gabi.
“Hindi pa ba ‘to date?” she asked, smiling.
Tumawa ito. “A chance encounter is hardly a date. Plus, come on, is eating tempura a date? Hayaan mo naman akong magpa-charming,” anito at kinindatan pa siya.
“In short, gusto mong magpabola ako?”
“Hindi. Alam ko namang nahuhumaling ka na sa kagwapuhan ko.” Pilyong ngumiti ito.
“Aba ang kapal!” kunwari ay nahihindik na tugon niya. Ngunit ang totoo ay kinikilig siya.
“Seriously.” Inabot nito ang kamay niya at hinawakan iyon. For the moment, she thought he was about to kiss her. But he didn’t. Nakatitig lang ito sa kanya. “What about Tuesday night, Doctor Dela Rosa? I’ll pick you up at seven.”
Being so close to him was nerve-wracking enough. Having to inhale his fragrant scent was enough to add more butterflies in her stomach. It was already a miracle that she managed to make her vocal cords function. “Yes,” she managed to say with a weet smile.
Ngumiti ito. “It’s a date then. I’ll see you.”
Nagpaalam na rin ito. And casually, he kissed her cheek. He smiled and walked away. Mabuti na lang at nakasandal siya sa hamba ng pinto, kung hindi, malamang na napahandusay na siya sa sahig sa labis na panlalambot ng mga tuhod niya.

tbc…….

It’s Not Too Late To Say “I Do” (2)

Chapter 2

“MAYA!” patiling tawag ni Rafi sa kanya habang kumakaway. Animo hindi sila nagkita at nagkasama nang nagdaang gabi. Kung hindi dahil sa suot nito ay walang mag-aakalang doctor ito dahil sa pagiging kalog at down to earth nito. Nasa cafeteria siyang ospital. Kumakain siya ng lunch nang pumasok ito sa cafeteria. Magkaiba sila ng departamento sa ospital kaya hindi sila gaanong nagkakasama, hindi katulad noong nagpi-pre-Med at medical proper na palagi silang magkadikit.
“Give me blow-by-blow account of what happened last night,” paged-demand nito pagkaupomg-pagkaupo pa lang sa tapat niya.
“Bakit ano bang nangyari?” patay-malisyang tanong niya.
“Bruha ka! You came home with a guy last night. And, girl, he is gorgeous, with the capital G,” nangingislap ang mga mata na sabi nito. “ Alam mo, hndi naman si Richard ang irereto ko sa ‘yo. Yung isang pang friend ni Charlie si Ryan, Atty. Ryan Molina, kaso ano pa ang magagawa ko? Hindi n’yo maalis ni Richard ang tingin sa isat-isa. “Tapos my sarili pa kayong mundo habang nag-uusap. Dismayado nga daw si Ryan, eh., O, ba’t natahimik ka na riyan?”
“Paanong hindi ako tatahimik, eh, kahit gustuhin kong magsalita, hindi ako makakasingit sa iyo,” aniya.
Humagikgik ito. “Ano na? Kailan uli kayo magkikita?”
Nagkibit-balikat siya.
“Hindi ka niya niyayang mag-date? Hindi rin hiningi ang number mo?” magkasunod na tanong nito.
“Oo sa lahat ng tanong mo.”Kahit hindi hiningi ni Richard ang number niya ay may pakiramdam siya na magkikita uli sila. Hindi sa pagyayabang pero naramdaman niya na interesado ito sa kanya.
“Eh, bakit hindi mo hiningi ang number niya?” tanong uli nito.
“At bakit ko gagawin ‘yon? Ano ako, desperada?”
“Kunsabagay…. Kung hindi siya interesado, eh, di maghanap na lang tayo ng iba.”
“Ewan ko sa ‘yo,” napapailing na sabi niya. Tumayo na siya. “Mauuna na ako,” paalam niya. Iniwan na niya ito roon. Baka kapag nagtagal pa siya roon ay kung anu-ano pa ang itanong nito sa kanya. Hindi siya komportableng pag-usapan ang personal na buhay niya sa pampublikong lugar.
“Paging Doctor Dela Rosa. Please proceed to the emergency room,” narinig niya sa speakers pagkalabas niya ng cafeteria. Lakad-takbo ang ginawa niya papunta sa emergency room.
Nakita agad niya ang bagong pasok na pasyente. Mabilis na inilahad sa kanya ng isang nurse ang kasalukuyang status ng pasyente. Wala silang inaksayang sandali. Ginawa nila ang lahat para maisalba ang buhay ng pasyente pero sa huli ay nag-flatline ito. Sinubukan niyang i-revive ito, pero tuluyan nang bumigay ito.
“Time of death, twelve forty-five PM” nanlalambot na wika niya. She hated that line. To her, it felt like she was placing a curse on someone.
Sa mga araw na may hindi pinapalad na mabuhay—– sa mga taong pilit niyang isinasalba ang buhay—— sumasama talagang pakiramdam niya. It was hard enough to declare death, but harder to inform the family that their life was about to change because they just lost a loved one.
Lumipas ang maghapon pero dinaramdam pa rin niya ang nangyari. Sa loob ng dalawang taon ng pagiging doctor niya, hindi pa rin niya natutuhan na pakibagayan ang mga ganoong sitwasyon.
Pagkatapos ng trabaho ay nagyaya si Rafi na kumain sa South Curve’s Bistro kasama ang isa pang doctor. Dahil malakas ang radar ni Rafi ay malamang alam na nito ang nangyari kaya marahil bigla itong nagyayang lumabas.
“Buong maghapon daw na sambakol ang mukha mo at distracted ka. What happened?” tanong ni Simon, ang doctor na kasama nilang lumabas ni Rafi.
“A patient died during my watch today,” matamlay na sagot niya. Hanggat maaari, ayaw niyang pag-usapan ang mga ganoong bagay. Ngunit kahit paano ay malapit siya kay Simon kaya sinabi niya rito ang saloobin.
“I understand. Kahit sino siguro, they will never get use to it. Every life you lose, may it be the tenth or twentieth, is as important as the first. Ang tangi mo lang magagawa ay matutuhan kung paano i-handle ang emotion mo, because you can’t break down every time,” payo nito.
“Magagawa ko pa kaya ‘yon? When the next thing I want to do is hand over my resignation letter.”
“Ayaw mo ba talagang maging doctor?”
“Somehow, I like being a doctor. Ayoko lang sa bahagi na may kinalaman sa kamatayan. I’m also an artist. I take pictures of life, birds flying, colourful flowers, dolphins diving and kids laughing. The beauty of life is my subject and I rarely touch the doom ang gloom of it because it just wrecks me. And now here I am playing angel of death,” puno ng emosyong saad niya.
Pilyong ngumiti ito. “If the angel of death is as beautiful as you are, then I’d gladly take death.”
Ngiti lang ang isinagot niya rito. Nagpapalipad-hangin na naman ito. Matagal na niya itong binasted, at ayaw niyang bigyan ito ng maling notion kapag tinugon niya ang pagpapahaging nito. Mabuti na lang at bumalik na si Rafi at nabago na ang usapan.
In spite of their lively and enjoyable conversation, she still felt wretched inside. Hindi niya alam kung darating pa ang panahong sinasabi ni Simon na matututuhan niyang pakibagayan ang emosyon niya.
It was times like this when she missed having a boyfriend. Iba kasi kapag may isang taong nagmamahal sa kanya na dadamayan siya tuwing may dinaramdam siya. Sure, she could get that from a friend, but it was still different if her relationship with the person consoling her was someone she was more intimate with. Sa naisip niya ay naalala niya si Richard. Where could that guy be?
Tbc…….

It’s Not Too Late To Say “I Do” (1)

Chapter 1

PINAGMASDAN ni Maya ang malawak na karagatan ng Dumaguete City. Halos wala na siyang maaninag doon maliban na lang sa mga alon na humahampas sa sea wall ng Rizal Boulevard dahil balot na ng dilim ang buong karagatan.
Ang Rizal Boulevard ang pinakapaborito niyang lugar sa siyudad dahil simple lang ngunit maganda iyon. Natatanaw niya mula sa kinauupuan ang mga ilaw ng mga barkong nakadaong sa pier. Bukod sa kanya ay may ibang tao ring nakatambay roon. May mga nag-eehersisyo, naglalakad-lakad, may mga bata at matanda na nagtitinda ng pagkain tulad ng balut, chicharon, manggang hilaw na binalatan na at naka-plastic, at may mga tulad niyang nakaupo lang doon at nagpapalipas ng oras.
Hinihintay niya ang matalik niyang kaibigan na si Rafi. “Rafaela” ang tunay na pangalan nito ngunit “Rafi” na ang nakasanayan ng lahat na itawag dito. Isa pa, hindi raw nito gusto ang first name nito. Ito ang tubong-Dumaguete, siya ay naroon ang upang doon i-practice ang kanyang propesyon na taliwas sa gusto ng mga magulang niya. Gusto sana ng mga magulang niya na sa isang malaki at kilalang ospital siya magtrabaho bilang doctor, kung hindi man sa pag-aari nilang ospital. Ngunit nakapagdesisyunan niyang sa Dumaguete mag-practice ng propesyon nang pumasa siya sa medical board exams dahil nagustuhan niya ang lugar nang minsang inimbitahan siya ni Rafi na magbakasyon doon. Balak niyang manatili roon ng ilang taon.
Ang totoo ay wala na sana siyang balak na gampanan ang kanyang propesyon dahil nawalan siya ng gana dahil sa nangyari sa kanya pero sa pangungumbinsi ni Rafi ay nagbago ang isip niya. Na-realize din niya na sayang ang pinag-aralan niya kung hindi niya iyon gagamitin. Kaya nag-apply siya bilang doctor sa Silliman University Medical Center. Dalawang taon na siyang naglilingkod sa ospital.
Mayamaya ay natanawan niya si Rafi na papalapit sa kanya. Hindi nabura ang ngiti sa mga labi nito kahit nakita nitong nakasimangot na siya dahil pinaghintay siya nito.
“Hoy, Rafaela Alcantara, saan ka ba galing? Kanina pa ako naghihintay rito,” nakapamaywang na wika niya rito.
Ngumiwi ito at binilisan ang paglalakad patungo sa kanya. “Di ba nag-ingon na ko sa imo ayaw ko tawaga og Rafaela? Isa pa, singko minutes lang ko ulahi sa atong sabot. Sayo na pud kayo ka ni anhi diri maong dali ka la-ayon,” talak nito sa kanya sa local language ng mga ito na Cebuano.
Parang biglang sumakit ang ulo niya. “Mag-Tagalog ka nga. Hindi kita maintindihan kapag nagsasalita ka niyan,” aniya rito. Nakakaintindi naman siya ng Cebuano pero kapag ganoong mabilis ang bigkas ay hindi na niya maintindihan.
“Ang sabi ko, ‘wag mo akong tawaging ‘Rafaela.’ Limang minuto lang akong late sa usapan natin. Ang aga mong dumating kaya madali kang mainip,” pagpapaliwanag nito sa sinabi. “Hay, naku, dapat ka nang matuto ng Cebuano, ‘no. Dalawang taon ka na rito,”sabi nito.
“Fine! In my time, okay?”
Maraming beses na nitong sinabi sa kanya na kailangan niyang matuto ng Cebuano pero hanggang ngayon ay kaunting salita pa lang ang alam niya. Siguro hindi siya ang tipong mabilis matuto pagdating sa pag-aaral ng ibang lengguwahe.
“Siyanga pala, pinapunta kita rito kasi gigimik tayo. May ipapakilala ako sa ‘yo,” sabi nito na kinikilig pa.
“Ano na naman ang binabalak mo, Rafi? Sinabi ko na sa’yo, ayokong makipag-date muna.”
“Maya, itigil mo na ang pagsisintir mo,” anito.
“Alam mo, kahit ano’ng gawin mo, hindi na babalik sa’yo si James, kaya move-on ka na,” anito na ang tinutukoy ay ang lalaking nanloko sa kanya mahigit tatlong taon na ang nakararaan.
“Rafi, matagal ko nang alam ‘yon. Saka kahit gumuho pa ang mundo, hindi ko na gugustuhing makipagbalikan sa walanghiyang iyon. Kaya huwag mong isipin na dahil sa kanya kaya wala akong ganang makipag-date,” naiinis na wika niya.
“Yon naman pala, eh. So, meet new guys again,” pangungulit nito.
“It’s not that easy.” Hindi pa niya kayang magtiwala uli sa kahit sinong lalaki.
Umupo ito sa tabi niya. “Gets ko naman, eh, nasaktan ka nang sobra kaya takot kang masaktan uli. Pero tingnan mo ang mga barkong ‘yon.” Itinuro nito ang mga barko na nakadaong sa pier. “Do you know that thing they say about ships?”
Tiningnan niya ang mga barkong itinuro nito. “Yes, Ships that won’t leave the dock won’t get anywhere.” Tiningnan niya ito. “Ano’ng kinalaman noon sa akin?”
“Life is all about taking chances, taking risks. You risked it all when you defied your parents’ wishes, did’nt you? I’m telling you to do that now. Come out of the security wall you built around you since James. I want to see the old Maya again, the Maya who knew how to live life, and never forgot who she truly was, even as she submitted to her parents’ wishes,” puno ng damdaming pahayag nito.
Hindi siya nakapagsalita. Tama ito. Kinalimutan niya ang dating siya—- fearless, spontaneous, and carefree. “Bakit hindi ka na lang nag-Psychology?” biro niya rito.
Umirap ito. “Halika na nga. Hinihintay na tayo ni Charlie,” yaya nito at hinila siya.
Napakunot-noo siya. Hindi niya kilala ang Charlie na binanggit nito. Malamang ay isa na naman iyon sa nakilala nito sa paglalakwatsa nito.
Sumakay sila ng pedicab, ang pangunahing transportation sa siyudad. Dahil hindi naman magkakalayo ang mga puntahang lugar doon, hindi praktikal na magdala ng kotse araw-araw.
Hindi nagtagal ay nakarating sila sa isang open-air restaurant na nasa highway na nakaharap sa beach. The place was named “Hayahay.” Pumasok sila sa loob niyon at umakyat sa second floor. Hindi gaanong marami ang mga tao dahil weeknight at medyo maaga pa at hindi pa nagsisimula ang tugtugan.
May kumaway na isang lalaki kay Rafi. Ginantihan din ito ng kaway ng kaibigan niya Iyon marahil ang sinasabi nitong Charlie. Lumapit sila sa lalaki. “Charlie, this is my bestfriend Maya Dela Rosa, Maya, meet Charlie Ramirez,” pagpapakilala ni Rafi sa kanila.
“Maya,” pagpapakilala rin niya sabay, abot sa nakalahad na kamay nito.
“By the way, Rafi. I bought a friend along. He just went to the men’s room,” wika ni Charlie nang maupo sila.
“That’s great,” nakangiting sagot ng kaibigan niya.
Nagsimula na silang um-order ay hindi pa rin bumabalik ang kaibigan ni Charlie. Habang naghihintay sa kaibigan ni Charlie ay nagkwentuhan muna sila.
Mayamaya ay may nahagip ang kanyang paningin. Ang lakas ng dating ng lalaki ay imposibleng hindi ito makakuha ng atensiyon. He had the face of an angel, if that was possible. He had unbelievably red lips, and perfectly shaped nose. The most beautiful of his angelic facial features were his chinky eyes and there was something about them that would make anyone want to stare into them forever.
Tumitig siya sa lalaki na nakatingin na rin sa kanya. Tiyempong lumingon si Charlie sa direksyon ng lalaki.
“Ayan na pala siya, eh,” wika ni Charlie.
Lumapit ang lalaki sa mesa nila at umupo sa tabi niya.
“Richard, this is Rafi Alcantara, the one I was talking to you about,” pagpapakilala ni Charlie sa kaibigan niya. Nakipagkamay ang lalaki kay Rafi at bumaling si Charlie kay Maya.
“And this one here is Maya Dela Rosa, Rafi’s bestfriend.”
Para siyang nabalik sa high school kung saan kinikilig siya kapag nakikipag-kilala siya sa mga guwapong lalaki.
“Hi. I’m Richard Lim,” nakangiting pagpapakilala ng lalaki sa kanya, sabay lahad ng kanang kamay nito sa kanya. Baritono ang boses nito. It was the kind of voice every guy would like to have and every girl would love to hear. This man was close to perfection.
Nang tanggapin niya ang nakalahad na kamay nito pagkatapos niyang ipakilala rin ang sarili, tila may mamunting kuryente na tumulay sa kamay nito patungo sa kamay niya. Pilit na inignora niya ang malakas na epekto sa kanya ni Richard.
“Nag-order na mo? Dugay ra ba gyud moabot ilang order diri,” tanong ni Richard.
Kumunot ang noo niya nang bumaling kay Rafi. Naunawaan naman agad nito ang nais niyang itanong. “Nag-order na raw ba tayo, matagal daw dumating ang order dito,” pagta-translate ni Rafi sa sinabi ni Richard.
“Pare, Tagalog or English muna tayo ngayon. Maya does’nt understand Cebuano,” imporma ni Charlie kay Richard.
“Nakakaintindi naman ako. Huwag lang mabilis ang bigkas,” kontra niya, na ikinatawa ng tatlo niyang kasama.
“Tagasaan ka pala?” tanong ni Richard sa kanya nang humupa na ang tawanan at pangangantiyaw sa kanya.
“San Nicolas, Mindoro.”
“Talaga? Are by any chance related to the Dela Rosa doctor’s?”
Hindi niya gustong sagutin ang tanong nito. Being the child of a famous couple in their province was’nt something she would brag about.
Tumikhim si Rafi. “Richard, meet Doctor Maya Dela Rosa, sole heiress to the Dela Rosa General Hospital and Dela Rosa Diagnostic Laboratories, among others,” salo ng kaibigan sa kanya. Pero parang mas malala pa yata ang ginawa ng kaibigan niya.
Halatang namangha si Richard sa sinabi ni Rafi. It’s a pleasure to meet you. It’s our firm that’s spearheading the construction of your new building.”
“Ah, I see.” Wala siyang alam sa nangyayari sa business nila. She never asked her parents and they also didn’t volunteer information to her ever since she left.
“So, bakit hindi ka sa kaharian nyo nagtatrabaho?” nanunuksong tanong nito?
Tumawa siya. “I’m a rebel.”
“Without a cause?” biro nito.
“I’m not James Dean,” natatawang sagot niya.
Humalakhak ito. “Cheers to that.” Pinagpingki nila ang baso nilang may lamang tubig dahil hindi pa rin dumarating ang mga in-order nila.
Lumipas ang dinner na puno ng kuwentuhan. Madalas na sila ni Richard ang nag-uusap habang sina Rafi at Charlie naman ang magkausap. Nalaman niya mula kay Richard na magkababata at business partners ito at si Charlie. Both were born and raised in Cebu. Parehong engineer and dalawa at ilang taon na ring magkasamang pinapatakbo ang negosyo ng mga ito na isang construction firm.
There was no dull moment during their conversation, their topics flowed easily ang they talked as if they had known each other for years.
Ilang sandal pagkatapos ng dinner ay nagpaalam sina Charlie at Rafi na mauuna nang umalis. The glint in her friend’s eyes told her she was up to something. Nanatili sila ni Richard roon. Nang magsimulang dumami ang mga tao roon dahil mag-uumpisa na ang tugtugan ay umalis na rin sila. Nag-alok si Richard na ihatid siya. Pinaunlakan niya ito.
Mayamaya ay pumarada ang sasakyan nito sa harap ng inuupahan niyang apartment. Kahit hindi ito nakabase sa Dumaguete ay may dala tong kotse. Madali lang naman kasing mag-land trip from Cebu to Dumaguete at vice versa. Pero siyempre, kailangan iyong isakay sa RORO.
Maagap siyang bumaba ng kotse bago pa siya mapagbuksan nito ng pinto. Hindi kasi siya sanay na pinagbubuksan pa ng pinto ng sasakyan.
“Aalis pala ako bukas pabalik sa Cebu,” imporma nito sa kanya nang nasa tapat na sila ng pinto ng apartment niya.
“Okay,” sagot niya. Frankly speaking, she did’nt know what to say. Hindi naman kasi kailangang i-inform pa siya nito tungkol doon.
“So, do I get to see you again?” he asked smiling. He had that kind of smile that could make my girl go cracy.
“Perhaps. Who knows? Maybe, someday in Addis Ababa,” biro niya.
Kumunot ang noo niya. “Where’s that?”
“Ethiopia.” Natatawang sagot niya.
“You’re going to Ethiopia?”
“No, silly.”
Tumawa ito nang makuhang nagbibiro lang siya. “Okay, I get it.”
Nagpaalam na ito. She wondered if they ‘ll ever see each other again. Ngumiti siya. Matagal na rin mula nang huling makuha ng isang lalaki ang interest niya. Maybe she ought to thank Rafi after all. Were it now for her tenacity, she wouldn’t have gone out tonight.

Tbc….