COME BACK TO ME – 7

Chapter 7

“YOU may now kiss the bride,”Wika ng judge na nagkasal kina Richard at Maya.

Nanlamig ang kamay ni Maya, hahalikan siya ni Richard, kagaya ng mga napapanood nya kapag tapos na ang kasal ng dalawang atong nag-iibigan.

Saan kaya niya ako hahalikan? Sa mga labi kaya, sa…… Naputol ang kung anu-anung isipin niya nang maramdaman ang biglang pagsayad ng mga labi nito sa paisngi niya.

Mabilis lang iyon, wala pa yatang kalahating Segundo. Dampi lang at halatang napipilitan lang.

Ang sumunod ay palakpakan ng mga taong nakapaligid sa kanila.

Napalunok si Maya, ang disappointed na pumaloob sa kanyang puso ay ganoon na lang. Unang pagkakataon pa lang ay hindi na natupad ang pangarap nyang halik pagkatapos ng kanyang kasal sa alaking kanyang pinaka-iibig.

 

ISANG munting salu-salo sa Max’s Restaurant ang ginanap pagkatapos ng kasal nina Maya at Richard. Maliban sa mga magulang nila, mga ninong at ninang, dumalo ang mga kaibigan niya na sina Edselyn at Mary Faith.

Sina Rafi at Liza ay humabol na lang sa restaurant samantalang walang kinumbidang mga kaibigan si Richard kahit na yung bestfriend nya na si Ryan wala din.

“Paano ‘yan, sa bahay nap ala sa Cavite ang tuloy ninyo?” Bulong ni Edselyn kay Maya nang magkasabay sila sa pagpunta sa CR. “Sa tingin mo, ano kaya ang mangyayari?” Lumambong ang lungot sa mukha niya.

“E-ewan ko. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na magkakasama kami ni Richard. Hindi ko alam kung ano’ng klaseng pakikitungo ang gagawin niya sa akin. Hindi ko rin alam kung paano ko siya haharapin kapag nagsimula na siyang manumbat kung bakit ko ginawa iyon.”

Napabuntung-hininga na lang si Edselyn.

“Basta lagi ka lang magdasal, ha? Na sana’y maunawaan ni Richard na kaya mo lang siya pinikot ay dahil mahal na mahal mo siya.”

“O-oo.” Bahagyang pumiyo ang kanyang tinig.

 

SEMI-BUNGALOW ang bahay na pinagdalhan ni Richard kay Maya. Maliit na sala, maliit na kumedor na ang tanging divider ay isang platera.

Malliit lang ang mesang kainan na tinernuhan ng apat na silya. Ang sofa sa sala ay yari sa kawayan at may fourteen inch na TV na nakalagay sa maliit na patungan. Sa kusina naman ay may maliit na ref na regalo raw ng ninong nila sa kasal.

Sa kabuuan ay mahihinunhang bagay lang sa isang nagsisimulang mag-asawa ang bahay na iyon. Kung may iba pang kagamitan na kulang sila na ang dapat na magpundar.

“Dalawa ang silid ditto, ‘yung maliit na lang ang sa akin,” kaswal na wika ni Richard matapos ilapag sa semento ang dala nitong dalawang travelling bag.

Awtomatikong napatingin siya rito.

Hiwalay tayo ng silid? Ngunit nakabalalak na lang sa lalamunan niya ang katanungang iyon.

“Siyanga pala, dapat ay aalis ako rito sa Cavite ng alas-sais medya ng umaga para hindi ako mahuli sa trabaho ko sa Makati.” Pagkawika niyon ay binitbit nito ang bag ng damit niya at ipinasok sa mas malaking silid.

Napasunod siya rito.

“Ito ang magiging silid mo,” Wika ni Richard nang humarap sa kanya. Walang emosyong nakabakas sa mukha nito. “Feel fee kung gusto mong baguhin ang ayos. Yung silid ko sa kabila ay tama na sa aki ang ayos, huwag mo nang galawi.” Pagkawika niyon ay humakbang na palabas ang lalaki.

Napasunod na lang ang tingin niya rito.

God! Ito ba ang simula ng parusa niya sa akin?

                “Ah, maghahanda na ako ng hapunan natin, ano’ng ulam ang gusto mo?” Pilit niyang hinamig ang sarili at muli siyang sumunod dito.

“Busog ako, mas gusto kong magpahinga. Kung gusto mong kumain, may laman ang ref, namili si Mama kahapon bago ibinigay sa akin ang susi ditto.” Dinmpot na ni Richard ang bag nito at humakbang na ito patunga sa isa pang silid.

Nang lumapat pasara ang pinto ng silid nito, napakagat-labi na lang si Maya. Gusto na yata niyang umatras sa kinasuungang sitwasyon. Hindi siya sanay sa ganoong klaseng treatment.

“OH, shit.” Napamura si Maya nang maramdaman ang hapdi ng balat na natalamsikan ng mantika. Gahol na inilapag niya sa mesa ang bandehado na pinaghahanguan niya ng pritong itlog at tapa.

“Bakit?” Buhat sa pinto ng komedor ay pumasok si Richard. Nakakunot-noo ito at mukhang inis.

“N-natalsikan ako ng mantika,” Himig nagsusumbong na wika ni Maya. Tila siya maiiyak dahil mahapdi pa ng kanyang balat na natalsikan.

“Tatanga-tanga ka kasi!” Nagdadabog na gumawi sa lababo si Richard at naghilamos.

Napaaawang ang bibig ni Maya, sa ilang saglit ay parang gusto niyang bulyawan ang asawa. Siya na nga ang nasakta, siya pa ang naangilan at napagsabihan.

Ngunit tinimpi niya ang sarili, Unanga umaga nil na magkasama, magkakasalo sa almusal, ayaw niyang magsimula ng away.

“Umupo ka na, nakapagsangag na ako at…”

“Nagmamadali ako, hindi na ako kakain!”

“Ha!”

Matapos maghilamos ay tuloy-tuloy nang lumabas ng kusina si Richard. Naiwang nakatigagal si Maya sa mga pagkaing painaghirapan niyang lutuin kahit nahirapan sia.

Ang pritong itlog ay namumula dahil bahagyang nasunog, ang tapa ay nangingitim dahil na-over-cooked, ang sinangag niya ay buong-buo pa ang kanin dahil hindi niya alam na kailanagang durugin ang kaning-lamig para maisangag ng maayos.

Hindi naman pala siya kakain, bakit nagpakahirap pa akog magluto!  Napasibi siya at sa ilang sgalit ay malaya nang naglandas sa pisngi niya ang mga luha. Kahit nga napuyat ako kagabi sa kakaisap sa kanya na mahimbing na natutulog sa kabilang silid, pinilit ko pa ring gumising ng maaga, eh.

                Nanlalatang napaupo sa silya c Maya.

Ganito ba ang magiging treatment niya sa akin araw-araw?

 

ANG alam ni Maya, alas-singko ang uwi ni Richard mula sa trabaho. Kung magbibiyahe ito mula Makati hanggang cavite at hindi mata-traffic, bago mag-alas-siyete ay nasa bahay na ito.

Ngunit mag-a-alas-dose na, wala pa rin ang asawa.

Ano kayang nangyari sa kanya? Uupo-tatayo mula sa sofa si Maya. Maya-maya ay hahawiin niya ang kurtinang kaninag umaga lang niya ikinabit upang gumanda ang ayos ngsala. Sisilip siya sa labas ng bahay.

Baka kaya kung anon a ang nangyari sa kanya, ah. Ipinilig niya ang ulo upang pawiin ang masasamang pangitain na iyon. Sana naman po ay makaruwing ligtas ang asawa ko.

                Hanggang igupo ng antok si Maya. Nakatulog siyang nakasandig sa sofa.

 

“RICHARD!” napabalikwas nang bangon si maya nang masilaw siya sa liwanag ng araw na nagmumula sa siwang ng bintana. Richard! Bgla niyang naalala na magdamag nga pala niyang hinihintay ang asawa.

“Aalis na ako!” Buhat sa pinto ng silid ni Richard ay lumabas ito, nakabihis na at nakaligo. Amuy na amoy niya ang mabangong cologne at after shave na ginamit nito.

“A-anong oras ka dumating?” Tila maiiyak na tanong niya bagama’t pinilit niyang huwag pumiyok ang boses.

“Alas-dos na. Tulug na tulog ka kaya hindi na kita ginising.” Humakbang ito patungo sa pinto.

“Alas-dos na. Tulug na tulog ka kaya hindi na kita ginising.” Humakbang ito patungo sa pinto.

“B-bakit ka ginabi?” Nabibikig na tanong ni Maya. Tinimpi niyang bulyawan ito dahil sa inis.

Hindi man lang ako ginising samantalang nakita naman niya marahil na hindi ayos ang higa ko sa matigas na sofa na kawayan.  Gustong bumaha ng pagdaramdamsa kanyang puso ngnit pinigil niya ang sarili.

“Dumaan ako kina Mama. Nagkwentuhan kami ni Papa kaya ginabi ako at doon na naghapunan. Naidlip ako sa sofa at madaling-araw na nagising.” Pagkawika nyon at tuluyan na itong lumabas. Hinila nito pasara ang pintong nilabasan.

Naiwan si Maya sa loob ng tahimik at malamig sa sala. Pakiwari niya ay nabibingi siya sa lakas ng sariling tibok ng puso.

Hindi man lang niya naisip na tawagan ako o kaya naman i-text  na gagabihin sya at nanduon lang sya sa bahay nila.  Alam namn niya na naghihintay ako dito sa kanya.

                Oh God! Simula pa lang ito, pero parang hindi ko na yata kakayanin ito…….

 

To be cont…….

COME BACK TO ME – 6

Chapter 6

 

“MAYA!” Malakas na boses ni Tatay Arturo ang bumulabog sa kabuuan ng silid sa iyon.

Napabalikwas nang bangon si Richard.

“Mr. Dela Rosa!” Gimbal nitong bulalas nang makitang nakatayo sa bungad ng pinto ang lalaki. “Ano hong ginagawa ninyo rito sa silid ko at….” Natigilan sa pagsasalita si Richard nang ma-realize nitong banyagang silid ang kinaroroonan.

“Hayup ka! Nagtiwala ako sa iyo, bakit ito ang iginanti mo?” Nag-aapoy sa galit ang mga mata ni Tatay Arturo.

“Ano hong….”

“T-tatay, ako po ang may kasalanan, magpapaliwanag po ako.”

Sabay na napatingin kay Maya ang dalawang lalaki.

“Maya!”  Gimbal si Richard nang makita ang ayos ng katabi.

Hawak niya ang kumot at nakatabing hanggang dibdib. Labas ang kanyang mga balikat at walang dudang wala siyang anumang saplot sa ilalimng kumot na iyon.

“At ano’ng paliwanag ang ibibigay ninyo sa katarantaduhang ito?” Pagkawika niyon ay walang bahalang dinaluhong nito si Richard.

Dalawang suntok agad ang napawalan nito sa mukha ni Richard.

“Tatay!” Hindi malaman ni Maya kung paano aawatin ang ama.

“Mr. Dela Rosa, magpapaliwanag po ako!” Pinilit ni Richard salagin ang mga suntok ng Tatay ni Maya.

“Hayup ka! Papatayin kita!”Ngunit waring pinanlabo na ng galit ang isip ni Arturo. Lalo itong nagging mabalasik sa pag-atake kay Richard.

Si Maya natulala na lang. Ilang saglit pa bago niya nahamig ang sarili at nagawang ibalot sa kahubaran ang kumot.

“Tatay, tama na po! Kasalanan ko ito!” Nagawa niyang iharang ang sarili sa pagitan ng dalawang lalaki.

“Hindi!” Papatayin ko ang hayup na ‘yan!” Muling susugod si Arturo.

“Arturo!” Buhat sa pinto ay pumasok ang Nanay ni Maya. Nagulat man ito sa nakitang ayos nina Richard at Maya, nagawa nitong awatin at pakalmahin ang nagwawalang si Arturo.

“PAKAKASALAN mo ang anak ko!” Matigas na wika ni Arturo.

Nakuyom ni Richard ang kamoo bagamat nanatili itong nakayuko.

Napigil naman ang paghinga ni Maya sa paghihintay ng sagot mula kay Richard.

“Ano’ng ibig sabihin nang pananahimik mo? Ayaw mong pakasalan ang anak ko?” Gigil na lumakas ang boses ni Arturo.

“Richard, Hijo……” Untag ni Mrs. Lim sa anak.

Matapos pakalmahin ni Nanay Teresita si Tatay Arturo ay pinasundo nito ang mga magulang ni Richard.

“Ricky, anak, sagutin mo ang tanong ni Mr. Dela Rosa.”

“Sumagot ka Richard!” Galit n wika ng Tatay nito. “Isa kang lalaki, dapat lang na panagutan mo ang anumang kagaguhan na ginawa mo! Ayaw naming mapagsabihan na kunsintidor na mga magulang!”

Napabuntong-hininga si Richard at pormal ang mukhang nagtaas ng paningin. Blangko ang ekspresyon na tinitigan nito ang nakayukong si Maya.

“Okay, kailangan ko nga sigurog panindigan ang nangyaring ito. Walang maniniwala sa akin anuman ang sabihin ko.” Bawat katagang bigkasin ni Richard ay mariin.

“Pero isang tao lang ang nakakaalam ng totoo.”

“Pwede ba, kung pananagutan mo o hindi ang ginawa mo sa anak ko, sabihin mo ng diretso!” Galit na putol ni Arturo sa sinasabi nito. “Ngayon, kung ayaw mo naman  , sabihin mo rin at nang makagawa ako ng anumang legal na aksyon!”

“Pakakasalan ko po siya,” Diretso ang tinig sa mukha ng lalaki na wika ni Richard.

“Good!”

“P-pero paano po kaya ‘yon, under age pa ang anak ninyo?” Tanong ni Mrs. Lim na nakabakas ang disgust sa mga pasyang nagaganap. “Ayon sa Family Code, bawal pang ikasal ang kasing-edad niya.”

“Alam ko!” Matigas na  wika ni Arturo. “Pero marami akong kakilala sa munisipyo, magagawan na ng paraan ang bagay na ‘yan. Sa huwes na lang sila muna pakasal at kapag nasa tamang edad na si Maya ay saka na lang sila pakasal sa simbahan.”

Natapos ang usapang iyon na puro plano ni Arturo ang nasunod. Ang hayagan lang na tinutulan ni Richrd ay ang pagtira nila ni Maya sa bahay ng huli pagkatapos ng kasal.

“Gusto ko pong simulan ang pamilya ko na walang nakikialam sa amin. May bahay na pamana sa akin ang Lolo’t Lola ko sa Cavite, doon ko gusting tumira.” Matatag ang salita ni Richard at sa pagkakataong iyon ay lumaban ito nang titigan kay Arturo.

“Pero…..”

“Tatay, tama po si Richard. Pakakasal na silla ni Maya, siya na ang magiging padre-de=pamilya, kailangang ang pasya niya ang masunod kung saan sila titira,” Sansala ng Nanay ni maya sa pagtutol pa sana ni Arturo.

“T-tama po si Richard, Tatay, mas magandang magsimula kami nakaming dalawa lang,” Napapalunok na sabat ni Maya . “I-isa pa po, gusto ko rin namang magampanan nang maayos ang tugkulin ko bilang asawa sa kanya.” Sinikap niyang iwasan na magtamaang mga mata nil ani Richard.

Natatakot  siyang mabasa ang paninisi at galit na nakasungaw roon. Hindi rin niya gusting mabasa ang pagbabanta sa kislap ng mga mata nito.

Pagbabanta na ayaw man niyang isipin, ay baka gawin nga nito. Ang pahirapan siya habang nagsasama sila para makagantiito.

“At paano kayo mabubuhay? Newly graduate pa lang si Richard, wala pa siyang trabaho at …….”

“May Trabaho na pong naghihintay sa akin sa opisina ng isang kaibigan. Kahit gaano akliit ang kikitain ko roon, gusto kong buhayin ang anak nyo sa paraang kayak o.”

Walang nagawa si Arturo kundi sundin ang huling napag-usapan. After all, baka maging pangit lang ang relasyon nila ni Richard kung magsasama sila sa iisang bubong na lagging may tension sa pagitan nila.

“LIHIM na lihim ang ginawa naming pagtulong sa iyo, ha? Paalala ni Edselyn habang nakaupo sa tabi ni Maya.

Naroon sila sa isang mesa sa fastfood chain ng mall. Sinamahan siya ng mga kaibigan na mamili ng damit na isusuot para sa kasal nila ni Richard sa makalawa.

“Siyanga naman, Maya, siguraduhin mo naman na hindi na niya malalaman na katulong mo kami sa pamimikot sa kanya,” Wika naman ni Mary Faith na nakaupo sa tapat niya.

“O=oo. Huwag kayong mag-alala, walang makakaalam ng bagay na iyon,” Paniniguro ni Maya.

“Eh, bakit malungkot ka pa?” Puna ni Liza

Napabuntong-hininga siya.

“N-natatakot kasi ako, eh.”

“Saan?”

“K-kay Richard. Mula nang mangyari iyon, hindi pa kami nagkakausap. Kapag nagpupunta siya sa bahay, Tatay koo o kaya ang Nanay ko ang kausap niya. Kapag tumatawag naman ako sa kanila, lagging wala ang sabi ng katulong.

“Wala rin siyang ginagawa para magkausap kami at mahingan niya ako ng paliwanag kung bakit ko nagawa iyon. Hindi ko talaga alam kung ano ang tumatakbo sa isip niya sa pangyayaring ito.”

“Hay naku, maya, kapag inisip mo nang inisip ang iniisip ni Richard sa ginawa mo, baka bago dumating ang araw ng kasal ninyo at luka-luka ka na. Ang mabuti pa, mag-relax ka na lang at hintayin ang kasal ninyo.

“Basta paghandaan mo na lang ang araw na magsasama na kayo. Ihanda mo na rin an gang sarili mo sa magiging pakitungo niya sa iyo.” Mahabang litany ni Mary Faith.

“P-paano kung sa panahon ng pagsasama naming ay doon niya ako gantihan? Paano kung pahirapan niya ako at saktan?”

“Well, that’s the price youhave to paid,” wika ni Rafi na kahit busy sa shooting ay pinilit pa ring makasama sa pamimili nila.

Nawalan ng kibo si Maya, Oo nga pala, itinalaga na nga pala niya ang sarilina magtiis sa lahat ng hirap at pasakit maging kanya lang si Richard.

“Well—-well—-well! At ditto kop ala makikita ang babaeng umagaw sa aking boyfriend.”

Sabay-sabay silang napatingala sa may-ari ng tinig na iyon.

“Stephane!” Awtimatikong namula si Maya nang magtama ang mga nila ng babae.

”So! T mukhang namimili ka ng mga gamit para sa kasal m sa makalawa, ha?” Nakataas ang kilay na sinulyapa nito ang mga supot ng damit na pinamili nila. “At handing-handa ka nap ala sa kasal ninyo?”

Napatayo si Maya at pilit na hinarap ang babae.

“S-stephanie. Ayoko ng eskandalo at……..”

“At sino naman ang may sabi sa iyo na mag-eeskandalo ako kahit inagaw mo ang boyfriend ko?” Namaywang ito at talagang nilakasan ang boses.

“Edukada ako, ano? At isa pa, bakit naman kita eeskandaluhin? Kaya lang naman kita nilapitam, gusto kong sabihin sa iyo na kahit na ano’ng gawin mo, sa akin pa rin si Richard.

“Ako ang mahal niya at kami ang pakakasal. Kung makasal man kayo rito sa Pilipinas, sa Amerika ay may divorce. Sa akin siya babalik at ikaw ay magdurusa lang. Pagsisisihan mo ang pamimikot  mo sa kanya!”

Napalunok si Maya at nagsimulang kuminig ang mga tuhod niya.

“At siyanga pala, kagabi ay sa bahay siya natulog.” Pagkawika niyon ay paseksing humakbang palayo sa kanila si Stephanie.

Naiwang nakatigalgal si Maya. Sina Edselyn naman ay awang-awang na nakatitig sa kanya.

Diyos ko, kakayanin ko po ba ito?

 

“YOU may now kiss the bride,”………

To be cont.

COME BACK TO ME -5

Chapter 5

“IBIG mong sabihin,  kung hindi ka lang pupunta sa America, tatanggapin mo ang alok sa iyo na maglaro sa PBA?” Kaswal na tanong ni Edselyn kay Richard. Pasimple nitong sinalinan ng Tequila ang baso ng binata.

“Yeah! Kaya lang, nami-miss na rin ako nina Papa at Mama. Anyway, kapag naramdaman ko naman na hindi ako para sa America, babalik ako rito.” Bahagya nitong sinulyapan ang basong puno na naman ng alak. “Tama na ‘yan, Edselyn, baka malasing ako.”

“Ikaw naman, minsan lang ‘yan, no?” Biruin mo, aalis ka nap ala sa isang buwan. Saka isa pa, idol ka naming sa campus, ngayon lang kami nagkaroon ng pagkakataon na makalapit sa iyo. Thanks to Maya.”

Napangiti si Richard at bahagyang inilinga ang paningin sa paligid. Nasulyapan nito si Maya na “abala” sa pagsaludar sa iba pang bisita na dumarating at ang iba ay kamag-anak ng pamilya ng dalagita.

“Oo nga, eh! Mami-miss ko siya.”

Hindi mo siya mami-miss, kasi’y mapipilitan kang makasama siya sa bahay. Iyon ay kung pananagutan mo ang gagawin niyang set-up sa iyo, kapwa sa loob-loob nina Edselyn at Mary faith na palihim na nagsulyapan.

“ANO, lasing na ba?” Pabulong na tanong ni Maya nang lumapit sa kanya si Edselyn.

“Hindi pa nga, eh, Bukod sa hindi yata tinatablan ng alak, ayaw nang inumin ang isinasalin ko sa baso niya,” Reklamo ni Edselyn.

“Paano ‘yan? Baka mauna pa kayong malasing sa kanya?”

“Oo nga, eh. Si Mary faith nga, lasing na. Ang mabuti pa kaya, ikaw na lang ang lumapit sa kanya. Koonti na lang naman ang bisita ninyo, hindi makakahalata iyon na siya lang ang pinag-uukulan mo ng pansin.”

“Mabuti pa nga. Baka biglang umuwi.”

“HEY!” Natatawang panigil ni Richard ang kamay ni Maya. Mabilis nitong kinuha  ang bote ng Tequila sa kanya. “Baka makiata ni Tatay at Nanay mo ay sabihing naglalasingan tayo.”

“Hindi. Nagpaalam naman kami nina Edselyn na titikim ng konting alak. Ngayon lang naman, eh,” Nakanguso na wika ni Maya.

“Ang kaso nga, kanina pa umiinom ang dalawang kaibigan mo. Ako nga ay nahihilo na, eh.”

Walang nagawa si Maya hkundi manahimik.

“Gusto mo ng kape?” Maya-maya ay tanong niya. “Para naman mawala ang lasing mo.”

“Sige nga. Nakakahiya talaga sa Tatay at Nanay mo kapag nakitang malakas akong uminom.”

“Sandali lang, ha?” Humakbang na siya palayo rito.

Sa kusina, sinadya ni Maya na tapangan ang timpla ng kape ni Richard. Hindi na ito magtataka kung mapait ang lasa niyon. Hindi nito mahahalata na may inihalo siyang isang uri ng gamut na pampatulog ng kanyang Nanay dahil may insomnia ito. Palihim niyang nakuha iyon sa kwarto ng ina.

“HERE!” Nakangiting wika ni Maya kay Richard matapos iabot ang tasang may lamang kape.

“Thanks! Kaibigan mo, tulog n yata,” Wika nito sabay turo kay Mary faith na nakasandal sa upuan at nakapikit ang mga mata.

Napahagikhik si Richard at Maya.

“Bahala ka na muna sa kanya. Ihahatid ko lang si Edselyn sa gate at tulungan mo akong dalhin sa guest room namin si Mary Faith dito na sya matutulog nagpaalam naman siya sa parents niya.”

“Okay!”

“Inumin mo na nga pala ang kape , baka lumamig. Tinapangan ko ‘yan para mawala ang hilo mo.”

“Oo. Thanks.”

“DITO mo na lang siya ihiga,” Wika ni Maya kay Richard na buhat ang ‘lasing na lasing’ na si Mary Faith.

“Oo, medyo nahihilo nga rin ako,” Inilapag na nito si Mary Faith sa kama.

Lihim siyang napangiti. Alam niyang umeepekto na ang pampatulog na nakahalo sa kape nito.

“Sige, ako na ang bahala sa kanya,” Kaswal niyang wika.

“S-sige.” Paatras na humakbang patungo sa pinto si Richard. Napatigil ito sa paghakbang at napahawak sa noo at bahagyang ipinipilig ang ulo.

“R-Richard, okay ka lang?” Mabilis niyang nilapitan ito. “Lasing ka nab a?”

“Yeah. Medyo umiikot lang ang paningin ko at……”

“Ang mabuti pa, magpahinga ka kaya muna.”

“Huwag na, baka…..”

“Hindi ako makapapayag na umui kang ganyan. May dala kang saskyan, hindi ba?”

“O-oo, pero….”

“Ah, basta! Halika na!” Walang babalang iniangkla niya sa leeg niya ang braso nito at iginiya patungo sa silid niya.

“K-kaninong silid ito?”

“Sa akin.”

“H-ha? Bakit…….”

Ngunit wala nang kasunod ang salitang iyon ni Richard. Tuluyan na itong nakatulog eksaktong lumapat ang katawan nito sa malambot na kama.

Pabuntong-hiningang tinitigan ni Maya si Richard.

I’m sorry, Richard, I have to do this. Ayokong mawala ka sa akin. Isa-isa niyang hinubad ang mga damit na suot ni Richard. Mula sa sapatos at medyas, hanggang sa pinakamaliit na saplot nito sa maselang bahagi ng katawan.

Ang huling sapalot ay natanggal niya habang nakapikit siya at nanginginig ang mga kamay. Nakapikit pa ring kinumutan ni Maya si Richard hanggang baywang pababa.

Nang imulat niya ang mga mata tumambad sa kanyang paningin ang mamasel na mga barso at malapad nitong dibdib.

Ngayon ay mararanasan ko na ang umunan sa dibdib mo, at makulong sa mga bisig mo. Sinimulan niyang isa-isang hubarin ang mga kasuotan. Hanggang magmistula siyang sanggol na bagong silang.

Lakas-loob, nahiga siya sa tabi ni Richard at sumukob sa kumot nito. Iniunan niya ang ulo sa malapad nitong dibdib at iniyakap sa kanya ang mga bisig nito.

“MAYA!” malakas na boses ni Tatay Arturo…………………

To be cont……………..

 

COME BACK TO ME – 4

 Chapter 4

 

“Pipikutin ko siya.”

“Maya!” Halos sabay-sabay na bulalas ng tropa.

 

MASIGABO ang palakpakan ng mga tao habang paakyat sa stage ang nagmamartsang mga estudyante. Kay gandang nilang tingnan at nakaliligayang panoorin habang nagmamartsa sa harap ng mga panuhng pandangal. Lahat sila ay nakangiti, bagama’t sa mga mata ay nakasungaw ang lungkot. Lungkot dahil magkakahiwa-hiwalay na silang magkakaklase.

Si May, hindi na siya makangiti, may nakasungaw pang lungkot sa mga mata niya. Balisa ng kanyang mukha at mailap ang mga mata.

                Sana’y magtagumpay ang plano namin ng tropa, sa loob-loob niya habang palinga-linga sa paligid. Nang mahagi ng kanyang paningin ang hinahanap, ila siya nilindol sa lakas ng kaba na kanyang nadarama.

Richard…… Nginitian niya ito. Tuwang-tuwa  siya dahil tinupad nito ang pangakong manonood ng kanyang graduation. Tiyak na tutuparin din niya ang pangakong dadalo sa party sa bahay mamaya. Tamang-tama, maisasakatuparan ko na ang mga palano namin.

 

“CONGRATULATIONS, young lady!” Sabay halik ni Richard sa pisngi ni Maya. Bigla siyang nagulat at namula. “Ngayong graduate ka na ng high school, you should know kung ano’ng plano mo sa buhay,” Nakangiting wika ni Richard sa kanya habang hawak ang kanyang kamay.

                Ang plano ko ay maging mabuting asawa mo. Sa isip ni Maya.

“Ah, oo naman, Gusto ko ngang kumuha ng Foreign Service. Gusto kong maging Flight Stwardess,” Sinabi niya rito ang unang pangarap niya.

“Aba, that’s good! Bagay nga sa iyo ‘yon, matangkad ka at maganda, palangiti ka kaya tiyak na maraming manliligaw sa iyo at syempre maganda ang PR mo.”

“O-oo nga.” Nag-iwas siya ng tingin ditto. Baka mahalata nitong nagsisinungaling siya. “siyanga pala, huwag mong kakalimutan ang party ko mamaya sa bahay, ha? Gusto ka ring pakilala ni Nanay at Tatay ko.”

“Of course! I’m dying to meet your parents. Anyway, here’s my gift for you.” Malambing nitong iniabot sa kanya ang isang maliit na kahong naka-gift wrap.

“Wow! Ano kaya ito?” Nagniningning ang mga matang tinanggap niya iyon. “ Thank you, ha?”

“Open it. Sana ingatan mo. Kahit saan ka makarating, kahit hindi na tayo magkita sa matagal na panahon, you still remember me. It comes from the bottom of my heart. Isang alaala na magpapaalala sa iyo na minsan ay may isang ako na nagmahal sa iyo.”

Napalunok si Maya. Kung hindi lang niya alam na may isang Stephanie talaga sa buhay nito at kung hindi rin siya aware na ang pagmamahal na sinasabi nito ay pagtinging kapatid lang, kikiligin siya.

“S-salamat.” Tanging nasabi nita. Sinimulan niyang buksan ang regalo. “Oh!” bulalas niya nang matunghayan ang isang golden necklace na may palawit na korteng pusong napapaligiran ng maliliit na brilyantitos.

“Like it?” Nakangiting tanong ng binata.

“O-of course!” Nangingislap ang mga matang wika niya. “A-akin ba talaga ito?”

“Yes!” Isusuot ko sa iyo.” Kinuha nito ang kwintas sa kamay niya at gumawi ito sa kanyang likuran.

Oh! Nang maramdaman niya ang bahagyang pagdaiti ng mga daliri nito sa kanyang batok, tila dinaluyan ng kuryente ang bawat bahagi ng kanyang katawan.

“There!” Nakangiting iniharap nito ang dalagita. “bagay na bagay sa iyo.” Nangingislap ang mga mata nitong nakatitig sa mukha niya. “Lalo kang gumanda.”

Kilig na kilig si Maya sa papuri nito. Sana’y lalo mong mapansin ang kagandahan ko kapag kasal na tayo.

 

“NICE meeting you, young man!” Nakangiting wika ni Arturo, Tatay ni Maya.

“Same here, Sir!” Maaliwalas ang mukhang tinanggap ni Richard ang palad nito. Bumaling ito kay Teresita, Nanay naman ni Maya. “Nice meeting you, Ma’am. Bahagyang yumukod ang binata.

“Ikinagagalak ka din naming makilala, Hijo. Naku, alam mo bang lang bukambibig niyang si Maya? Kesyo ang galing mo raw mag-basketball, sikat ka raw sa campus ninyo, at ang bait mo raw sa kanya.”

Napangiti si Richard t bahagyang lumingon sa kanya.

“Ikaw ha, mukhang ibinenta mo na ako sa Nanay no, ha?”

“H-hindi! T-totoo namang magaling kang mag-basketball, hindi ba?” Hiyang-hiya siya rito. Tiyak na iisipin ni Richard na ito na lang ang lagging laman ng kanyang utak.

“Sabagay!” Natatawang ginulo nito ang buhok niya.

 

MASAYA ang party na handog ng mga magulang ni Maya para sa kanya. Dahil simpleng salu-salo lang ang ginanap kila Edselyn at Mary Faith, bago mag-alas nuwebe ng gabi ay dumating na ang mga ito sa kanila.

“Ano ba kayo? Akala ko’y hindi na kayo darating, eh!” Gigil na hinila ni Maya ang mga kaibigan. “Kanina pa nagpapaalam si Richard na uuwi na pinipigil ko lang.”

“Ikaw naman, alam mo namang graduation din namin ano! At may konting salu-salo din sa amin buti nga pinayagan ako ni Mommy eh,” Angil ni Edselyn.

“Ako din nga buti pinayagan ako, gusto nga nila lumabas pa kami para mas bongga ang selebrasyon.”  Sinabi ko nga lang na bukas na lng at pagod na ako at gabi na para lumabas pa kami dahil naghihintay ka,” Wika ni Mary Faith.

“Nasaan sina Rafi at Liza?”

“Bakit?”

“Si Liza, takot madamay, si Rafi, pagkagaling sa graduation , sinundo ng manager niya dahil may commitment.”

Napabuntung-hininga na lang si maya. Talagang inagaw na ng limelight sa kanila ang kaibigan. Si Liza naman, nauunawaan niya kung matakot man.

Napakakumplikado ng balak nila. Tiyak na maraming masisisi.

‘Halika na kayo, doon na tayo sa mesa nina Tatay at Richard. Baka mabato si Richard sa pakikipagkwentuhan sa kanya, talagang umuwi na nga. Kailangang libangin ninyo siya para malasing, ako na ang bahala sa susunod na mga plano, okay?”

Shoot!” Wika ni Edselyn.

“Pero sagot mo kami sa Tatay at Nanay mmo, ha?”

“Oo!”

 

To be cont…….

COME BACK TO ME – 3

Chapter 3

“RICHARD!” Tuwang-tuwang salubong ni Maya sa binata nang makitang parating ito.

“O, bakit ang saya mo?”

“Kasi, nag-sorry sa akin sina Simon. Hindi na raw nila ako iinisin. Ano’ng ginawa mo sa kanila?”

“Ah, ‘yun ba? Wala, kinausap ko lang sila kasama ng barkada. Sabi ko, kapag hindi sila tumigil sa kapilyuhan nila dito sa school, pahihirapan sila ng mga commandant officer nila bago sila makapasa sa CAT.

“Aba, kabarkada ko yata ang mga iyon. Hayun, natakot ang mga loko at nangakong hindi na uulit. Sabi ko nga ay humingi ng sorry sa iyo para matahimik ka na.”

“Wow naman! Salamat, ha?” Lalo siyang kainilig. At sa pagkakatitig niya sa guwapaong mukha ni Richard, nahiling niyang sana ay dumatig na ang pagkakataong mahalikan man lang niya ito kahit sa pisngi.

“ALAM mo, daming naiingit sa akin dito sa campus,” Wika ni Maya kay Richard. Naroon na naman sila sa canteen at nagmemeryenda.

“Bakit naman?”

“Kasi, hirap na hirap silang magpapirma sa iyo ng authograph, samantalang ako, nakakasama pa kita sa pagkain ditto sa canteen. At hindi lang iyon, tagapagtanggolpa kita sa mga pilyo rito.

“Ah, yon ba? Syempre naman, friend yata kita. At isa pa, mahal yata kita bilang younger sister ko.”

Nalaglag ang balikat ni Maya sa huling tinuran nito.

“Siyanga pala, nakalimutan kong ikuwento sa iyo. Bumabalik nga pala sa akin si Stephanie.”

“H-ha?” Muntik nang masamid si Maya.

“Nagso-sorry sa mga pagkukulang niya, sapagiging narrow-minded niya at selosa.

“T-tatangapin mo?”

“Well….” Kumislap ang mga mata ni Richard.

“Depende.”

“D-depende saan?”

“Kung mapi-feel ko na mahal ko pa siya at mapapatunayan ko na nagbago na nga siya.”

“G-ganoon? B-bakit pa? Marami namang babae, na mas karapat-dapat sa iyo at baka mas maging maunawain sa iyo.” Kagaya ko. Gusto sana niyang sabihin. Lahat ng bagay sa iyo ay kaya kong unawain, maging akin ka lang.

“Well, childhood sweetheart ko siya. Malalim ang pinagsamahan naming. Bukod doon, may usapan na rin ang parents naming. Isa pa, mabait naman siya at malambing. Siguro, kung talagang magbabago siya, pwede ko pa siyang bigyan ng isa pang chance.”

                “Huwag! Sigaw ng puso at isip ni Maya.

 

“MALAPIT na ang graduation natin, malapit na tayong magkahiwalay-hiwalay,” Malungkot na wika ni Edselyn.

Naroon ang tropa sa canteen at katatapos lang nilang mag-practice para sa commencement excercises nila. “Oo nga. Nakakalungkot, pero nakakatuwa na rin. Imagine, graduating na tayo sa high school. Tapos, magka-college na tayo. Then, magtatrabaho na,” Wika naman ni Liza.

Lahat ng iyon ay naririnig ni Maya, ngunit ayaw niyang mag-comment. Hindi lang siya malungkot dahil magkakahiwalay-hiwalay na silang magkakaibigan, Ang mas higit na nakakapagpalala ng kanyang kalungkutan at pag-aalala ay ang isiping baka hindi na niya amkikita at makakasama si Richard.

“Ikaw Maya, saan ka magka-college?” Tanong ni Mary Faith sa lumilipad niyang diwa. Ngunit walang sagot mula sa kanya.

“Hoy!” Biglang tinabig ni Mary Faith ang kamay ni Maya na nakapangalumbaba.

“Sus! At galit pa. Parang kanina pa kami salita ng salita ditto, para kang walang naririnig.”

Inirapan niya si Mary Faith.

“May iniisip lang ako, ano?”

“Sino, si Richard?” Sarkastikong tanong ni Liza. “Tingnan mo nga ako, nakipag-break ako kay Joma dahil nasasakal ako sa pagiging seloso nya. Ayoko pang magseryoso sa pag-ibig, ano?”

Inirapan niya si Caren. Kung hindi pa niya alam na kapag nakikita nitong kasama ni joma si Sabel ay nagkukulong ito sa cubicle ng CR at doon umiiyak.

“Alam mo, my friend,” Natatawang inakbayan siya ni Edselyn. “Ang lalaki, parang laruan lang ‘yan. Kapg lagi mong hawak, nakakasawa rin. Halos dalawang buwan na rin kayong nagkakasama ni Richard, kumakain kayo sa canteen, kung minsan ay nanonood pa kyo ng sine at syempre hinahatid ka pa niya sa bahay nyo, don’t tell me na hanggang ngayon hindi pa rin lumilipas ang appeal niya sa iyo?”

“Paanong lilipas, hindi lang naman simpleng appeal ang nararamdaman ko para sa kanya. I’m in love with him. At bakit ikaw, iniyakan mo rin si Daniel nung ipagpalit ka niya kay Doris hindi ba?”

“Oo. Pero hanggang doon lang yun. After that, tinanggap kong wala na siya sa buhay ko.”

“Maniwala ako sa iyo. Bakit kapag nakikita mo siyang kasabay si Doris, parang gusto mo silang ag-untugin?

Napipilan si Edselyn at nag-iwas ng tingin. “W-wala lang. Natural lang naman ‘yon, eh. Naloko ako, at natural na galit ako.”

Napabuntong-hininga na lang siya.

“Mabuti pa kayo, mababaw lang ang love ninyo sa kanila. Ako, I’m madly in love with him.”

Hindi kumibo si Mary Faith, saglit itong huminga sa isang bahagi ng unibersidad. Nahagip ng tingin nito ang isang payating binatilyo. Madilim ang mukha nito at sa malas, sa pagkakatingin nit okay Mary Faith ay mukhang galit.

                I’m sorry, John, nasaktan ko ang puso mo, sa loob-loob ni Mary Faith na agad ding nagbawi ng tingin.

“Gaga! Ang bata-bata pa natin, love na yang sinasabi mo. Alam mo bang kapag nagpaalipin ka sa nararamdaman mo sa kanya ay baka lalo ka lang masaktan?” Nakairap na wika nang papalapit na si Mary Faith.

“Rafi!” Halos sabay-sabay na wika nila nang Makita ang kaklaseng ilang lingo nang hindi pumapasok.

“Ang hirap naman kasi sa iyo, masyado kang seryoso sa buhay.” Naupo sa tabi ni Maya ang bagong dating. Tingnan mo nga ako, career muna bago boyfriend.”

“Iba ka naman. Eh. Praktikal ka at si Charlie ang naghahabol sa iyo. Samantalang ako, eversince ay ako ang naghahabol sa kanya,” Malungkot na wika ni Maya.

“Yun na nga, eh. Bakit kailangang maghabol sa sa lalaki? Hayaan mong sila ang maghabol sa iyo. At kung talagang si Richard ang para sa iyo, sa tamang panahon ay magiging kayo.”

Hindi kumibo si Maya. Sa isip nya ay hindi dapat na hindi maging sila.

                No! Si Richard ang mahal ko, at kung kinakailangan, ako ang gagawa ng paraan para maging kami…. hanggang sa huli.

               

“HOY!” Untag ni Edselyn kay Maya.

“Ay!” Totoong nagulat siya at noon lang niya na-realize na malayo na pala ang sinusundan niya sa pila na si Rafi.

Kahit ilang linggong absent si Rafi ay nakahabol pa rin ito sa pagpa-practice ng graduation. “Ano ka ba naman? Kapag nakita ka ng adviser natin na ikaw ang cause ng pagkawala natin sa pila, lagot ka. Baka maalis sa iyo ang award na most outstanding student,” Wika ni Edselyn habang naghahabol sila sa kasunod na pila.

“Kasi’y….”

“Kasi’y habol mo ng tingin si Richard na kasabay si Stephanie patungo sa canteen, ganoon ba?” Malungkot na yumuko si Maya at nagpatuloy sa paglakad.

At dahil nakayuko si Maya, hindi niya nakitang huminto si Rafi dahil huminto ang sinusundan nito.

“Ay!” Bunga niyon ay nabangga siya sa likod at nabangga naman sa likod niya si Edselyn. At iba pang nakasunod sa kanila ay nagkabangga rin.

“What is that , young ladies!” Sigaw ng adviser nila na nakita ang pagkagulo ng kanilang pila.

“W-wala po, Ma’am, natapilok lang po si Maya,” Katwiran ni rafi.

 

“TALAGANG hindi ko kayang mawala sa ain si Richard,” Malungkot na wika ni Maya. Naroon sila nina Edselyn at ang tropa sa ilalim ng punong acacia.

Napabuntong-hininga na lang ang tropa. “Eh, ano ba talaga ang plano mo?  Mapipigil mo ba si Richard sa pakikipagbalikan kay Stephanie? Talaga namang sila, ah. Isa pa, wala naman yatang binanggit si Richard sa iyo tungkol sa damdamin niya sa iyo. Kaibigan lang talaga at little sister ang turing niya sa iyo, hindi ba?”

“Oo, Kahit naman kaninang nagkita kami sa canteen, ikinuwento pa nga niya sa akin na malapit na silang magkabalikan ni Stephanie, Ayaw daw kasi silang matapos ang school year na ito na break sila.

“Yun naman pala, eh, bakit ayaw mo pang tumanggap ng pagkatalo? Masasaktan ka lang . Younger sister lang ang turing sa iyo ni Richat at isang kaibigan,” Pangungulit ni Edselyn.

“M-mahal ko sya.” Tuluyan na siyang napaiyak sa  sama ng loob at selos.

Nagkatinginan na lang ang tropa at naawa kay Maya.

“Ano bang gusto mong gawin naming para naman kahit papaano ay maging masaya ka ngayong graduation?” Tanong ni Mary Faith na hindi na makatiis na making na lang.

“G-gusto ko talaga siyang maging akin?”

‘Paano nga?”

 

to be cont…….

Come Back To Me 2

Chapter 2

OH, GOD, he’s coming! Ilang buntong ang ginawa ni Maya. Sa ganoong paraan, baka mabawasan ang pangangalog ng kanyang tuhod. Marahan niyang isinara ang compact mirror niya kung saan sinilip niya kung parating na si Richard na lumabas mula sa library.

Eksaktong paraan ito ay biglang humarap si Maya.

“Ay!” Naghagisan sa kung saan-saang panig ng corridor ang mga gamit at librong dala-dala nya.

“Oh, I’m sorry!” said Richard.

“Oh, mu God!” Tila naman gahul na gahol na pinulot ni Maya ang mga gamit niya.

“I’m sorry, ikaw kasi,” Naiiling na wika ni Richard at maagap siyang tinulungan sa pagpulot sa mga gamit niya.

“No, it’s okay, it’s my fault talaga,” Kaswal niyang wika. Ibinaling na niyang muli ang pansin sa pagpulot sa mga gamit.

“Here,” Pormal ang mukhang iniabot ni Richard sa kanya ang kahuli-hulihang gamit niya na hawak nito.

“Thanks.” Hindi pa rin ngumingiting tinanggap iyun ni Maya.

Sana’y itanong niya ang pangalan ko, piping-hiling ni Maya. Sana’y makipagkilala siya ng pormal sa akin. Sana’y mapansin niyang ang ganda-ganda ko ngayon at ang seksi ko na….mas seksi pa ko ngayon kaysa kay Stephanie.

“Sige.” Iyun lang at akmang tatalikod na si Richard.

Sandali! Ngunit nantili na lang sa lalamunan niya ang pagpigil dito.

Hangang makalayo na sa kanya si Richard ay hindi na niya ito nakausap. Napabuntung-hininga na lang si Maya nang tuluyang mawala sa kanyang paningin si Richard. Bigo na naman siyang makalapit ditto. Hindi man lang nito napansin ang bago niyang kaanyuan ngayon.

“H-hi!”

Napaangat ang ulo ni Richard mula sa pagtatali ng sapatos nito. “Yes?” Kunot-noong tanong nito nang magtama ang mga mata nila ni Maya. “A-ako yung nakabangga mo kahapon sa corridor. I’m Maya Dela Rosa.” Isang matamis na ngiti ang sumungaw sa mga labi niya sabay lahad sa kanyang palad.

Pilit niyang pinapakaswal ang sarili ngunit nag-uunahan naman sa pagtibok ang kanyang puso ngayong magkahinang ang mga mata nila.

“Yes? Anong maipaglilingkod ko sa iyo?” Tumayo na si Richard at ngayon ay si Maya naman ang nakatingala rito. Saglit nitong tinanggap ang kanyang palad ngunit mabilis ding binitawan.

“Ah, may assignment kasi ako sa isa kong subject na mag-interview ng kahit na sinong campus figure  dto sa San Nicolas University. At i-ikaw ang na-assign sa akin para interview-hin.” Tila tuyung-tuyo ang lalamunan dahil sa nerbyos.

Oo nga at saglit lang naglapat ang mga palad nila, pakiwari niya y kakaiba ang init na iniwan niyon sa kanyang balat. Sana’y  huwag siyang makahalata, sana’y pumayag siya, hiling niya sa isip.

“Bakit ako?” Kunot-noong tanong nito. Lalong nataranta si Maya. Nakahalata yata  si Richard na hindi sya nagsasabi ng totoo. “I-iyon kasi ang sabi ng teacher ko, eh. K-kilala ka kasi ditto na mahusay mag-basketball and at the same time ay scholar ka pa. B-bihira raw ang kagaya mo na napagsasabay ang pag-aaral at pagiging active sa mga extra curricular ditto sa school.” Kung maaari lang, tumakbo pa palayo si Maya. Hindi siya sanay magsinungaling at ito ang kauna-unahang pagkakataon na ginawa niya iyon.

Ilang saglit pang tumitig sa mukha niya ang binata. Waring binabasa nito ang katapatan sa kanyang sinabi. “All right, payag na ako. Ngayon nab a?” Bahagyang napalis ang pagdididlim ng mukha ni Richard.

Gustong maglulundag sa tuwa si Maya.

“O-oo. K-kasi’y may deadline kami. M-malapit na kasi ang finals at malaking bagay ito para sa final grading ko.”

“So, have a seat?” Itinuro nito ang isang bakanteng silya sa tabi ng inuupuan nito kanina. “S-salamat.” Agad siyang naupo. Kailangang-kailangan nga niya iyon dahil nagangalog ang kanyang mga tuhod.

NAG-IISANG anak, a-biente ng Abril ang birthday at nineteen years old  na si Richard; ilan iyon sa mga informasyon naitala ni Maya sa kanyang notebook. May bahay ang mga ito sa Maynila at may bahay din sila sa Laguna.

Bukod doon, talagang mahilig sa sports ang binata at ang hobby nito maliban sa basketball at motorcycling  at billiard.

“So, may itatanong ka pa?” Untag ni Richard sa kanya nang sa lumipas na ilang sandal ay hindi na siya nagtanong at sa halip ay nakatitig lang siya sa mukha nito.

“Ah, p-pwede bang magtanong ng mas personal?” Lakas-loob niyang tanong.

“Halimbawa’y…..? Baghagyang  kumunot ang noo nito.

Humugot muna siya nang malalim na paghinga.

“A-are you really in-love with Stephanie Rodriguez?”

“Ha?” Bahagyang umawang ang bibig ni Richard. Maya-maya ay hinagod ang paningin nito sa kabuuan ng kanyang mukha. “Ano’ng relevant ng tanong mo sa interview  na dapat mong makuha mula sa akin?”

“H-ha?” Agad na gumana ang kanyang utak. “Eh, m-mas maganda kasing i-feature ang interview say o kung may romantic angle.” Gustong kamayan ni Maya ang sarili sa naisip niyang palusot. “Y-you see, campus figure ka at baka may wrong impression sa iyo ang mga taga-San Nicolas University sa playboy image ka. A-at least, kung malalaman nila kung gaano ka ka-in love sa present girlfriend mo, baka lalo ka nilang i-idolize dahil……”

“Yeah!” Biglang nagliwanag ang mukha ni Richard. “Tama ka riyan!” O, sige, sasagutin o ang tanong mo.”

“Talaga? So, ano ang real feelings mo kay Stephanie?” Napagsalikop niya ang dalawang palad. Nakasalalay sa isasagot ni Richard kung makadama siya ng pag-asa na mapansin nito, o pipilitin na lang niyang kalimutan ang ligaw na damdaming nadama niya rito mula pa noong first year high school siya.

“Yes, I’m really in love with her, In fact, may usapan na ang mga parents namin na magpapakasal kami sa America sa sandaling makatapos na kami ng college.”

Daig pa ni Maya ang pinagbagsakan ng langit at lupa. Kulang ang sabihing nawindang ang kanyang mundo, kasabay nang tila piniga-piga ang kanyang puso s=at saka iyon ibinalibag sa pader.

“SO, did I satisfy your curiosity?” Pormal ang mukhang tanong ni Richard.

Minsan pang nakadama ng pagkailang si Maya. Pakiwari niya ay para sa huling tanong niya ang tanong na iyon.

“Y-yes.”

“Good! In that case, mauuna na ako sa iyo. May practice pa  ako at……”

“Wait!” Sukat doon ay napatayo siya.

“Bakit?” Kunot-noong tanong nito.

“P-pwede ba kitang maging kailbigan?” So, sa wakas ay nasabi na niya ang talagang pakay sa paglapit niya rito.

“Bakit?”

“K-kasi’y……”

“How old are you, young lady?” Biglang tanong nito.

“F-fifteen, going on seventeen. F-fourth year high school na ako ay….”

“I’m nineteen, fourth year college na. Gustuhin ko mang makipagkaibigan sa iyo, baka may mag-isip ng masama. Baka masabihan pa akong cradle snatcher. Anyway, nice meeting you, Maya Dela Rosa.” Iyon lang at humakbang na ito palayo sa kanya.

NAGING malulungkutin si Maya sa nakalipas na mga araw . Nanonood man siya ng laro ng basketball, hindi na siya nagtsi-cheer. Basta nakaupo lang siya sa isang tabi at pinapanood ang bawat galaw n i Richanrd habang naglalaro.

Hindi na rin siya masyadong nakikipag-usap sa mga barkada dahil baka mapikon lang siya kapag kinatiyawan nina Rafi. “Hoy!” Untag ni Edselyn sa pagmumukmok niya isang araw sa pinakafdulong bahagi ng gymnasium ng San Nicolas University.

“Bakit ba?” Inis na baling niya sa kabarkada.”Kanina ka pa nagmumukmok diyan, hindi ka naman nanonood ng laro bina Richard?” Naupo ito sa tabi niya.

“Masama kasi ang pakiramdam ko,” Pagkakaila niya. “Sus!” Ilang araw ka nang ganyan ha?” Sakai to sumulyap kay Pichard sa ibaba sa pagpirma sa mga fans na estudyante. Nanalo na naman kasi ang team nito at lalong nadagdagan  ang puntos nito para manalong MVP of the year.

“Edselyn….” “Alam mo ba, na sa ilang araw mong pagsisintir, ilang araw na ring hindi pumapasok si Rafi.”

“Ha?” Para noon  lang niya naalala iyon. “Oo nga pala, napansin ko nga na ilang araw na siyang absent. Bakit kaya?” “Hay naku, hayun, tuluyan nang inagaw ng limelight ang friend natin.”  Malungkot na tumanaw sa kawalan si Edselyn.

“Ano? Bakit?” I mean, kalian pa at paano….” “Hindi ba’t noon pa hinaharana ng talent scout ang mommy ni rafi na kunin siya bilang model ng tooth phase at gawing artista?”

“O-oo.”

“Hayun, bumigay na rin. Gipit kasi sila ngayon dahil sa nangyari sa daddy niya,  hindi ba?”

“O-oo. Anong koneksyon niyon sa….”

“Dahil malaki ang offer sa kanya bilang commercial model at natipuhan pa ng isang kilalalng producer, siya na mismo ang nangulit sa mommy niya na payagan na siyang mag-artista. Gusto kasi niyang makatulong sa problema ng pamilya.”

“Ganoon ba? Ibig sabihin, hindi na siya papasok?”

“Siguro. Out of town daw ang shooting nila, eh. Pero sana naman, pumasok siya uli.”  “Sana nga,” Hiling din ni Maya. Muling tumuon ang paningin niya sa gawi ni Richard. Hindi na ito pumipirma sa mga notepad na iniaabot ng mga estudyante, sa halip ay nalkatayo na lang ito at matamang nakatitig sa gawi niya.

Nakatitig! Napabalik ang tingin niya sa gawi ni Richard. Nagtama ang mga mata nila . Oo nga, nakatitig nga siya sa akin!

                At sa pagkagulat ni Maya, ang maramot na ngiting inaasam-asam niyang sumilay sa mga labi nito ay nakita niyang nakaukol sa kanya.

“Hi!” Pabulong na wika nito ngunit sigurado siyang iyon ang katagang bumukal sa bibig nito.

NAKANGITI siya sa akin kanina, nag-hi pa, ibig sabihin ba niyon ay napapansn na niya  ako?” Tulalang  nakatitig sa kawalan si Maya. Noroon siya sa ilalim ng punong-acacia at nakatitig sa Science Building.

                Pero baka naman dinaraya na ako ng paningin ko, saway niya sapag-iilusyon.

“Hi!”

Awtomatikong napalingon si maya sa may-ari ng tinig na nagmula sa kanyang likuran.

“Richard!”

“Pwede bang maupo sa tabi mo?”

Napalunok si Maya. Ang ganda namang panaginip nito! Sigaw ng utak niya.

“Maya?”

“H-ha?” Pero hindi naman masasabing nananaginip siya. Totoo ang tinig na kanyang naririnig. Totoong nakatayo sa harap niya si Rowell, totoo rin ang ngiti sa mga labi nito na sigurado siyang sa kanya nakaukol.

“Akala ko ba, gusto mo akong maging kaibigan?” Nakangiti pa ring paalala nito. “Pero sige, kung ayaw mo akong maging….?  “Well, naisip ko kasing nagiging unfair yata ako sa iyo at sa sarili ko na rin.” Kahit hindi pa niya ito pinauupo ay naupo na ito sa bench.

Dahan-dahan naman siyang napaupong muli.

“Isa pa, kung mag-iisip ng masama ang mga makakakita sa atin, who cares? Ang mahalaga, wala naman tayong ginagawa kundi magkaibigan lang.”

“O-oo nga.” Disappointed man sa pagdidiin ni Richard na nais lang nitong makipagkaibigan sa kanya, Masaya na rin siya. Anyway, iyon lang lumalapit ito sa kanya, pakiwari niya y dapat na siyang magpamisa.

ANG pagiging makaibigan ni Richard at Maya ay nagsimula nang araw na iyon. Kung ano ang nagtulak ditto para pagbigyan ang kahilingan niya noon, ayaw na niyang alamin. Ang mahalaga, nagkakulay ang mga araw na lumipas para sa kanya.

Kadalasan, ito pa ang unang lumalapit sa kanya. Minsan ay may dalang snack para sa kanilang dalawa, minsan naman ay niyayaya siyang kumain sa canteen.

“N-naku, nakakahiya. Lagi na lng akong libre sa snack.”

“Okay lang ‘yon. O, halika na sa ilalim ng acacia, kainin na natin itong hamburger at malapit a ang susunod kong subject.”

“S-sige.” Kilig na kilig si Maya.

“Kunwari ka pa, gutom ka rin naman, Biro ni Richard.

Natawa na lang siya. Tunay na kayligaya niya ngayong  katabi niya sa pagkakaupo sa lilim ng puno ang kanyang idol. Maya-maya ay natigilan siya.

“S-syanga pala, naalala ko, bakit nga pala hindi ko na nakikitang magkausap kayo ni Stephanie? Hindi na rin siya nanonood ng laro mo at hindi mo na siya kasabay dito sa canteen?”

Walang sagot mula kay Richard.

Dahan-dahan siyang luminga rito. Gusto niyang pagsisihan kung bakit binanggit pa nya si Stephanie.

Salubong ang kilay ng binata, nakakunot  din ang noo nito at nagdidilim ang mukha.

“S-sorry, kaya ko lang naman……”

“Cool off muna kami,” Biglang wika ni Richard. Nakatingin ito sa malayo habang nagtatagis ang mga bagang.

Napalunok si Maya. Gusto siyang matuwa ngunit nakakabahala ang ekspresyon ng mukha nito.

“B-bakit?”

Napabuntong-hininga si Richard.

“Well, masyado siyang narrow-minded.”

“A-ano’ng …….”

“Let’s forget about her, Maya,” Biglang baling nito sa kanya. “Ang sarap ng hamburger, nagsasalita ka ng bad words.” Muling sumigla ang mukha nito.

“S-sorry.” At para huwag nang masira ang araw ni Richard, tinandaan niyang huwag nang banggitin si Stephanie mula sa araw na iyon.

Mukhang may away ang dalawa at baka mainis lang sa kanya ang binata.

“MAYA, bakit ka umiiyak?” Isang araw ay tanong ni Richard sa kanya.

“Yung kasing mga kaklase kong lalaki, hinagisan ako ng palaka. Nadulas tuloy ako. Buti na lang naka-short ako, kung hindi nasilipan na nila ako,” Tila batang sumbong niya.

“Ganoon? Loko pala ang mga iyon, ah.”

“Balak ko ngang isumbong sa adviser naming para ma-office sila, kaya lang baka lalo akong asarin.”

“Huwag kang mag-alala, akong bahala.”

“Talaga?” Nag-iilaw ang mga matang napatingala siya rito.

“Oo.”

“Ano’ng gagawin mo?”

“Saka mo na lang malalaman.

To be continued…..

Come Back To Me – 1

CHAPTER 1

“ MAYA!” Napatayo si Rafi nang makitang parating na siya. Sina Mary Faith ay napasunod na rin dito. Si Edselyn ay palapit din sa kanya galing sa isang pabilog na mesa. “hey, akala naming ay hindi ka darating,” Mabilis na niyakap ni Mary Faith si Maya. “Pwede ba naman yon?” Kahit paano ay sumigla si Maya. “Akala ko nga ay mauunahan ko kayo sa pagdalo rito sa alumni natin, ‘yon pala’y narito na kayo.” Masaya niyang hinagod nang tingin ang mga aibigan. “Uy, ang gaganda natin, ah!”

“Syempre! Kaya nga tayo tinawag na Tropang Pambato noon, hindi ba?”  Natatawang wika ni Rafi. Nabaling dito ang pansin ni Maya kay Rafi, “Ikaw ha, sikat na sikat ka na. Balita ko’y nanalo kang best actress nitong nakaraang FAMAS.”

“Well…” Npangiti si Rafi. Ngiting ewan ni Maya, pero may pakiramdam siya na hindi iyon kasing-tamis ng ngiti sa mga labi ng isang successful person. At bakit hindi niya malalaman, it takes one to know one. Sa maraming pagkakataon, kapag humaharap siya sa salamin, o kapag may mga tao siyang kausap at ngumingiti siya, alam niya, kulang iyo sa tamis. Dahil hindi siya successful sa kabila ng mga tinamo niyang tagumpay bilang anchor woman at newscaster sa isang sikat na TV station.

“Hey, nagbobolahan na lang ba tayo?” untag ni Liza sa kanila. “Ang mabuti pa, doon na tayo sa mesa natin, okay?” “Sure!” Sabay-sabay silang nagtungo sa okupadong mesa. Dahil halos magkakasingtangkad ang limang magkakaibigan, at pawing magaganda ang mukha na animo mga modelo, lahat ay natuon ang pansin sa kanila.

“GOOD EVENING everyone!” Malakas na wika ni James. Ang anak ni Mr. & Mrs. Ventura; ang may-ari ng San Nicolas University. “Ito ang pinakahihintay nating gabi, hindi ba? At ako bilang isa sa mga graduated ng Batch ’2002, ay nakikiisa sa kasiyahang nadarama ninyo….” “He never changed, dib a?” Wika ni Rafi kay Maya, “Simpleng-simple pa rin ang kanyang ayos at pananamit sa kabila ng kanilang yaman.” “Oo nga, eh” Susog ni Liza. “Is he still single?” “Ewan, siguro,” Tugon ni Edselyn. “Alam n’yo naman yan aloof sa mga girl mula ng binasted ni Maya. Anyway, malaki na rin ang pinagbago niya. Siya na yata ang Director nitong San Nicolas University. Ang balita ko, mabagsik daw.”

“Owww?” “Shhhh! Huwag kayong maingay,” Saway ni Maya sa kanila. Baka mapatingin siya sa atin ay nakakahiya naman. Baka mahalatang siya ang pinag-uusapan natin.” Kahit naman kasi hindi nila ka-batch si James ay kakilala sila nito lalong-lalo na si Maya, naging kabatian at kung minsan ay nakakasama rin naman nila ito sa mga school activities at mga gimik nila nung kasalukuyang nanliligaw ito kay Maya.

“Oo na.” Nang matigilan si Liza at napatuon ang paningin sa isang particular na direksyon. “Hey, what’s wrong with you?” Untag ni Maya rito. “S-si Richard, invited din pala siya.” “Ha?” Sukat sa narinig na pangalan, napabaling ang paningin niya  sa tinitingnan nito. At tama  ang sabi nito, si Richard nga ng kaumpok nina Joma, kainuman at kakwentuhan. Awtomatikong napalis ang kulay sa mukha ni Maya.

“N-namumutla ka?” Puna ni Rafi. “N-no, I’m all right.” Ngunit alam niya, hindi siya all right.

“Maya….”

“Ang mabuti pa, ipagpatuloy na lang natin ang pagkain.” Mabilis niyang iniiwas sa mga kaibigan ang paningin Kunwari ay inabala niya ang sarili sa pagkain. “Maya….” “Rafi, I’m all right, okay?” Bahagyang mataas ang tinig niya nang sulyapan ang kaibigan. “matagal na ‘yon, ayoko nang maalala pa.” Napabuntong-hininga na lang ito.

“Sige, kain na tayo,” Wika na lang ni Rafi. Sa sumunod na ilang sandal, nagging kapuna-puna ang pananahimik ng tropa. At si Maya, gustong-gusto sana niyang sulyapan si Richard kaya lang baka mahalata ng mga kaibigan niya.

“Hmp! Excuse me sandal, ha?” Biglang tayo si Liza. “Bakit?” Maang nilang tanong. “Hmp, naba-badtrip lang ako.” Nagkatinginan  at nagtawanan sila. “Bakit ba?” Tanong ni Rafi. “ Ang antipatikong Joma na’yan, panay ang tingin dito.”

“Uy!” Kantiyaw nina Mary faith at Edselyn. “Tse! Tetano talaga sa buhay ko ang lalaking ‘yan!” Nagmamartsang humakbang palayo sa kanila si Liza.

Muling nagkatawanan ang tropa nang makaalis si Liza.

Si Maya, isang mabilis na sulyap ang ginawa sa gawi ng kinaroroonan ni Richard. At kagaya kanina, bumilis na naman ang tibok ng kanyang puso. Ah, talagang hindi pa rin nagbabago ang epekto sa kanya ni Richard. Noon….. at ngayon……

“MAYA, ano ka ba naman? Alam mo namang may girlfriend na si Richard, hindi ba? Isa pa, Apat na taon ang agwat ng edad niya sa iyo.” Pangaral ni rafi sa kanya. “So what? Age doesn’t matter. At isa pa, girlfriend pa lang niya si Stephanie, hindi pa asawa,” Tulalang wika ni Maya habang nakatanghod pa rink ay Richard na nagdi-dribble ng bola. “Iyon na nga, eh. Girlfriend niya si Stephanie. Eh, ikaw, isang fans na hindi niya alam na nag-e-exist pala.” Natigilan si Maya, tama ang sabi ng kaibigan. Awtomatikong nilingon ni Maya ang babaeng sumigaw.

Hmp! Ang bruhang si Stepahnie pala! Napalabi siya nang makitang ang nobya pala ni Richard ang sumigaw. Muli niyang ibinalik ang paningin kay Richard. Isang flying kiss ang ibinigay ni Stephanie bago nag-shoot. Hmp! Inis na naupo na lng at nangalumbaba si Maya. Wala siyang madamang katuwaan kahit nai-shoot nito ang bola. Hindi naman para sa kanya iyon, para iyon kay Stephanie. “Badtrip ka na naman?” Naupo rin sa tabi nya si Rafi. Hmp! Sino ba naman ang hindi maba-badtrip, alam na nga ng buong campus na boyfriend nya si Richard, ipinagsisigawan pa!”

                “Well, talagang ganoon, nagmahal ka sa pag-aari ng iba, talagang hindi ka liligaya.” “Ewan! Basta nagho-hope pa rin ako na mapapansin niya.”

                “Asa ka pa!”

                “Tse! Palibhasa, kandarapa sa iyo si Charlie.”

                Napahagikhik na lang si rafi. Totoo  naman iyon, head over heels na in-love si Charlie kay Rafi. At bakit nga ba hindi, bukod sa napakaganda ni Rafi, sa gulang nitong labing-anim na taon ay hinog na hinog na ang katawan nito. Every inch a lady, ang bawat bahagi ni katawan ay tamang-tama ang proposyon at tunay na makatawag-pansin ang kaseksihan.

Samantalang si Maya, siya yung tipo ng teen-ager na ugli duckling. Payat na matangkad, mahahaba ang mga biyas pero walang laman. Ang mahaba niyang buhok ay hindi pa nya kayang ayusin kaya itinatali na lang niya iyon.

Bukod sa baby powder, wala na siyang ibang ipinapahid sa mukha. At dahil laki sa lola, nakasanayan niyang magsuot ng mahabang palda at estida. Kung hindi pa tititigan nang husto ang mukha niya, hindi mapapansing may nakatago rin siyang kakaibang ganda.

“Alam mo kung ano’ng problema kung bakit hindi ka niya pansin?” Untag ni Rafi kay Maya.

“Ano?”

“You look simple. Walang magand sa iyo kundi ang mukha na hindi mo naman inaalagaan sa ayos. Look at yourself, imbes na short o jogging pants ang isuot mo rito sa panonood ng sportfest, nakapaldang mahaba at blouse na sarado hanggang leeg ang suot mo.”

“Rafi, ano ba naman ang gagawin ko? Eh, sa hindi ko feel mag-ayos ng sarli, eh. Saka isa pa, kung mag-aayos akong dalaga, alangan naman. Sabi nga ni Nanay , neneng-nene pa raw akong tingnan..”

“ Kaya huwag ka nang umasa na mapapansin ka niya.”

“P-pero…..”

“Hi, girls!”

“Charlie!” Pagdaka ay bumadha ang inis sa maikha ni Rafi. “Bakit ba nangugulat ka?” “Ikaw naman, kanina pa kita hinahanap, tapos aangilan mo lang ako,” Nagtatampong wika ni Charlie. Bahagya namang nabawasan ang inis sa mukha ni Rafi. Tuluyan na nitong hinarap ang nobyo.

Si Maya ay muling itinuon ang pansin sa paglalaro ni Richard.

Richard, kung magiging dalagang-dalaga na kaya akong tingnan, mapapansin mo na kaya ako?

“IBIG mong sabihin, kaya ka nag-enroll sa aerobic class na iyon ay para magkalaman ka at maging seksi?” Tila napapantastikohang wika ni Edselyn.

“Eh, kasi, sabi ni Rafi, dapat daw magpaseksi ako para mapansin ni Richard. K-kasi, ang seksi ng girlfriend nya si Stephanie, hindi ba?” Tila nahihiyang wika ni Maya sa isa pa niyang bestfriend

“Sus! At nainig ka naman kay Rafi? Hindi mo ba nakitang napakabanidosa ng babaeng iyon?” “Hoy! At sinong banidosa, ha?” Biglang wika ni Rafi na sumalo sa pabilog na mesang kinaroroonan nila sa canteen.

“Ay!” Natutop ni Edselyn ang bibig. “Wala, nagbibiro lang ako,” Tatawa-tawang wika nito. Habang nagtatalo ang magkaibigan, natuon ang pansin ni Maya sa dalawang taong papasok sa pinto ng canteen. Napalunok siya nang makitang magkaakbay sina Richard at Stephanie.

Sa unang malas pa lang ay kitang-kita ang pagiging sweet ni Richard sa girlfriend nya. Mukhang mahal na mahal nito ang babae.

No! By hook or by crook ay mapapansin ako ni Richard.

Nasisiyahang tinitigan ni Maya ang sariling repleksiyon sa malaking salaminsa kanyang kwarto. Pagkaraan ng tatlong buwang pagpapagod at pagpapawis sa gym, kitang-kita na ang resulta ng kanyang paghihirap. Nagkalaman na ang dating payat na braso niya. At ang kanyang hita at binti ay naging tama ang proposyon sa kanyang katawan. Maging ang kanyang katawan ay nagging maganda ang hubog. Lalo pa iyong na-emphasize sa pag-ganda ng kanyang dibdib.

Perfect! Kantiyaw niya sa sarili na nagingiti. Isang kaakit-akit na dalaga ang nakikita niya sa salamin. Bahagya mang nag-mature ang kanyang mukha dahil sa nakaladlad na mahabang buhok, nakadagdag naman iyon para magmukha siyang elegante at sopistikada.

Siguro naman ipagpapalit na ako ni Richard sa girlfriend niyang si Stephanie? Aba, ngayong nagpa-dye at nagpa-hot oil ako ng buhok, baa mapagkamalan pa akong model ng shampoo.

Nagpaikut-ikot pa sa hara ng salamin si Maya. Kasunod niyon ay nagsimula na siyang magplano.

Ngayon alam niyang may panlaban na siya kay Stephanie, kaya na niyang makipagsabayan dito.

to be cont.

Come back To Me (Prologo)

PROLOGO

MARAHANG pinahid ni Rafi ang mga luhang namalisbis sa kanyang pisngi. Sumulyap sya sa malaking salamin at tiningnan ang kaayusan ng damit na pulang kanyang suot.

                Red, mukhang ba akong palaban? Napailing siya. Hindi! Isa na naman itong cover-up sa tunay na ako. Walang dapt makahalata sa nilalaman ng aking kalooban. Isa akong artista, dapat na magtagumpay akong makaarte mamaya sa harapan ng mga dati kong kaklase.

Kailangang maniwala sila na masaya ako sa aking mundo ngayon. kailangang lahat ng babati sa akin ay masagot ko ng maayos. Kailangang maipakita ko kay Charlie na masaya ako sa mundong ipinagpalit ko sa kanyang pag-ibig.

Sukat sa pagkaalala sa lalaking may malaking bahagi ng kanyang kahapon, muling pumait ang panlasa niya.Bakit kasi laging may kahapon? Sana’y mayroon na lang ngayon at bukas.

“BILISAN mo naman!” gigil na wika ni Edselyn sa kaibigang Mary Faith. “Aba’y mahuhuli na tayo sa Alumni niyan!”

“Sus! Ang hirap naman sa iyo, masyado kang excited. Tila ba may naghihintay sa iyo roon.”

Natigilan si Edselyn sa tila pangangantiyaw ng kaibigan.“A-at anong ibig mong sabihin?” may kalakip na inis sa kanyang tinig. “Ha? Ah, w-wala “ Dagli itong nag-iwas ng tingin. “Pwede ba, Mary Faith huwag mo namang sirain ang gabi ?” Madilim ang mukhang dinampot ni Edselyn ang kanyang shoulder bag. Tiningnan niya ang sarili sa salamin.

Sayang, sigurado namang hindi na ito mapapansin ni Daniel. May iba ng nagmamay-ari ng kanyang puso. Ang pilit na siglang ipinapaloob niya sa kanyang puso ay unti-unting naparam. Gayunpaman, pilit niyang pinakiramdaman ang kanyang sarili. No, hindi ako dapat padaig sa damdaming ito. Baka sakali, na-realize pala ni Daniel na ako ang mas mahalaga. At sa isiping iyon, muling sumigla ang kanyang pakiramdam.

“Alam mo, kahit naman ako, excited din na makarating sa San Nicolas.” Napalinga si Edselyn kay Rafi. “Bakit, dahil baka magkita kayo roon ni John?” Hindi niya napigilan ang paglakip ng sarcasm sa tinig. “O-oo.” “Asa ka pa! After what you have done to him, iniisip mo bang napatawad ka na niya?” “Hindi. Pero baka magkaroon ako ng chance makausap siya. M-makapagpaliwnag sa kanya.”

“Well, hope for the best.” Kahit naman paano ay nakadama ng awa si Edselyn sa kaibigan. Afterall, nagdusa na rin naman ito sa mga kapilyahang nagawa noong araw.