Chapter 11
MAAGANG nagising si Maya kahit halos mag-uumaga na nang makatulog siya. Kagaya ng mga nakaraang umaga, ginampan niya ang tungkuling inaakala niyang dapat lang na gampanan sa buhay ni Richard.
Inihanda niya ang damit nitong isusuot kahit alam niyang baka hindi rin iyon isuot ng lalaki. Iniayos niya ang mga gamit sa banyo para makapaligo ito pagkagising. Ang susunod ay nagluto siya ng almusal kahit alam niyang hindi iyon kakainin ng lalaki.
Matapos ang lahat ng iyon, naligo na si Maya at nagkulong sa kanyang silid. Hindi man siya nakatulog dahil nakikiramdam siya kung magigising na si Richard, nanatili lang siyang nkahiga sa kama.
Sa isip ay binabalangkas na niya ang mga bagay na dapat niyang gawin pagakaalis ni Richard papuntang opisina.
Maya-maya pa ay narinig niya ang mga kaluskos sa sala, maging ang mga yabag sa labas. Alam niyang gising na ang asawa.
Goodbye! Richard. Hindi na kita dapat makita mula sa umagang ito. Baka hindi na ako magkaroon pa nglakas ng loon na gawin ang mga balak ko kapag muli kitang nakita ngayon. Babakasin ko na lang ang mga alaala mo sa mga gamit mong maiiwan. Saka niya hinayaang muling maglandas ang mga luha sa kanyang mga mata.
Maraming sandali ang lumipas. Maya-maya ay narinig niya ang mga yabag palapit sa pinto ng kanyang silid.
Richard! Napigil sa pagtibok ang kanyang puso.
Ano kaya ang kailangan sa kanya ng lalaki?
Ngunit maya-maya ay narinig niya ang palayong yabag.
Napabuntong-hininga na lang siya. At ano pa ba ang kailangan sa akin ni Richard? Muli siyang natigilan. Palapit na naman ang mga yabag sa pinto niya. Kasunod niyon at tatlong katok ang pumukaw sa kanya.
“Maya, aalis na ako,” Wika ni Richard mula sa labas.
“O-oo!” Pabiglang sagot niya. Iyon ang kauna-unahang pagkakataon na sinadya pa ntong magpaalam sa kanya bago umalis. Dati ay basta na lang ito umaalis kapag nasa kuwarto siya at hindi na nag-aabalang kumatok.
Nang arinig niya ang paglabas nito sa bahay, ilang sandal pa siyang nanatiling nakahiga. Maya-maya ay ipinasya niyang bumangon na at lumabas para alamin kung ginalaw nto ang mga pagkain at gamit na inihanda niya.
Umaasa ka pa, kantiyaw niya sa sarili na mapait na napangiti. Hindi bale, Maya, ito na ang kahuli-hulihang pagkakataon na masasaktan ka.
Ngunit sa kanyang pagabigla, kinain ni Richard ang pag-kaing inihinda niya. Maging ang damit na iniayos niya sa ibabaw ng kama nito ay isinuot nito.
Mapait na napangiti si Maya.
At least, sa huling sandal ay hindi niya binalewala ang effort ko.
Sinimulan na niyang ihanda ang mga gamit at damit niya para sa kanyang pag-alis. But for sure, hindi niya mami-miss ang mga bagay na ginawa ko para sa kanya.
Ang sigurado, matutuwa na siya. May pagkakataon na siyang ayusin ang kanyang buhay na nasira ko. Magiging malaya na rin sila ni Stephanie.
Sukat sa pagkaalala sa babaeng alam niyang nagmamay-ari ng puso ng asawa napabilis ang pag-iimpake niya.
Tiyak na galit na galit na ngayon si Richard dahil tiyak nagsumbong na si Stephanie sa kanya. Hindi na niya ako dapat abutan dito. Baka mas masasakit na salita pa ang marinig ko mula sa kanya.
“HOY!” Untag ni Rafi sa lumilipad na diwa ni Maya.
“B-bakit?” Maang na napatitig siya sa mukha ng kaibigan. Sa ilang sandal ay inisip niya kung kung bakit kaharap niya ang dating kaklase. Nang ilingan niya ang paningin sa paligid ay kaumpok pa rin nila sina Liza at Mary Faith.
Saka lang niya na-realize na naroon nga pala sila sa San Nicolas University para dumalo sa Alumni ng kanilang batch.
“Bakit? Hindi mo ba ako naririnig? Kanina ko pa sinasabi sa iyo na tingin nang tingin ditto si Richard,” Nanlalaki ang mga matang wika ni Rafi.
“H-ha?” Litong sinundan nang tingin ni Maya ang tinitingnan ni Rafi. Oo nga, sa kanila nga nakatingin si Richard na naroon sa isang pabilog na mesa. Ilang kalalakihan na mga dati nitong kaklase ang kaumpok nito.
“See? Kahit nakikipag-usap at nakikipagkwentuhan ay sa iyo nakatingin ang iyong ex-husband,” wika ni Rafi. “At all smiles siya…. sa iyo, ha?”
Napalunok si Maya . Oo nga, nakangiti nga ito. At puwede rin nga niyang isipin na sa kanya ito nakatingin.
“Hmp! For sure ay nakakaloko ang ngiti niyang iyan sa akin,” Biglang wika ni Maya.
“What? At bakit mo naman nasabi iyon>” Eksaheradang tanong ni Rafi.
Lihim siyang napakagat-labi.
“A-ang balita ko, he’s a well known and successful businessman in Amerika. Kauuwi lang niya galing abroad at nagbabalak siyang magtayo ng branch dito ng business niya.
“Talaga, ha? Okay rin ang source mo, ah. Kumpleto ang balita,” Kantiyaw ni Rafi. “Eh, bakit mo naman nasabi na nakakaloko ag ngiti niya sa iyo?”
“Syempre, naiisip niya na mabuti na lang at ako ang kusang humiwalay sa kanya. Lalo siyang naging malaya na gawin ang mga bagay na gusto niya sa buhay, hindi ba?
“Maya, napa-paranoid ka na naman.”
“No, sinasabi ko lang ang nararamdaman ko.” Dinampot niya ang kopitang may lamang Margarita at tinungga iyon.
“Hey! Naglalasing ka ba?” Sita ni Rafi sa kanya.
“Hindi, ah!” Sinulyapan niya sina Edselyn at Mary Faith. Kapwa may hawak na kopita ang mga ito at sa pagkakatitig sa gawi ng stage, inisip ninuman na all ears ang mga ito sa pakikinig sa pagsasalita sa isa sa mga panauhing pandangal na kasalukuyang nagsasalita.
Napatingin din si Rafi sa dalawa pang kaibigan. At ito ay nakita ang ibig sabihin ni Maya.
Oo nga at nakatitig sa stage ang dalawa, kung pakakatitigan ay mahihinuhang kapwa wala sa sarili ang dalawa. Sa mga mata ng mga ito ay may nakasungaw na malalim na kalungkutan.
At kung pag-aaralan, mabagal man silang sinisimsin ang laman ng alak sa kanilang kopita, mahihinuhang naglalasing din ang mga ito.
Muling nagtama ang mga mata nila ni Rafi nang bumaling ito sa kanya.
“Tell me, Rafi, ikaw na ay hindi hungkag ang pakiramdam ngayon?” Pagkawika niyon ay bahagya siyang luminga. Nahigap ng kanyang paningin si Charlie.
Kaumpok ito ni John at sa malas ay hindi man lang ito nag-uukol ng pansin sa gawi nila.
“What do you mean by that, ha?” Nakataas ang kilay na tanong ni Rafi na sinundan din ang tinitingnan niya.
Pinagmasdan ni Maya ang kaibigan. Maya-maya ay mapait siyang napangiti.
“Be realistic , Rafi, Alam kong sikat kang artista, pero tama ba ang nababasa ko ngayon sa mga mata mo?”
Kumunot ang noo ni Rafi. “Ano’ng nababasa?”
“Nasasaktan ka dahil hindi ka man lang sinulyapan ngayon ni Charlie?”
“Maya!”
“I’m sorry.” Napayuko siya. “K-kahit naman kasi nababalitaan ko na maraming sikat na actors ang nail=link sa iyo, I have this feeling na kailangan ay hindi mo nalimutan si Charlie.
Buntong-hininga ang itinugon ni Rafi at hindi na ito muling nagsalita. Nang magtaas siya ng paningin, nakita niyang nakatitig ang kaibigan kay Charlie.
At isang bagay ang natiyak ni Maya. Walang pumalit sa puwang ni Charlie sa puso ni Rafi. Masyado lang nagging praktikal ang kaibigan noon kaya pinili nito ang career.
PAGKATAPOS magsalita ng mga panauhing pandangal, ang sumunod ay mga intermission number para aliwin ang mga dumalo sa Alumni na iyon.
May special number ang mga estudyante sa secondary. May espesyal ding handog ang mga nasa kolehiyo. Maging ang mga piling-piling guro ng San Nicolas University ay nagpamalas ng kahusayan sa sama-samang pag-awit at pagsayaw.
Sa kabuuan ay nakaaliw ang pagtatanghal . Ngunit lalo lang nahungkag ang pakiramdam ni Maya, wala na ang matamis na ngiti sa mga labi nito. Sa halip may isang bahagi ng unibersidad na tinitingnan nito.
Ang puno ng acacia sa pinakagitna ng compound. Nang sulyapan naman niya sina Mary Faith at Edselyn, kapwa nakatitig pa rin ito sa kawalan.
Dahan-dahan siyang tumayo at hindi na nag-abalang magpaalam sa mga kaibigan. Siguradong sa isp ay nagno=nostalgia ang mga ito. Ayaw niyang abalahin ang mga kaibigan.
MAKITID at paliko-liko ang pasilyo patungo sa rest room. Mapusyaw na ilaw lang ang tumatanglaw sa kanyang daraanan kaya gustong isisi ni Maya roon ang tila panlalabo ng kanyang paningin habang naglalakad.
Oh, shit! Bakit ba parang ang layo ng restroom? Hilung-hilo na ako at babaligtad na ang sikmura ko. Pinilit niyang bilisan ang lakad.
Ngunit pakiramdam ni Maya, habang binibilisan niya ang lakad, lalo namang lumalayo ang pinto ng restroom dahil paliit iyon ng paliit sa kanyang paningin.
Oh, it’s my fault. Hindi ko dapat ginawang parang tubig ang Margarita. Hindi na ako tatagal, hilung-hilo na ako. Babagsak na ako at….. Hanggang tuluyang bumigay ang tuhod niya.
“Miss, what’s wrong?”
Nagtaas ng tingin si Maya. Sa tulong ng mapusyaw na liwanag ng ilaw sa pasilyo, nakita niya ang isang lalaking may itsura nga ngunit sa kanyang paningin ay nabawasan ang dignidad nito dahil sa malagong bigote na nasa nguso.
Ngunit dahil talagang nanlalambot na siya at muli na namang sumalakay ang hilo sa kanyang utak, muling bumigay ang kanyang tuhod.
“Hey!” nagging maagap naman ang lalaki sa pagsalo sa kanya.
“I-I’m all right.” Ngunit hindi totoo iyon . Mas mabilis ang salakay ng hilo sa kanya ngayon. Ksunod niyon ay nawala siya sa karimlan.
MAINIT-INIT na bagay ang dumadapyo sa mukha ni Maya ang pilit na nagpabalik sa kanyang diwa.
Gayunpaman, kahit ano’ng pagpipilit niyang imulat ang mga mata hindi niya magawa. Tanging ungol lang ang nanulas sa kanyang mga labi.
“Sshhh, it’s all right, matulog ka pa.”
Narinig ni Maya ang pamilyar na tinig na iyon, ngunit hindi siya sigurado kung ang taong kilalang-kilala niya ang may-ari niyon.
Muling sumayad sa kanyang mukha ang mainit-init na bagay naiyon, muli siyang nakaramdam ng ginhawa. Maya-maya ay muli siyang nahulog sa malalim na karimlan, tinangay siya sa kung saan.
Hanggang maramdaman niya ang tila masusuyong haplos sa kanyang mukha, sa buhok, sa mga braso.
“Richard…” Kusang nanulas sa kanyang mga labi ang pangalang iyon.
Oh, God! Hanggang kalian ba ako makatatakas sa alaala mo, Richard? Piping-tanong ng kanyang puo. Sa isip niya ay inakala niyang bahagi pa rin ng kanyang kalasingan ang panaginip na iyon.
“Richard, please embrace me….” At gusto niyang samantalahin ang panaginip na iyon. Gusto niyang ibsan ang pananabik na nanatiling nakatago sa kaloob-loobang bahagi ng kanyang puso sa nakalipas na sampung taon.
“Maya….”
Nakapikit pa rin, animo nananaginip na naghagilap ang kanyang mga braso. At nang maramdaman niya ang pagsanggi niyon sa isang katawan, walang pangiming kinabig niya iyon palapit.
“Embrace me, Richard, I miss you so much….” Wala sa katinuang bigkas niya.
“Oh, Maya, I miss you too!”
Tila nakarinig ng tunog ng kampana si Maya. Panaginip man ang lahat ng iyon, sapat na iyon para malunod sa galak ang kanyang puso. Ngunit lalo siyang nakadama ng kasiyahan nang maramdaman niya ang pagyakap ng mga bisig nito sa kanyang katawan.
Maging ang paglapat sa katawan nito sa katawan niya ay nakaligaya sa kanyang puso.
Oh, God! Kayganda namang panaginip nito. Ayoko na yatang gumising. Mas hinigpitan niya ang yakap dito.
“Maya….”
Napaigtad siya, kasi ay naramdaman niya ang paglapat ng mga labi sa kanyang pisngi.
“Richard….” At dahil ito pa rin ang laman ng kanyang utak, hindi man nakikita ang pangahas ay pangalan nito ang nanulas sa kanyang mga labi. “Kiss me more…. gusto kitang maramdaman kahit sa panaginip lang….”
Natawa nang pagak ang lalaki.
“Yes, sweetheart, I kiss you more. At hindi ito panginip lang. Totoo ito.” Pagkawika niyon, mga labi niya ang hinagilap nito.
Lalong dumiin ang pagkakapikit ng maga mata ni Maya. Hinding-hindi niya gugustuhing magising sa mga sandaling iyon. Kahit naulinigan niya ang mga katagang iyon, ayaw niyang maniwala na totoo ang nagaganap.
At bakit siya maniniwala? Imposibleng maganap sa toto ang mga maiinit na yakap at halik na ipinagkaloob sa kanya ni Richard.
Ang tangi niyang ginawa, sinalubong niya ang mga labi nito. Maging ang kanyang munting dila ay sumaludar sa dila nito na tila isang panauhing nangahas na pumasok sa loob ng kanyang bibig.
Then, finally, they begun to caressed each other. Hanggang naramdaman ni Maya ang unti-unting pagkahubad ng mga saplot niya sa katawan.
Deja vu! Parang nangyari na ang mga ganitong eksena.
Sa lasing na diwa ni Maya, nagbalik sa kanyang isip nang gabing mangahas siya na akitin si Richard. Nagising ito sa mapusok niyang mga halik at haplos. Then, tinugon nito ang kapangahasan niya.
At akala niya ay tuloy-tuloy na iyon. Ngunit “nagising” si Richard tila diring-diri sa kanya na itinulak siya palayo at pinalayas sa silid nito.
Napahikbi ang nakapikit na si Maya. Kaysakit niyon, walang nakaalam maliban sa kanya na sumugat iyon sa kanyang pagkatao ng napakalalim.
Sugat na naging dahilan kung bakit sa nakalipas na mga taon, hindi niya nagawang magmahal ng kahit na sino sa mga lalaking lumapit at nanuyo sa kanya.
Ang hikbi ni Mayanay nagging mahinang ungol, hanggang tuluyan siyang napaiyak bagama’t nanatili siyang nakapikit.
“Maya…” Natigilan ang lalaki at tuluyang nailayo ang sarili sa kanya. Mataman siyang tinitigan nito.
“K-kaya ko lang naman ginawa iyon, dahil mahal na mahal kita, Richard….” Nagsimulang magsalita si Maya na tila nagdidiliryo. Pabiling-biling ang kanyang mukha habang patuloy sa paglalandas sa kanyang pisngi ang masaganang luha.
“Ssshhh! I know that, Maya….” Masuyong wika ni Richard kasabay nang marahang haplos sa kanyang pisngi.
“P-pero hindi mo alam, hirap na hirap ako nang magpasyang iwan ko.” Patuloy sa pagsasalita si Maya. “K-kaya lang kailangan kong gawin iyon. K-kung hindi, baka ako mismo ay hindi ko na igalang ang sarli ko,”
Natawa ng pagak si Richard, kasunod niyon ay malilit na halik ang iginawad sa pisni ni Maya.
“Hindi mo dapat ginawa iyon, alam mo ba ha?” Masuyong anas nito.
Napasigok si Maya. Tangay na tangay na siya sa kanyang “panaginip” kaya tila natural na sagutan na lang ang dating sa kanyang nanlalabong diwa ng mga nagaganap.
“A-at bakit hindi dapat?” Nakasibing tanong niya kasabay ng isang mahinang ungol. Kasi ay nakikiliti siya sa maliliit na halik na ipinagkakaloob nito.
“Dahil nahirapan din akong mag-adjust nangmawala ka sa buhay ko.”
“II don’t believe you,” Anas niya bagma’t nagsimula na naman siyang matangay. Muli niyang iniyakap ang mga braso sa leeg nito ang she kissed him back.
“Then I prove it to you now.” Pagkawika niyon, muling hinagilap ni Richard ang mga labi niya at iyon ang ginawaran ng mainit na halik.
Kung may pag-aalinlangan man sa puso ni Maya sa mga naririnig, pilit niyang isinasantabi iyon. Total, panaginip lang namn ang lahat, sasamantalahin na niya.
Ang mga sumunod na kilos ni Richard ay kanyang hinayaan. Kahit nakapikit ang mga mata, kusang kumikilos ang kanyang mga kamay at katawan upang tumugon dito ayon sa pangangailangan nito.
He unclasped her bra at ng matanggal nito ay sinakop ng bibig ni Richard ang kanang bahagi ng kanyang dibdib habang ang kamay nito ay malayang nakahawak sa isang dibdib, napaliyad si Maya sa sensayong dulo’t ng ginagawa ni Richard sa kanya at napaungol ito.
Matapos magsawa sa kanang bahagi ng dibdib nito ay sinakop naman ang kaliwang dibdib nito habang ang isang kamay ay humahaplos sa kanyang balakang patungo sa kanyang pagkababae, nang maramdaman na ng binata na handa na si Maya ay unti-unti niyang pinaghiwalay ang mga hita nito para siya ay makapasok.
Nang maramdaman niyang nagpipilit na gumawa ng landas si Richard upang tuluyang makapasok sa kanyang pagkatao. She arched her body sa pag-aakalang ganoon lang iyon kasimple.
Ngunit nagkamali siya. She felt that growing pain, tila pinupunit niyon ang kanyang buong pagkatao. Napasinghap siya sa pagnanais na makalanghap ng hangin sa pag-aakalang tuluyan siyang mamamatay sa sakit.
“Maya!” Napatigil naman sa ginagawa si Richard. Pinakatitigan nito ang maamong mukha ni Maya. “Oh God! I’m sorry! Hindi ko alam, akala ko’y …..” Sa ilang saglit ay hindi nito malaman kung ano gagawin.
Sa wakas ay nahamig na ni Maya ang sarili. Nang maramdaman niyang huminto sa paggalaw si Richard, nakadama siya ng kahungkagan.
“R-Richard, why?” Nagpilit siyag dumilat ngunit katulad kanina ay ayaw pa ring mamulat ang kanyang mga mata.
“Nasasaktan ka,” Masuyong anas nitosa may punong-tainga niya kasabay nang mga butong-hininga at maliliit na halik sa kanyang pisngi.
“N-no, it’s all right. J-just go on,” Bigkas niya.
“Pero……”
“R-Richard, please, I missed you so much. Kaytagal kong pinangarap ang ganitog pagkakataon, kahit panaginip ito, gusto ko pa ring magkaroon ng kaganapan ang lahat,” Mahinang anas niya.
Napailing na lang si Richard at minsan pang tinitigan ang magandang mukha ni Maya.Maya-maya ay napangiti ito.
“Akala mo ba’y ikaw lang….” Mahinang gumalaw si Richard.
Napakagat-labi si Maya sa minsan pang pagsigid ng kirot sa buo niyang pagkatao.
“Ako man ay nasabik din na mangyari ang ganito.”
Dahil sa mga katagang iyon, ang kirot na nadama niya ay tila himalang naglaho. Kusang sumilay ang matamis na ngiti sa mga labi niya.
“Then go on, Richard, saying ang mga sandali.” Saka niya iniawang ang mga labi, indikasyon na inaanyayahan niya itong muli siyang hagkan.
At hindi siya nabigo, naramdaman niya ang pagsakop ng mga labi nito sa mga labi niya. Kasunod niyon ay muli itong gumalaw. Sa simula ay marahan, hanggang bumilis iyon, bumilis ng bumilis na tila ba nakikipaghabulan ito sa pag-ikot ng mundo.
At dahil nananaig ang kasiyahan sa puso ni Maya, ang kirot na nadarama niya ay sapilitang napalitan ng sarap, ng mga kiliting buhay na buhay sa bawat himaymay ng kanyang pagkatao.
Hanggang sa tuluyan siyang tangayin ni Richard sa dako pa roon……..
to be cont…..
love is a simple word but there's a lot of meaning....... 